Σκόρπιες σκέψεις

Ι

Πέρασε μια ωραία σκέψη από το μυαλό μου, ένας συνειρμός. Ήταν πραγματικά όμορφη. Προσπάθησα να την επαναφέρω για να την καταγράψω. Άρχισε να χαλάει κι όσο πήγαινε, χαλούσε περισσότερο. Την παράτησα και πολύ σωστά έπραξα. Όταν γράφεις κάτι, πρέπει να είναι αυθόρμητο, άμεσο και να έχει τη δύναμη της απλότητας και της βαθύτητας συνάμα. Αν προσπαθήσεις να το επαναφέρεις παιδεύοντάς το, θα βγει ένα τερατούργημα. Κάποιες φορές ίσως όχι, αλλά αυτές τις φορές, η έμπνευση, ο συνειρμός, συνεχίζουν να σε ακολουθούν. Όταν όμως φύγουν, έφυγαν. Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό.

ΙΙ

Δεν είμαι σαν τους άλλους συγγραφείς, δεν μπορώ να γράψω όποτε θέλω, δεν μπορώ να γράψω με σύστημα, δεν είμαι συγγραφέας. Είμαι ποιητής και γράφω μόνο όταν δεν πάει άλλο. Όταν η ψυχή κοντεύει να μου βγει από το στόμα ή όταν τρελαίνομαι. Ορισμένες φορές βέβαια, καταγράφω και κάποιες ιδέες που έχω αλλά αυτό βγαίνει συνήθως ως πεζό. Κι επειδή χειρίζομαι τη γραφή με αυτόν τον τρόπο, υπάρχει πολύς χρόνος ανεκμετάλλευτος. Εκεί έρχεται να κολλήσει η ζωγραφική. Δεν είμαι ζωγράφος αλλά είναι λυτρωτικό να ζωγραφίζω. Συμπληρώνει τις περιόδους λευκής σελίδας.

ΙΙΙ

Δεν είμαι ζωγράφος. Χρησιμοποιώ τη ζωγραφική ως τρόπο έκφρασης. Σκοπός μου δεν είναι να μάθω, αλλά χρησιμοποιώντας το σχέδιο και το χρώμα, μαθαίνω. Αργά, με τον δικό μου τρόπο. Γι’ αυτό, μην προσπαθήσετε να βρείτε λάθη και σωστά στα έργα μου. Είναι απλά τα έργα μου. Η ζωγραφική συμπληρώνει το ποιητικό μου έργο και αυτός είναι ο σκοπός. Να εκφράσω τον εαυτό μου μέσα από τα χρώματα και τις λέξεις. Με τις λέξεις το έχω καλύτερα, αλλά δεν θα μπορούσα να περιοριστώ σε αυτές. Το χρώμα με εκφράζει κι εκφράζομαι μέσω αυτού. Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς.

ΙV

Ο Μάρτης κρατάει πάντα την υπόσχεσή του. Άστατος, μια καλοκαίρι, μια χειμώνας. Μέχρι εχθές μας βασάνιζε ένας τρελός νοτιάς. Σκόνη, ζέστη, και δυνατός επίμονος αέρας. Κι ένα απόγευμα, η μέρα έγινε ωχρή, κίτρινή και θολή. Ο νοτιάς χαμήλωσε τις εντάσεις. Έπεσε λίγη βροχή. Λάσπη. Αλλά γαλήνια. Και αμέσως μετά, βοριάς. Βοριάς και βροχή. Και ο αέρας άρχισε να παγώνει όλο και πιο πολύ. Έτσι ώστε, όταν βγήκα από το σπίτι, ένιωσα τον χειμώνα που δεν είχε φέρει ο Φλεβάρης. Με ένα μπουφανάκι κατάλαβα πως χρειάζομαι κασκόλ και κάτι πιο ζεστό να φορέσω. Χειμώνας! Κι έχει πλάκα, γιατί εχθές ήταν καλοκαίρι.

Αλλά καλά κάνει. Πρέπει να βρέξει να κάνει κρύο. Πόσα κρύα μας έμειναν; Ένα δυό ακόμα. Μετά έρχεται ο Απρίλης και νιώθεις για τα καλά την άνοιξη. Έπειτα ο Μάης και πάλι καλοκαίρι. Αυτή η βασανιστική εποχή που λες και θέλει ο ήλιος να κάψει τον πλανήτη μας. Που τα πάντα αδρανούν και η φύση κιτρινίζει. Που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πέρα από το να προσμένουμε τον ερχομό του φθινοπώρου. Κι ας ελπίσουμε πως τον επόμενο χειμώνα, θα τον καταλάβουμε ως χειμώνα και όχι ως άνοιξη ή καλοκαίρι. Αλλά ο Μάρτης, κράτησε την υπόσχεσή του και πάλι. Ποτέ δεν μας προδίδει ο Μάρτης, είναι τίμιος.

Κυνικό άσμα (η αναρχία) - μια αυθόρμητη στιγμή

Αρχικά, δεν ήξερα αν έπρεπε να ανεβάσω αυτό το απόσπασμα από την παρουσίαση στις 5/1/16 στον χώρο των εκδόσεων των συναδέλφων. Ούτε τελικά είμαι σίγουρος. Έγιναν, όμως, όλα τελείως αυθόρμητα. Ο φίλος ο Γιάννης που πάντα με βοηθάει στις παρουσιάσεις, η έμπνευση της στιγμής κι ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα με ένα τελείως αιρετικό "ποίημα" / τραγούδι - όπως το είχα σκεφτεί πριν καν το γράψω, παίρνοντας το μπάνιο μου λίγο καιρό πριν. Δηλαδή, υπήρχαν όλα στο κεφάλι μου και το ποίημα είχε εκδοθεί στην τελευταία μου ποιητική δουλειά το 2014. Αλλά, τίποτε άλλο. 

Καθώς είχα αναλάβει την απαγγελία της ποίησής μου με τη συνοδεία της κιθάρας του Γιάννη, μου ήρθε αστραπιαία η σκέψη και πρότεινα τον ρυθμό. Ο Ρυθμός έγινε πράξη αμέσως και οι στίχοι ήρθαν απλά να κολλήσουν σε αυτόν. Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα παρατηρήσετε κι εσείς βλέποντας και ακούγοντας το απόσπασμα αυτό. Ο ήχος βέβαια και η εικόνα, είναι τελείως ερασιτεχνικά με τα πενιχρά μέσα που διαθέταμε, αλλά ήταν το μοναδικό που μπορούσαμε να κάνουμε. Τα ακουστικά ή ένα ζευγάρι καλών ηχείων, ίσως βοηθήσουν στην παρακολούθηση του παρακάτω αποσπάσματος. 

Το "ποίημα" αυτό, είχε γραφτεί (ναι από μόνο του) το 2012 και την πρώτη δημοσίευση μπορείτε να βρείτε εδώ. Την πρώτη δημόσια απαγγελία, στο βίντεο που ακολουθεί: 

Περί γραφής ΙΙ

Η ωραία της παρέας, τι μας λες ρε Πολυχρόνη, μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

Είναι αφάνταστο το τι ασυναρτησίες μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας συγγραφέας με σκοπό να πάρει την κινητήρια δύναμη για να ξεκινήσει το έργο του. Να καταφέρει να βουτήξει στο υποσυνείδητό του και απ’ αυτό, να αντλήσει λέξεις και έννοιες  που, δεν θα μπορούσε να βρει διαφορετικά, παρά μονάχα με τον τρόπο: δεν σκέφτομαι και γράφω. Η αναίρεση μπροστά σε κάθε συμβατική έννοια, το αντί, το στερητικό Α. Την ίδια του την οντότητα, ψυχή τε και πνεύματι, σε μια αντιπαράθεση με όλον τον κόσμο.

Αλλά σκοπός όλης αυτής της άρνησης είναι, να βρεθεί ο τρόπος ο οποίος θα μας δείξει μια αλήθεια που, με συμβατικό τρόπο και λογική, δεν θα ανακαλύπταμε ποτέ. Είναι το φτυάρι, ως εργαλείο, που σκάβει μέσα μας για να ανακαλύψουμε πράγματα που το συνειδητό δεν θα μας επέτρεπε διαφορετικά.

Πώς ο Πινόκιο πήρε ζωή από τον Τζεπέτο και η μύτη του μεγάλωνε όταν έλεγε ψέματα, ή πώς ο Κάφκα μεταμορφώθηκε σε κατσαρίδα και ο Φίλιπ Ροθ  σε βυζί; Πώς ο ονειροπόλος του Καρυωτάκη ήθελε να κλείσει το χρόνο σε ένα κουτί και να ελευθερώσει κάθε άνθρωπο από τις συμβατικές του καθημερινές υποχρεώσεις;

Η φαντασία και το ταλέντο, δεν φτάνουν από μόνα τους. Το φτυάρι ως εργαλείο εσωτερικής αναζήτησης στο υποσυνείδητο, μπορεί να αναδείξει τις κρυφές έννοιες του νου, που δίχως αυτό, θα ήταν δύσκολο ή και ακατόρθωτο να ανακαλύψουμε.  Η ελεύθερη γραφή, το κίνημα του υπερρεαλισμού και η μεθοδευμένη μελέτη ωραίων ποιητών, μας δείχνουν το δρόμο.

Η τέχνη να το ανακαλύψεις, να το συντάξεις και να βγάλεις κάτι εντελώς δικό σου, είναι μια τέχνη που δεν μπορεί να διαχειριστεί – ούτε να καταλάβει – ο καθένας. Σήμερα, γράφουν όλοι, αλλά ουσιαστικά, κανείς δεν ξέρει να γράφει. Είναι ένας αέναος αγώνας να ανακαλύψεις τον εαυτό σου και την τέχνη σου. Αρκεί να έχεις κάτι να πεις. Διαφορετικά, άστο, βαρεθήκαμε.

Κι όσο για τους «κριτές», αναγνώστες ή σχολιαστές του έργου σου που δεν έχουν περάσει απ’ όλη αυτή τη διαδικασία, αλήθεια, τι μπορούν να καταλάβουν; Τίποτα ίσως, αλλά ποιος νοιάζεται; Αφού αδιαφορεί γι' αυτά κι ο ίδιος ο δημιουργός. Οπότε, γεια και χαρά. Σε έναν άλλο κόσμο ίσως…

Φωτογραφίες από την παρουσίαση 5/1/2016 στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων των συναδέλφων

ψυχεδέλεια και χάος

Σκίτσο του φίλου Γιώργου Μικάλεφ 

για την παρουσίαση

Αυτοί είναι! Δόσιμο στεγνό.

Γιάννης Ισαακίδης (κιθάρα), η αφεντιά μου και ο 

Κώστας Λεγάκης να προλογίζει το έργο μου

Σοβαρά τώρα, θέλετε κι άλλο;

Να κάνουμε ένα ακόμη τσιγάρο

Άντε, εβίβες λοιπόν!

Αυτά. Εις το επανιδείν. 

Παρουσίαση στην Αθήνα - "Χ-έγερση Υποσυνειδήτου"

Την Τρίτη 5/1/2016 στις 7:30μμ

Στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων των συναδέλφων

Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια

Σας καλούμε σε μια βραδιά ποίησης και μουσικής

Θα διαβάσω ποιήματα από την τελευταία μου λογοτεχνική δουλειά

Χ-έγερση Υποσυνειδήτου

και θα με συνοδέψει με την κιθάρα του ο

Γιάννης Ισαακίδης

Σας περιμένουμε να τα πούμε από κοντά

Σπατάλη

Άκουσα έναν ήχο

Μια βρύση να στάζει

Δεν ήταν της κουζίνας

Πήγα στο μπάνιο κι έσφιξα τις βρύσες

Δεν ήταν όμως ούτε αυτές

Γύρισα στο καθιστικό

Άνοιξα την εξώπορτα

Τίποτα

Βγήκα στο μπαλκόνι

Ο ήχος δεν προερχόταν από κει

Ακουγόταν μόνο από το καθιστικό

Σαν να προερχόταν από κάπου αλλού

Τα παράτησα

Κάθισα στη σιωπή και άκουγα μια βρύση να στάζει

Αργά αλλά επίμονα

Τι να 'ταν;

Ένας χτύπος που μετρά

το χρόνο της ζωής

που άσκοπα περνάει

artwork by Κώστας Τσόκλης

Αφαίρεση

Θα γίνω τόσο αφαιρετικός

που ακόμα και μια λευκή σελίδα

θα μπορεί να εκφράζει 

την ποίησή μου

2 ποιήματά μου δημοσιευμένα στο bibliotheque

Ο φίλος ποιητής Γιάννης Ζελιαναίος με ενημέρωσε πως στην ενότητα straw dogs του biblotheque, έχει δημοσιεύσει κάποιο από τα ποιήματά μου - από αυτά που είχαν δημοσιευτεί και στον πρώτο τεύχος του περιοδικού. Μπαίνοντας να το δω, ανακάλυψα πως υπάρχει κι άλλη μια δημοσίευση στις 9/6/15 με το τίτλο "Ο θάνατος του Ποιητή".
Το πρώτο μπορείτε να το βρείτε εδώ
και το δεύτερο, εδώ

Υπάρχει βέβαια και κάποιο άλλο με το όνομά μου, αλλά δεν είναι δικό μου. Πρόκειται για τον συνονόματο ποιητή Χρήστο Ζάχο από την Κέρκυρα. Ίσως λοιπόν, να πρέπει να υιοθετήσω το Χρήστος Αντισθένης Ζάχος στα βιβλία που εκδίδω, έτσι ώστε να μπορείτε να ξεχωρίζετε ποιος είναι ποιος.
Όπως και να 'χει, το ποίημα του συνονόματου στο bibliotheque, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

artworks : Waldemar Strempler  

Οι στοχασμοί ενός περιπατητή - Βίντεο, μουσική απαγγελία

Από την ποιητική συλλογή "Χ-έγερση Υποσυνειδήτου", Εκδόσεις των συναδέλφων
Video art: Θανάσης Πάνου
Μουσική: Γιάννης Ισαακίδης
Απαγγελία: Χρήστος Ζάχος


Οι στοχασμοί ενός περιπατητή

Πατάω στο έδαφος
Βρίσκομαι στον πλανήτη γη
Περπατάω πάνω στον πλανήτη γη
Αντιλαμβάνομαι την απεραντοσύνη του
Αντιλαμβάνομαι πόσο μικρή οντότητα είμαι
Ξέρω πως υπάρχουν ακόμα πιο μικρές οντότητες
απειροελάχιστες
Ξέρω πως υπάρχουν κι άλλες πολύ μεγαλύτερες
Κινούμαι πάνω στον πλανήτη ενώ
κινείται κι αυτός
Γυρίζει, ασταμάτητα γυρίζει
Όσο απέραντος κι αν μου φαίνεται
ξέρω πως είναι ένας από τους μικρότερους
Ξέρω πως το σύμπαν είναι άπειρο
Δεν είμαι σίγουρος
Το σίγουρο είναι πως έχει πολύ κίνηση εδώ
πολύ ζωή
Κατά συνέπεια, και πολύ θάνατο
Τα πάντα είναι θνητά, εύθραυστα
Δεν ξέρω
Βλέπω τη θάλασσα, τον ορίζοντα
τον ουρανό και τα βουνά θολά στο βάθος
σα να είναι διάφανα, κομμάτι του ουρανού
Το ξέρω πως δεν είναι
Άνθρωποι τρέχουν για τις δουλειές τους
πηγαίνουν διακοπές, μαλώνουν
δημιουργούν πολέμους
συμφιλιώνονται, συνουσιάζονται
βιάζονται
δημιουργούν καινούριες ζωές
δημιουργούν τέχνη
καταστρέφουν τις ζωές τους
καταστρέφουν τις ζωές των άλλων
καταστρέφουν τον πλανήτη
Αντιλαμβάνομαι τη ματαιότητα των πάντων
Αντιλαμβάνομαι…

Αλήθεια,
                    πού πήγαινα;

Άλωμαι

Ορισμένες φορές

νιώθω πολύ αλήτης

Άλλες πάλι  

λιγότερο

Νυχτερινό πρελούδιο σε Α ελάσσονα

Όμορφη η βραδιά

Όμορφο το φεγγάρι

φωτίζει την πλάση με το μαγικό του φως

Όμορφα τα άστρα και τα σύννεφα

Όμορφη η θάλασσα και ο αλήτης που περπατά

με ένα μπουκάλι μπύρα στο ένα χέρι

μια τσάντα με ποιήματα στο άλλο

Συνεχίζει να περπατά

Παίρνει ύψος

χάνεται

Σε λίγο θα γίνει

ο μοναχικός διαβάτης της σελήνης

Στο καφενείο “Κιμωλία”

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό… όχι, αυτό δεν είναι δικό μου. Φταίει φαίνεται πως επηρεάστηκα από ένα βαζάκι με λίγες μαργαρίτες που υπήρχαν στο τραπεζάκι του καφενείου που κάθισα και περίμενα τον καφετζή να μου φέρει ένα καραφάκι ρακή. Καθόμουν σε ένα από τα τραπεζάκια που υπήρχαν έξω στον πεζόδρομο με θέα το μικρό πλατεάκι με ορισμένες νεραντζιές κι ένα κυπαρίσσι στο κέντρο, μια μαρμάρινη βρυσούλα και το χλωμό φωτισμό που έδινε μια μυστηριακή εικόνα στο όλο τοπίο.

Υπήρχαν κι άλλοι εκεί. Μια παρέα από ελληνογερμανούς που πότε μιλούσαν τη μια γλώσσα, πότε την άλλη – ηλικιωμένοι, τρεις. Ένας νεαρός, μάλλον φοιτητής ή καθηγητής, που μελετούσε ένα χοντρό βιβλίο κι έχοντας δίπλα του ένα τετράδιο ανοιχτό, που από τον οποίο ζήτησα δυο κόλλες χαρτί για να αποτυπώσω τις σκέψεις αυτές.

Σε λίγο κατέφθασε μια παρέα δύο καθηγητών που γνωριζόμασταν λίγο και μετά τις τυπικές χαιρετούρες, κάθισαν στο διπλανό τραπέζι. 

Στον από πάνω δρόμο υπήρχε ένα φιλικό βιβλιοπωλείο που, καθώς καθόμουν μόνος με τις σκέψεις μου, θέλησα να το επισκεφτώ για λίγο και να πάρω κάποιο βιβλίο ποίησης, αλλά αυτό έγινε αρχικά, πριν πάρω τις 4 σελίδες  από το τετράδιο του διπλανού μοναχικού θαμώνα.

Όλα αυτά μοιάζουν να είναι από άλλη εποχή, όμως δεν είναι. Σκέφτομαι τη δεκαετία του 1920 και τα ποιήματα και πεζά του Κώστα Καρυωτάκη. Και στη δικιά του περίπτωση, ο χρόνος μετρούσε διαφορετικά, αλλά όπως έχουμε ανακαλύψει ή συμπεράνει πολλάκις, ο χρόνος δεν υπάρχει. Ή αν υπάρχει, είναι τελείως σχετικός. Μπορούμε να πούμε πως το πρώτο καραφάκι ρακή έφυγε γρήγορα, το δεύτερο κράτησε πιο πολύ και το τρίτο δεν έχει έρθει ακόμα, οπότε, δεν γνωρίζουμε τη σχετικότητά του με το χρόνο.

Έχω πάρει ένα μαύρο καβουράκι. Δεν το φοράω συχνά. Σκέφτομαι πως πρέπει να το καθιερώσω καθώς τα μαλλιά υποχωρούν επικίνδυνα στους κροτάφους τους οποίους πιάνω συνεχώς. Τι ψάχνω; Τη χαμένη μου νιότη ή απλά ανακαλύπτω τα σημεία του γήρατος  που ου γαρ έρχεται μόνον. Άλλωστε μου πηγαίνει και δεν αλλοιώνει την εικόνα μου. Εξάλλου, η εικόνα μου είναι κάτι που το διαχειρίζομαι καθαρά και μόνον εγώ. Κι αφού ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη επινόηση και τις επιταγές της μόδας δεν ακολούθησα ποτέ, δεν με εμποδίζει τίποτα. Κάνω και το κομμάτι μου ως «μοναχικός καλλιτέχνης». Αλλά τι λέμε τώρα αφού το καβουράκι δεν το έχω καν μαζί μου. Ανούσιες σκέψεις ενός κυνικού ονειροπόλου.

Δεν ξέρω πώς μπορώ να καταλήξω αυτό το γραπτό. Δεν κλείνει, είναι απλά μια συνέχεια των σκέψεων που δεν σταματούν ποτέ.

Εμμονή

Συνέχισε να γαυγίζεις σκύλε

Η νευρικότητα που εκπέμπεις, κατακλύζει το ηχοτοπίο της νύχτας

Δεν αφήνεις ούτε τη σκέψη μου να ειπωθεί

Φοβητσιάρη νευρικέ δούλε

Δίχως νου, δίχως αισθήσεις

Σου το λέω καθαρά

Η γάτα μου θα σε κατασπαράξει

Και θα έχει πανσέληνο

Θα είναι όμορφη η βραδιά

Η γαλήνη θα απλωθεί παντού γύρω

Και το σκοτάδι θα σε σκεπάσει.

Συνέχισε σκύλε, συνέχισε να γαυγίζεις. 

Ασημαντότητες ΙΙ

Ο πλανήτης μας είναι μικρός

Γλιστράω πάνω του

κι αισθάνομαι τον ορίζοντα τόσο κοντά

που αν κάνω να απλώσω τα χέρια μου

τον φτάνω

Και έπειτα πάλι ορίζοντας και στεριά

και το μισόγιομο φεγγάρι

να αντικατοπτρίζει τη μαγεία του πάνω στη θάλασσα

έτσι ώστε να μας κάνει να νοιώσουμε

το μεγαλείο της ασημαντότητάς μας

                           *~*

Φωτογραφία της Suzi Smith

Στη βιβλιοθήκη

Ήταν ανεβασμένη στη σκάλα της βιβλιοθήκης

Εξέπεμπε έναν ακατάβλητο ερωτισμό

Άπλωσε το χέρι της να πιάσει ένα βιβλίο

Την παρακολουθούσα

Έχασε την ισορροπία της

Έκανα να τη συγκρατήσω

Πέσαμε και οι δύο

Μείναμε για λίγο έτσι

κι έπειτα άρχισε να με φιλάει

Τη σταμάτησα

Δεν σε γνωρίζω, είπα

Καλύτερα έτσι, είπε

Συμφώνησα

Φωτογραφία της Erica Simone

Μυστηριακή συγκυρία

Κόκκινη φωτιά η όψη σου

υπό το φως των αστραπών

κυριαρχεί τις αισθήσεις

Σε έχω μάθει Σελήνη

και δεν με νοιάζει

Μόνο να σε θαυμάζω

Ας βρέξει λοιπόν

Ασημαντότητες

Μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος

τίποτα δεν έχει σημασία

Γιατί να υποφέρουμε λοιπόν

αφού όταν σκύψεις νερό να πιεις από το ποτάμι

γίνεσαι και πάλι παιδί

Ας γευτούμε την ομορφιά δίχως τύψεις

έτσι ώστε να καταλάβουμε επιτέλους

πως ακόμα και η απειροελάχιστη οντότητά μας

δεν παύει να είναι

ένα κομμάτι του σύμπαντος

πίνακας του Mstislav Pavlov

Απρόσμενη κατάληξη

στον Λένο Χαβάτζα

Λίγο πριν το τέλος της πορείας

ενάντια στην αστυνομική βία

βρίσκομαι με έναν φίλο ποιητή

να συζητάμε

Η αντίδραση είχε λάβει τέλος

και σειρά τώρα είχε η ουσία

Δυο σκυλιά ακλουθούσαν την πορεία

Ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό

Φθάνοντας στην πλατεία

είδαμε όλοι μας

έναν αλήτη αρσενικό μεγαλόσωμο σκύλο

που η θηλυκιά της πορείας

τον καβάλησε κι έκανε πως τον πηδάει

Ο αρσενικός της πορείας, προσπέρασε αδιάφορος

Ο φίλος ποιητής μου είπε:

“Δες εκεί. Να μαθαίνουμε από τη φύση”

και είχε δίκιο

Αφού κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει το περιστατικό

η πορεία έλαβε τέλος

painting by Jeremy Man

Η αξία της ζωής

Τι αξία θα είχε η ζωή
αν δεν υπήρχε ο θάνατος; 

Όχι, αυτό δεν είναι ποίημα

Όταν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι λυσσάνε για το ναι, Όχι.

Όταν η αστική τάξη βγαίνει στους δρόμους για το ναι, Όχι

Όταν όλοι οι δεξιοί πολιτικάντηδες προσπαθούν να σε πείσουν για το ναι, Όχι.

Όταν οι εφοπλιστές τάσσονται υπέρ του ναι, Όχι.

Όταν το παπαδιλίκι προπαγανδίζει υπέρ του ναι, Όχι

Όταν άβουλοι τηλεορασόπληκτοι φοβισμένοι μικροαστοί πείθονται για το ναι, Όχι

Όταν χρησιμοποιούν κάθε μέσο να σε τρομοκρατήσουν και να σε εκβιάσουν για το ναι, Όχι

Όταν σαμαρωμένοι, μπένιδες, ποταμίσιοι και αδώνηδες θέλουν να σου αποσπάσουν το ναι, τότε Όχι.

Όταν, όσοι τόσα χρόνια σε ήθελαν σκυφτό και υποταγμένο και σου ζητάν τώρα επιβεβαίωσή για να συνεχίσουν να το κάνουν, τότε Όχι

Όταν βλέπεις όλους τους εξουσιαστές να ανησυχούν για το δικό σου Όχι, τότε, δεν έχεις παρά να τους στείλεις στο διάβολο, στα τσακίδια ή όπου αλλού προτιμάς με ένα Όχι.

Το ναι σημαίνει ξεκάθαρα εξαθλίωση της κοινωνίας, ταπείνωση, συνέχιση των μνημονίων, συνέχιση των περικοπών συντάξεων και μισθών και υποταγή στους δανειστές άνευ όρων. Τώρα, αν κάποιοι είναι μαζοχιστές, ηλίθιοι ή ανίδεοι, οι υπόλοιποι δεν τους φταίμε σε τίποτα. Όχι.