Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Η επανάσταση είναι μια καθημερινή πράξη

Η επανάσταση είναι μια καθημερινή πράξη, είναι τρόπος και στάση ζωής. Συμβαίνει πρώτα μέσα σου, μετά αντανακλάται στο οικογενειακό σου περιβάλλον κι έπειτα στον περίγυρό σου, φίλους, γειτονιά, κοινωνία. Είναι οι επιλογές σου, είναι τα βιβλία που θα διαβάσεις και ο τρόπος που θα τα διαβάσεις, είναι τα προϊόντα που θα καταναλώσεις, είναι το καφενείο που θα επιλέξεις ή  δεν θα επιλέξεις, η συναυλία, ο τρόπος που κινείσαι και πράττεις καθημερινά.

Είναι να έρχεσαι κόντρα σε κάθε αδικία χωρίς να υπολογίζεις συνέπειες, είναι να μη συμβιβάζεσαι, να αντιδράς, να τα παίζεις όλα για όλα. Είναι να χάνεις τα πάντα και να ξανασηκώνεσαι με πιότερο πείσμα να χάσεις ακόμη περισσότερα από τα πάντα, αρκεί να μη σκύψεις, να μην υποκύψεις, να πολεμάς.

Η επανάσταση είναι ο έρωτας για τη ζωή και να μη συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Είναι να έρχεσαι κόντρα σε όλους και σε όλα, είναι να βγάζεις τη γλώσσα σου στο σύμπαν, είναι να πιστεύεις στην ουτοπία και να προσπαθείς με κάθε τρόπο να την κερδίσεις κάνοντας καθημερινά κινήσεις – κι ας μην το πετύχεις ποτέ. Ο επαναστάτης δεν απογοητεύεται, πέφτει κάτω, τσακίζεται και ξανασηκώνεται.

Αυτό είναι η ζωή του όλη, η κάθε του κίνηση, η κάθε του πράξη.
Κι ας αποτυγχάνει.
Βάζει τις βάσεις με προσωπικό κόστος και ονειρεύεται μια καλύτερη κοινωνία και αύριο – που ο ίδιος μπορεί να μη μπορέσει να το δει. Κάνει πράξη την ιδέα του.
Θα έχει συμβάλει με τον τρόπο του για να μην υποφέρουν οι άνθρωποι.
Ωστόσο, για να τα καταφέρει, θα πρέπει να υποφέρει αυτός. Και το κάνει γιατί ξέρει πως ποτέ δεν πρόκειται να βγει χαμένος – κι ας χάσει τα πάντα.


Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Λευκός θόρυβος


Λυσσασμένοι οι ήχοι της πόλης
έρχονται από το υπερπέραν
και κατακλύζουν το ακουστικό σου τοπίο

Εσύ τους απομονώνεις
δεν ακούς
και πορεύεσαι
στο προσωπικό σου σύμπαν

Τίποτε δεν μπορεί να σε αποσπάσει
από το έργο σου
και κάθεσαι άπραγος
να το φέρεις εις πέρας

Αλίμονο…
Τα καταφέρνεις


Ακρυλικά σε καμβά
τίτλο και λοιπά, δεν θυμάμαι
κάποτε το 2012






Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Το μεγαλύτερο κενό του σύμπαντος

Είναι φορές στη ζωή μου που αισθάνομαι τόσο κενός
που ακόμα κι ένα “γεια σου τι κάνεις;”
μπορεί να γίνει μεγάλη υπόθεση για να ειπωθεί.
Είναι φορές που τα πάντα μου είναι κόπος,
ακόμα και η αναπνοή
Είναι φορές που το μόνο πράγμα που έχει σημασία
είναι το ότι τίποτα δεν έχει σημασία
Είναι φορές που η ζωή και ο θάνατος
μου είναι το ίδιο αδιάφορα
Είναι φορές που δεν αισθάνομαι τίποτα
απολύτως τίποτα
σα να’ χω από πριν πεθάνει
Είναι φορές…
πολλές φορές…
τόσες φορές…
θεέ μου
δε θυμάμαι
Πόσες φορές;
Πόσες φορές δεν έμεινα να αργοπεθαίνω σε ένα μουχλιασμένο δωμάτιο
χωρίς να κάνω τίποτα για μέρες… μήνες…
νιώθοντας μονάχα ένα μεγάλο κενό
να το τρέφω με τίποτα
κι αυτό να μεγαλώνει συνεχώς
να μεγαλώνει… να μεγαλώνει…
κι εγώ εκεί
στο τίποτα
να επιμένω
σαν να θέλω να φτιάξω το μεγαλύτερο κενό του σύμπαντος
και πάλι όμως…
Τίποτα!


Πίνακας της Βασιλικής
όπου κοσμεί και το εξώφυλλο 
της Νόσου... 


Υ.Γ. Παλαιότερο ποίημα, 2006-07. Συμπεριλήφθηκε στη συλλογή: Η Νόσος της Ποίησης 2009, από τις εκδόσεις ίαμβος.  Πια, υπάρχουν κάποια αντίτυπα στη ντουλάπα μου και δεν ξέρω αν υπάρχει ξεχασμένο σε κάνα βιβλιοπωλείο. Μπορείτε ωστόσο να το αναζητήσετε. Τον τρόπο, αν σας ενδιαφέρει, θα τον βρείτε. 
Αντιλαμβάνομαι ωστόσο το πρώιμο της γραφής μου και μου θυμίζει την πορεία αυτή μέχρι το σήμερα... 


Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Μια μικρή προδοσία και 2 ακόμη ποιήματα

Μια μικρή προδοσία 

Οι φλέβες στο λαιμό μου
είναι διογκωμένες
Είμαι ήρεμος
δεν φωνάζω σχεδόν ποτέ
Μα οι φλέβες στο λαιμό μου
είναι διογκωμένες
Μαρτυρούν την υποθάλπτουσα ένταση
και είναι εκεί για να με προδίδουν

Μοναδική ευκαιρία!

Όλα στη ζωή είναι εφήμερα
Και η ζωή η ίδια είναι εφήμερη
Κοίταξε να τη ζήσεις
δεύτερη ευκαιρία
δεν είχε ποτέ κανείς

Ανούσιοι φόβοι

Όποιος δεν αγαπήσει το θάνατο
δεν μπορεί να αγαπήσει τη ζωή
Θα τρέμει μακριά του
αποφεύγοντάς τον
και δεν θα ζει

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Μια άλλη μέρα



Σηκώθηκα κάποια στιγμή από το κρεβάτι, όχι πρωί βέβαια, ντύθηκα όπως πάντα και αποφάσισα να μην πιω καφέ. Ούτε πλύθηκα, αλλά σαφώς κατούρησα. Είχα τα μαλλιά μου ανάκατα και τις χαρακιές από το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου. Έβγαλα το περίστροφο από το συρτάρι – το οποίο μου είχε χαρίσει κάποιος και δεν το είχα χρησιμοποιήσει ποτέ πριν – πήρα όλα τα φυσίγγια που είχα και βγήκα να κάνω τον περίπατό μου. Το είχα γεμάτο και το κρατούσα στο χέρι ενώ τις υπόλοιπες σφαίρες τις είχα βολέψει στις τσέπες και το σώβρακό μου.

Βγαίνοντας λοιπόν από το σπίτι, βλέπω την κυρία τάδε που τη συμπαθούσαν όλοι, όπως κι εγώ άλλωστε. Έπλενε κάτι χαλιά στο πεζοδρόμιο και την απάλλαξα από τη θλιβερή ύπαρξή της. Θα πρέπει να με ευγνωμονεί τώρα, αλλά τι κρίμα που δεν υπάρχει για να το κάνει. Έπειτα κάποιοι από τη γειτονιά, βγήκαν να δουν τι συμβαίνει. Χαρίζοντας μια σφαίρα στο κεφάλι του καθενός, κανείς άλλος δεν έδειξε περιέργεια. Οι υπόλοιποι, μάλλον, ταράχτηκαν από την ένταση και προτίμησαν να παρακολουθούν πίσω από τις κουρτίνες. Ίσως, σοφά έπραξαν.

Συνέχισα το δρόμο μου και συνάντησα αυτόν τον συμπαθέστατο κύριο που έβγαζε βόλτα το σκυλάκι του. Φάνηκα γενναιόδωρος και χάρισα στον καθένα τους από μια σφαίρα. Βέβαια, λέρωσαν κάπως το δρόμο με αίματα και τα σχετικά, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι, θα τα καθάριζε ο δήμος την επόμενη. Έπειτα, μια κυρία που δεν τη γνώριζα κι ένα παλικάρι. Τους έστειλα να κάνουν παρέα μαζί με τους προηγούμενους. Δεν ήθελα να έχεις κανείς παράπονο.

Ο ήλιος έλαμπε και υπήρχε κίνηση. Δεν θέλησα να κάνω διακρίσεις κι έτσι, όποιος βρίσκονταν στο δρόμο μου, είχε την ίδια τύχη. Το όπλο άδειασε κι έτσι αναγκάστηκα να το ξαναγεμίσω. Ευτυχώς, είχα αρκετές σφαίρες, δεν ξέρω πόσες – ποιος μετράει άλλωστε; Αναζητούσα τη γαλήνη και θα την έβρισκα μαζί με όλους τους άλλους. Δεν υπήρξα ποτέ εγωιστής, πάντα ήθελα να μοιράζομαι πράγματα. Ένας μεγάλος αλτρουισμός με διακατείχε και ήθελα να τον εκφράσω. Το να κρατάς τα αισθήματά σου φυλακισμένα, είναι μεγάλο έγκλημα κι εγώ, κάθε άλλο παρά εγκληματίας ήμουν. Έτσι συνέχισα να προσφέρω τη γαλήνη και τη χαρά σε όποιον βρισκόταν γύρω μου. Αλίμονο, πώς θα μπορούσα να κάνω αλλιώς;

Ένοιωσα, όμως, οι σφαίρες να λιγοστεύουν στις τσέπες μου και γέμισα για τελευταία ίσως φορά, το περίστροφο. Κάποιες σειρήνες που είχαν κατακλύσει το ηχοτοπίο και ο μεγάλος όχλος συνάμα, ενοχλούσαν τη πολυπόθητη γαλήνη που ήθελα νοιώσω – αλλά και να προσφέρω. Έτσι, κάποια ανθρωπάκια με γαλάζιες στολές – εμφανώς τρομοκρατημένα – βρέθηκαν μπροστά μου μαζί με τα ασπρογάλανα οχήματά τους, να μου κόβουν το δρόμο. Κατάλαβα πως λόγω καταπίεσης, αυτοί με είχαν περισσότερη ανάγκη, κι έτσι αποφάσισα να μην τους αφήσω αδικημένους και να σπαταλήσω όσες σφαίρες μου είχαν απομείνει σε αυτούς. Βέβαια, φαίνεται, πως κι αυτοί, από αλληλεγγύη, είχαν τα δικά τους όπλα τα οποία και έστρεφαν εναντίον μου, μάλλον για τον ίδιο σκοπό: Τη χαρά για την επερχόμενη γαλήνη με τον μοναδικό τρόπο που αυτή μπορεί να επιτευχθεί.

Πέτυχα κάποιους απ’ αυτούς κι εν μέρει, κατάφερα το σκοπό μου, αλλά ήταν περισσότεροι και είχαν πλεονέκτημα, κι έτσι, βρέθηκα κι εγώ επιτέλους να κατακτώ αυτό που πρόσφερα σε όλους αυτούς τους συντρόφους, συνδαιτυμόνες, συμπολίτες κλπ. Την υπέρτατη γαλήνη της ανυπαρξίας που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι είχαν επικαλεστεί και διδάξει, ο καθένας ξεχωριστά ανά τους αιώνες, για τη λύτρωση και την ευδαιμονία του σκεπτόμενου ανθρώπου. Ίσως, με αυτόν τον τρόπο, το αιμόφυρτο και διάτρητο από τις σφαίρες πτώμα μου, να ήταν, όχι μόνο η απάντηση, αλλά και η κατάκτηση της Σοφίας αυτής.

Ο σκοπός όλων είχε επιτευχθεί κι εγώ, όπως και όλοι οι σύντροφοι και τα στρουμφάκια που βρέθηκαν μπροστά μου εκείνη την ωραία ημέρα, καταφέραμε να κερδίσουμε το απροσδόκητο: Το αίμα μας να βάψει την άσφαλτο και τα πεζοδρόμια της άθλιας αυτής πόλης σαν αφηρημένη εξπρεσιονιστική τέχνη ή σαν μαυροκόκκινο λάβαρο που παράτησαν στο δρόμο κάτι παραιτημένοι πια επαναστάτες, προσφέροντάς μας το υπέρτατο και πολυπόθητο αγαθό της γαλήνης και της ουτοπίας, σε έναν μάταιο κόσμο.

Αργότερα, κάποιοι είπαν για έναν μανιακό δολοφόνο και πολλά θύματα, χωρίς να σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για μια στάση ενάντια στο παράλογο της ζωής και πως ο θήτης δεν ήταν τίποτε παραπάνω από έναν απελπισμένο αυτόχειρα που ήθελε να σώσει, όσο το δυνατό περισσότερους. Μόνο που αυτός, την αυτοχειρία του, την έθεσε σε άλλους, παίρνοντας φυσικά και όσους εκτιμούσε, μαζί του. Αλίμονο, μαζί με αυτούς και κάποιους που δεν εκτιμούσε, αλλά αυτοί ανήκουν πραγματικά στο ανθρώπινο είδος;



Αναδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "εκδόσεις το κόλο" 





Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Μια ολότητα

Η αλήθεια του σύμπαντος είναι αδιανόητη
κι απειροελάχιστοι εμείς που το συνειδητοποιούμε
Υπάρχουμε μέσα σε αυτό και είμαστε αυτό
Μια ολότητα

Οφείλουμε να κατακτήσουμε την ευδαιμονία
και να μη δυστυχούμε

Είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε
Διαφορετικά…
                        δεν ζούμε!


Νεφέλωμα 
50X70 ακρυλικά σε καμβά
έργο δικό μου και όχι του Pollock 



Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Η βέσπα του πατέρα

Η βέσπα του πατέρα μου, ήταν κόκκινη με μαύρους τροχούς (όπως όλα τα οχήματα έχουν μαύρους τροχούς), μοντέλο του 78. Παρατημένη, εδώ και χρόνια κάτω από το σπίτι. Τον είχαν πιάσει κάποιες φορές χωρίς κράνος και άδεια, αλλά αυτά είναι προφάσεις. Είδε πως δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με τους ανήλικους ανεγκέφαλους μπάτσους κι έτσι αποφάσισε να την αφήσει ανενεργή. Εδώ και δέκα χρόνια!

Τη μια κλίση για κράνος, την άλλη για άδεια, την τρίτη γιατί έτσι, δεν θα δουλεύω εγώ για να πληρώνω τη μηχανή, είπε, έβγαλε τις πινακίδες και την άφησε στην κατηφόρα – να τη σταματάει μια νεραντζιά έξω από το σπίτι. Να σαπίσει, να πεθάνει εκεί. Και τόσα χρόνια του έλεγα:  γιατί δεν τη φτιάχνεις, γιατί δεν την κινείς; Και η απάντηση ίδια πάντα: θέλει λεφτά. Άδειες, κράνη ιστορίες, ποιος ασχολείται; Εξάλλου, υπάρχει το αυτοκίνητο. Κι έτσι η βέσπα έμενε να πεθαίνει, παρατημένη κάτω από το σπίτι και κανείς να μην κάνει τίποτα. Κανείς… μπήκε στο μάτι πολλών. Ιδιαιτέρως, στα κλεφτρόνια της γειτονιάς.

Όταν ήμουν μικρός, άλλες εποχές, θυμάμαι πως η βέσπα αυτή ήταν οικογενειακό όχημα. Καθόμουν εγώ μπροστά, ο πατέρας μου που την οδηγούσε από πίσω, η μικρή μου αδελφή ενδιάμεσα και για να την προστατεύει, πιο πίσω η μητέρα μου. Στην ίδια σέλα και οι τέσσερεις. Κράνος, κανείς. Μα κανείς ποτέ δεν φορούσε τότε κράνος. Και κίνδυνος δεν υπήρχε. Κανένας.

Όταν η μάνα μου ήταν έγκυος σε μένα, σε κάποιο φανάρι του Κορυδαλλού, έπεσε από τη μηχανή, κι έτσι είπαν οι γιατροί πως εγώ θα έβγαινα κωλόπαιδο! Κι όντως, έτσι βγήκα, είχα γυρίσει στην κοιλιά της μάνας μου και όταν ήταν να με βγάλουν οι γιατροί στον κόσμο των ανθρώπων, αντί να πιάσουν το κεφάλι, έπιασαν τον κώλο μου. Και δεν χρειάστηκε ούτε καισαρική ούτε τίποτα. Κανονική γέννα, και με φάσκιωναν μετά επειδή τα πόδια μου ήταν πάνω λόγω θέσης στη μήτρα, και προσπαθούσαν να με κάνουν κανονικό άνθρωπο, αλλά αυτό, απ’ όσο αποδείχτηκε στη συνέχεια της ζωής μου, ήταν αδύνατο. Κωλόπαιδο εκ γενετής. Θα έπρεπε να με έχουν μισήσει, αλλά, παρόλα αυτά, με αγάπησαν. Τι να πω;

Αλλά αυτό που έχει ουσία, δεν είναι η δική μου στάση, αλλά η ιστορία αυτής της μηχανής. Της βέσπας.

Μεγάλωσα πάνω σε αυτή τη μηχανή. Κι όχι μόνο στα παιδικά μου χρόνια, αλλά κι αργότερα. Όταν δούλευα σε κάποιο εργοστάσιο στου Ρέντη, κι όταν αργούσα να ξυπνήσω, ως συνήθως, ο πατέρας μου με ξελάσπωνε. Με ανέβαζε στη βέσπα αυτή και με πήγαινε στη δουλειά. Και πάντα, για ό,τι χρειαζόμουν, η βέσπα ήταν πάντα εκεί. Μέχρι που έφυγα από το σπίτι.

Ήξερα πως την κινούσε ως γνήσιος βεσπάκιας, ούτε κράνη, ούτε άδειες ούτε μαλακίες. Αλλά φαίνεται πως οι μπάτσοι έπεσαν πολλοί κι έκαναν έλεγχο ακόμα και στους πατεράδες τους. Εκεί ήταν που αποφάσισε να την παρατήσει κάτω από το σπίτι. Τι να πληρώνουμε; Εδώ δεν έχουμε για τα βασικά. Και η ελευθερία της βέσπας, έμεινε στα αζήτητα. Και φυσικά, περιορίστηκε και η δική μας ελευθερία. Δεν γίνεται να πας για τσιγάρα και να σε σταματάνε οι μπάτσοι για τα σχετικά. Αλλά αυτό, όπως αποδείχτηκε  ήταν μεγάλο λάθος.

Παρατημένη κάτω από το σπίτι να τη βλέπουν όλοι για χρόνια, και χρόνια να μην κινείται, κάποια κλεφτρόνια πήραν την απόφαση. Κι όταν έχεις αφήσει κάτι εκεί και το θεωρείς δεδομένο, δεν υπάρχει. Ακόμα κι αν λείψει, δεν το καταλαβαίνεις. Έχεις την εντύπωση πως είναι εκεί. Κι έτσι ένα βράδυ, ένας φίλος μου το επισήμανε. Πού είναι η βέσπα του πατέρα σου; Κι εγώ του είπα: εκεί είναι. Κι όταν περάσαμε από το σπίτι, δεν ήταν τίποτε εκεί. Η απώλεια μπροστά μας. Ένα κενό.

Ήταν πια ξεκάθαρο. Την πήραν για ανταλλακτικά. Κι όταν γυρνούσε ο πατέρας και ρωτούσε στα καφενεία της περιοχής, όλοι ήξεραν και κανείς δεν ήξερε. Δεν βγάζεις άκρη.

Το ζήτημα όμως παραμένει, και θα παραμείνει για όσο ζούμε: Η βέσπα στην οποία μεγάλωσα, δεν υπήρχε πια. Και ο πόνος, κι ας μην έμαθα ποτέ να την οδηγώ. Σαν να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο. Και δεν έχει σημασία ποιος φταίει, όλοι μας φταίμε. Αλλά αυτή η απώλεια, όταν έχεις κάτι για μια ζωή και ξαφνικά έρχεται κάποιος και σου το παίρνει… δεν μπορείς να το δεχτείς. Δεν είναι η βέσπα, αλλά ένα κομμάτι της ζωής σου που έχει κλαπεί. Κι αυτό, όσο κι αν θες, είναι δύσκολο πολύ να το αντιμετωπίσεις. 


Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Καθημερινές καταστάσεις

Ι
Καθόμαστε τρεις θαμώνες στο μπαρ
με μια θέση καινή ανάμεσά μας
Δεν μιλάει κανείς σε κανέναν
Έξω κάθονται τρία νεαρά κορίτσια
Αυτοφωτογραφίζονται…
Θα πρέπει να ‘ναι πολύ καυλωμένες
με την πάρτη τους

ΙΙ
Τρύπια μηχανάκια περνούν με τρύπιες εξατμίσεις
Τρύπια αυτοκίνητα με τρύπιους ανθρώπους
Τρύπια φυλακισμένα σκυλιά γαυγίζουν τον τρύπιο θόρυβο
Το ηχοτοπίο παραμένει φανταστικό
και όλοι σας συμβάλετε σε αυτό

Ήσυχος ο δολοφόνος
κάνει τους λογαριασμούς του


Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Το ξέπλυμα

Ι
Η βροχή έπεφτε μες το καφενείο
Είχε μουσκέψει τα καθίσματα
τους πάγκους, τα τραπεζάκια
Δεν φεύγαμε από κει
Έξω είχε σταματήσει
Δεν φεύγαμε από κει

ΙΙ
Η βροχή σταμάτησε μες το καφενείο
Πήραμε μια ρακή ακόμα
Πώς να πηγαίναμε σπίτι;
Έπρεπε να σταματήσει κι έξω

ΙΙΙ
Μια νεαρή κορασίδα
πηγαίνει τουαλέτα
και μου ρίχνει κλεφτές ματιές
Ναι μωρό μου
κι εγώ σε γουστάρω
κάθεσαι έξω όμως
και δεν μπορώ να βγω…
Βρέχει

IV
Έπρεπε να φύγω
Θα βρισκόμουν ξανά στη βροχή
Ας δούμε τι μπορεί να κάνει λοιπόν…
Θα καταφέρει να με ξεπλύνει; 


Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Μύκητας ερυσίβη της σίκαλης

Διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος

Υπήρχε κάποιο σπίτι κι εκεί μπροστά, μια γούβα με νερό. Κάποιοι βρίσκονταν μες τη γούβα κι άλλοι έξω. Δεν τους ήξερα όλους, σίγουρα ήξερα κάποιους, αλλά μέσα σε αυτή τη συνθήκη, δεν είχε σημασία τίποτα. Κι εκεί, μπροστά από το σπίτι, ένα παράθυρο με ένα μικρό μπαλκόνι. Θέλησα να σκαρφαλώσω εκεί και το έκανα χωρίς να το πολυσκεφτώ, με ακολούθησε κι ένας φίλος. Ίσως μάλιστα και αυτός να μου το πρότεινε. Νεαροί τότε, όλοι στην ίδια ηλικία, λίγο πριν ή μετά τα 18. Και δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη τη στιγμή, αφού ανεβήκαμε στο μπαλκόνι, όλοι με είδαν σαν το φάντασμα του Jim Morrison. Του έφερνα λίγο εμφανισιακά, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Είχαμε όλοι πιει και όλοι με παρότρυναν να παίξω το ρόλο. Το έκανα αβίαστα. Άρχισα να απαγγέλλω τους στίχους του Τέλους, και όλοι εκεί, κάτω από το μπαλκόνι, να παρακολουθούν και να με προτρέπουν να συνεχίσω. Το σκηνικό ήταν ήδη έτοιμο. Έπαιζα τον  lizard king  και αυτοί τους θαυμαστές του. Κάποιοι τον προσκυνούσαν και όλοι ξέραμε πως είναι ψέμα, αλλά επίσης γνωρίζαμε πως κανείς δεν θα βγει ζωντανός από κει. Μας έμενε μόνο να το ζήσουμε. Ξεκίνησα να απαγγέλλω: This is the end beautiful friend, this is the end, my only friend the end…

Η παράσταση είχε τελειώσει και οι ζητωκραυγές ήταν μεγάλες. Με κάποιο τρόπο, όμως,  έπρεπε να κατεβούμε από το μπαλκόνι. Και όντως, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει κανείς πώς, τα καταφέραμε! Κι έτσι, εγώ με το φίλο, μετά από όλον αυτό τον θρίαμβο, θελήσαμε να βρεθούμε μέσα στη γούβα με το νερό. Κάποιο ψήγμα συνείδησης της φαινομενικής ανυπόστατης πραγματικότητας που μπορούσαμε ακόμα να αντιληφτούμε, μας έλεγε πως θα έπρεπε να απαλλαγούμε από τα ρούχα για να το καταφέρουμε. Για κάποιους πρακτικούς ίσως λόγους, που δεν ήμασταν σε θέση και δεν μας ενδιέφερε να εξηγήσουμε. Μπήκαμε λοιπόν μες το σπίτι και αναζητήσαμε αυτό το άλλο. Μόνο που κανείς δεν θυμόταν το λόγο που κατεβήκαμε κάτω, ούτε τον αρχικό μας σκοπό. Ρωτήσαμε τότε ό ένας τον άλλο, αλλά απάντηση δεν είχε να δώσει κανείς. Και τώρα τι κάνουμε; αναρωτηθήκαμε. Ας ανέβουμε ξανά πάνω στην επιφάνεια και βλέπουμε, είπε κάποιος από τους δύο. Τα βήματά μας όμως, ήταν σαν αυτά του αστροναύτη. Έτσι αιωρούμασταν μεταξύ κάθε βήματος και ο χρόνος που διήρκησε για να ανεβούμε ξανά στην επιφάνεια, ήταν αντιστρόφως ανάλογος του σχετικού.

Φαίνεται πως κάποια στιγμή τα καταφέραμε, αλλά στο προθάλαμο του σπιτιού, υπήρχε ένας ολόσωμος καθρέπτης. Αυτό μου τράβηξε τόσο την προσοχή που, χωρίς να το θέλω, στάθηκα μπροστά του. Ουσιαστικά, δε στάθηκα εγώ μπροστά του, ο καθρέπτης με σταμάτησε και με καθήλωσε εκεί, ανήμπορο να αντιδράσω. Τότε, αυτό που αντίκρισα, με γέμισε τρόμο και αγονία.  Δεν ήταν το είδωλό μου, ή ίσως και να ήταν, αλλά σε πολύ νεαρή ηλικία – παιδική. Το μέγεθος, το πρόσωπό μου και όλα μου τα χαρακτηριστικά, είχαν εξωπραγματικά μικρύνει. Έβλεπα ένα παιδί σε ηλικία 5 με 6 χρονών. Έπειτα πρέπει να συνέχισα να μικραίνω. Προσπάθησα να αρθρώσω κάποιες λέξεις, αλλά δεν τα κατάφερα. Είχα ξεχάσει την ομιλία και το μόνο που μπορούσα να πω, ήταν φθόγγοι και φωνήεντα κάποιου που δεν έχει μάθει ακόμα να μιλάει. Μα γνώριζα καλά πως μπορούσα να μιλήσω κι έτσι, προσπάθησα πάλι. Κανένα αποτέλεσμα. Το μόνο που έβγαινε από το στόμα μου ήταν άναρθρες κραυγές και κομπιάσματα με το είδωλό μου να είναι ένα παιδί. Τότε ήταν που σιγουρεύτηκα πως ήμουν πολύ μικρός, νήπιο και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα. Ούτε γλώσσα, ούτε κόσμο, ούτε τίποτα. Αυτή μου η κατάσταση μου προκάλεσε ανησυχία και φόβο κι έτσι αποφάσισα να αφήσω αυτόν τον πνιγερό καθρέπτη και να ανέβω πάνω, εκεί που βρίσκονταν και οι υπόλοιποι, για να πάρω ανάσα. Ή καλύτερα, ο καθρέπτης με άφησε να συνεχίσω. Είχε επιτελέσει το έργο του.

Βγαίνοντας στην επιφάνεια, μια άλλη αίσθηση ήρθε να με καταβάλλει. Σαν η πραγματικότητα γύρω μου, να υπήρχε κυματιστή. Σαν να βρισκόμουν κάτω από το νερό και όλα πάλλονταν και κινούνταν αργά. Όλα κυματιστά, το σπίτι, οι άνθρωποι, η φύση, τα πάντα γύρω μου. Και δεν είχα βουτήξει στη γούβα. Τα παρατηρούσα για κάμποσο, δεν άλλαζε κάτι. Ένιωσα ναυτία και κάθισα σε ένα σκαλοπάτι. Αφέθηκα. Συνέχισε να συμβαίνει το ίδιο. Κάποιοι ίσως να μου μιλούσαν, σε κάποιους ίσως προσπαθούσα να μιλήσω. Κανένα αποτέλεσμα. Αυτό μπορεί να κράτησε – ποιος ξέρει για πόσο – κι έπειτα εξαφανίστηκα.

Εμφανίστηκα ξανά στο σπίτι το οποίο έμενα και μάλιστα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, να έχω βάλει μουσική στα αυτιά μου και να παρατηρώ το ταβάνι. Βρισκόμουν σε πλήρη ακινησία και η μουσική έπαιζε περίεργα παιχνίδια με το νου. Πρέπει να άκουσα την αγαπημένη μου κασέτα, αλλά ήταν σαν να την ακούω για πρώτη φορά. Με εντυπωσίασε πολύ. Το κάθε όργανο, η φωνή του τραγουδιστή, η αίσθηση πως παίζουν για μένα και μόνο, η προσωπική μου ορχήστρα, η ψυχεδέλεια. Έπειτα δεν άκουγα αυτό που έπαιζε η κασέτα, είχε αλλάξει, και μια μουσική τύπου καμπαρέ ή τσίρκου, είχε κατακλείσει το άκουσμά μου. Τα αστέρια που κοιτούσα στο ταβάνι, έγιναν χορεύτριες καν καν κι έφτιαξαν έναν κύκλο και κατέβηκαν να χορέψουν γύρω από το κεφάλι μου κουνώντας τα υπέροχα πόδια τους πάνω – κάτω. Τις απολάμβανα αποσβολωμένος μέχρι να τελειώσουν το νούμερό τους κι έπειτα… ησυχία. Απόλυτη σιγή.

Έμεινα αδρανής για κάμποσο κι αισθανόμουν γεμάτος από ενέργεια. Τρομερή ενέργεια. Δεν τολμούσα να κάνω κίνηση καμιά. Φοβόμουν αυτή την ενέργεια. Σκέφτηκα, πώς θα ήταν να  προσπαθούσα να κινήσω το μικρό μου δάχτυλο του δεξιού χεριού. Έτσι, από περιέργεια, να δω τι θα γίνει. Και το επιχείρησα – και αυτό που είχε ως αποτέλεσμα, ήταν να νοιώσω πως, ένα τριαξονικό φορτηγό, με τρομερά μεγάλη ταχύτητα, περνάει από πάνω μου! Απίστευτη αίσθηση. Τρόμος και καύλα. Έπειτα είπα να το επαναλάβω, να δω αν θα συμβεί το ίδιο. Το ίδιο! Το είδα σαν παιχνίδι και το επανέλαβα κάποιες φορές. Έπαιζα με αυτό και δοκίμαζα τα όριά μου. Τα αποτελέσματα, γνωστά. Κάθε φορά το ίδιο. Η ίδια ένταση, όλα. Αν μόνο η κίνηση του μικρού μου δάχτυλου προκαλούσε κάτι τέτοιο, τότε, πώς θα ήταν να επιχειρήσω μια μεγαλύτερη κίνηση. Στην ιδέα και μόνο τρόμαξα και είπα να το αφήσω. Αφέθηκα στην ασφάλεια της γνωστής μου ακινησίας.

Παρέμεινα ξαπλωμένος με όλες τις αισθήσεις τεντωμένες και δεν έκανα τίποτα. Το φορτηγό σταμάτησε να περνάει από πάνω μου. Ησύχασα για λίγο έτσι. Μετά σκέφτηκα, τι επιπτώσεις μπορεί να έχει το να γυρίσω το κεφάλι μου προς μια κατεύθυνση. Αυτό θα ήταν τόλμημα μεγάλο. Παρόλα αυτά, το αποφάσισα και γύρισα το κεφάλι μου προς την άλλη μεριά του δωματίου. Χωρίς να προλάβω να συνειδητοποιήσω τίποτε, είδα τον εαυτό μου να μεταφέρετε στην άλλη μεριά ξαπλωμένος – έτσι ακριβώς όπως ήμουν. Έπειτα τον είδα να σηκώνεται, να κάθεται για λίγο στο κρεβάτι και να με κοιτάει κι έπειτα, να τρέχει, να φεύγει τρέχοντας από την πόρτα!

Σηκώθηκα και με κοίταξα. Έφυγα, είπα. Τώρα έχω φύγει για τα καλά. Δεν είχα καμία απορία. Τώρα μπορούσα να γνωρίζω τα πάντα. Είχα ήδη φύγει και δεν με ενδιέφερε τίποτα. Είδα τον εαυτό μου να τρέχει από την πόρτα – και αυτό ήταν αρκετό.


Έκλεισα τα μάτια και αφέθηκα στον ύπνο. Έμαθα πως τίποτε δεν γνωρίζω – κι αυτό είναι μια αρχή. Ο προθάλαμος της φιλοσοφίας. Κάτι είχα καταφέρει. Έτσι, εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα ήσυχος μέσα σε ένα καλειδοσκόπιο ονείρων και χρωμάτων. 


Οι πίνακες που κοσμούν το κείμενο, είναι δικοί μου από μια σειρά που είχα φτιάξει με θέμα την ψυχεδέλεια το 2012-13. Είναι όλοι ακρυλικά και πλαστικό σε καμβά με παράδοξη τεχνική - χορεύοντας ενόσω τα χρώματα ήταν νωπά κρατώντας στα χέρια τον καμβά. 
Δείτε εδώ κι εδώ



Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Φιλοξενία στο τοβιβλίο.net

Ευχαριστώ το τοβιβλίο.net για τη φιλοξενία στη δράση "Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία" και τις "αδιάκριτες" ερωτήσεις που μου έκαναν καθώς και για την ανοχή στις δικές μου απαντήσεις.
Διαβάστε τη συνέντευξη, εδώ

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Ο τάφος του ποιητή


Είμαι νεκρός, αυτό είναι αδιαμφησβήτητο. Παρόλα αυτά όμως, μπορώ ακόμα να σκέφτομαι, να έχω συνείδηση της κατάστασής μου και να περιφέρομαι με έναν διακριτικό τρόπο στο χώρο των ζωντανών. Μπορώ ακόμα να επηρεάζω πράγματα και καταστάσεις και να γίνομαι, ας το πούμε: η έμπνευση, όποιου συγγραφέα θελήσω. Κι αυτό γιατί, δεν θα μπορούσα διαφορετικά να σας διηγηθώ αυτό το μυστήριο περιστατικό του θανάτου μου. Μυστήριο γιατί δεν μπορεί εξηγηθεί με την κοινή λογική, αλλά τελικά αυτή η κοινή λογική, τι μπορεί να εξηγήσει; Ίσως τίποτα.
Έτσι λοιπόν, έψαξα και βρήκα κάποιον άσημο συγγραφέα που κατά κάποιον τρόπο, ταίριαζε ο τρόπος του με τον τρόπο που εκφραζόμουν όσο ήμουν ζωντανός. Πέρασα στο κεφάλι του κι έγινα η έμπνευσή του. Ο συγγραφέας, ξεκίνησε να γράφει αυτά που του υπαγόρευα εγώ. Δεν το γνώριζε όμως κι αυτό ήταν το ωραίο:

Ήταν εκείνη η επίσκεψή μου στο Παρίσι πριν μερικά χρόνια, ήταν η εμμονή που είχα με την τέχνη – τους ποιητές και τους ζωγράφους κυρίως – αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο και η ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία μου καθώς και η τάση που είχα πάντοτε, να ξεφεύγω από τον χωροχρόνο στον οποίο βρίσκομαι και να ταξιδεύω σε παράλληλα σύμπαντα. Βέβαια, μπορεί να έπαιξαν κι άλλα πράγματα ρόλο, αλλά αυτά θα τα δούμε στη συνέχεια της ιστορίας.
Ο χρόνος διαμονής ή καλύτερα, περιήγησής μου στο Παρίσι, ήταν προγραμματισμένο να διαρκέσει μια βδομάδα. Έτσι λοιπόν, καθώς το ξενοδοχείο στο οποίο διέμενα βρισκόταν σε κάποιο κακόφημο δρόμο, όχι πολύ μακριά από την Μονμάρτη, ξεκίνησα με το να περιηγούμαι στα στενά και να ανακαλύπτω την γύρω περιοχή. Δεν άργησα μάλιστα να βρω και κάποια μπιστρό μακριά από τα τουριστικά κέντρα με φθηνό αλκοόλ, ωραία ατμόσφαιρα και καλή μουσική. Η Μονμάρτη είναι λόφος και ανεβαίνοντας στη Σακρ Κερ, μπορείς να δεις όλο το Παρίσι από ψηλά. Αλλά ο σκοπός της επίσκεψής μου - πέρα από το να γνωρίσω την πόλη - ήταν για να δω από κοντά όλα αυτά τα έργα των αγαπημένων μου καλλιτεχνών. Έτσι περνούσα αρκετές ώρες των ημερών που ακολούθησαν, πηγαίνοντας από μουσείο σε μουσείο για να συναντήσω τον Van Gogh, τον Gauguin, τον Courbet, τον Modigliani, τον Picasso και πολλούς άλλους. Η μαγεία των χρωμάτων και η προσωπική πινελιά του κάθε καλλιτέχνη, με απορροφούσε, έμπαινα μες τον πίνακα κι έκανα κάθε φορά, κι ένα ξεχωριστό ταξίδι.  Ο λόγος όμως που τα εξιστορώ όλα αυτά, είναι άλλος. Θα καταλάβετε παρακάτω.

Η εβδομάδα πέρασε γνωρίζοντας τους δρόμους της πόλης και βλέποντας από κοντά, όλα αυτά τα έργα τέχνης που είχα τόσο αγαπήσει από φωτογραφίες, περιοδικά και βιβλία. Την τελευταία μέρα λοιπόν, είχα επιλέξει να κάνω μια κάπως περίεργη επίσκεψη. Θα πήγαινα ως προσκυνητής στο νεκροταφείο Μονπαρνάς. Πολλοί από τους καλλιτέχνες που θαύμαζα ήταν θαμμένοι εκεί. Ο Ευγένιος Ιονέσκο, ο Σάμιουελ Μπέκετ, η Σιμόν Ντε Μποβουάρ μαζί με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Σαρλ Μπωντλαίρ… εντάξει όλοι οι άλλοι, αλλά ο Σαρλ Μπωντλαίρ, αυτός ο σκοτεινός ποιητής που σημάδεψε με το έργο του τα χρόνια της νεότητάς μου και συντέλεσε – δίχως να το ξέρει – στο να γίνω αυτό που είμαι τώρα.  

Έφτασα στο νεκροταφείο κατά τις δέκα το πρωί. Παρόλο που ήταν καλοκαίρι, εκείνη τη μέρα είχε συννεφιά κι ένα δροσερό αεράκι έδινε έναν ιδιαίτερο τόνο στην όλη ατμόσφαιρα του τοπίου. Το νεκροταφείο ήταν τεραστίων διαστάσεων, είχε πολλούς διαδρόμους και αρκετό πράσινο. Το λίπασμα φαίνεται είναι καλό σε κάτι τέτοια μέρη κι ευνοείται η χλωρίδα. Μπήκα, δεν θυμάμαι από ποια είσοδο και αποφάσισα να το γυρίσω ολόκληρο για να ανακαλύψω την τελευταία κατοικία όσων, γνωστών ή αγνώστων, βρίσκονταν εκεί. Περπατούσα στους διαδρόμους παρατηρώντας τους τάφους, έναν προς ένα. Με όλη αυτή τη βλάστηση, ακόμα κι αν είχε ήλιο, θα ήταν σκιερά. Η συννεφιά όμως με το δροσερό αεράκι, βοηθούσαν την περιήγησή μου και δημιουργούσαν μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα.
Πολλοί από τους τάφους ήταν γλυπτά, έργα τέχνης. Η καμπάνα χτυπούσε νεκρικά. Μάλλον κάποιος νέος ένοικος θα ερχόταν να κατοικήσει εκεί. Συνέχισα την περιήγησή μου αδιαφορώντας για τον νέο νεκρό. Άλλωστε, σκοπός μου ήταν να πω το πρώτο –  ίσως και το τελευταίο – αντίο, στους καλλιτέχνες που γνώριζα από πριν πως βρίσκονταν εκεί. Έτσι λοιπόν χαιρέτησα τον Μπέκετ, τον Σαρτρ και τη Μποβουάρ, τον Ιονέσκο, τον Κοραή και άλλους πολλούς. Βρέθηκα μπροστά και στον οικογενειακό τάφο των Μποντλαίρ. Δεν το περίμενα ο Σαρλ να βρίσκεται σε οικογενειακό τάφο. Κάθισα όμως και του μίλησα και είμαι σίγουρος πως με άκουσε κι αυτός. Φαίνεται μάλιστα πως με συμπάθησε καθώς εκείνη τη στιγμή, έπεσαν μερικές σταγόνες βροχής.

Ικανοποιημένος που είχα εκπληρώσει το σκοπό μου, κάθισα σε ένα παγκάκι στο κέντρο της πλατείας του νεκροταφείου να ξεκουραστώ και να καπνίσω ένα τσιγάρο. Εκεί βρισκόταν ένα πραγματικά όμορφο γλυπτό που ονομαζόταν: το πνεύμα του αιώνιου ύπνου. Η κηδεία  του νέου ένοικου είχε ξεκινήσει καθώς τους είδα να περνάν από μπροστά μου και να χάνονται σε έναν από τους διαδρόμους. Ο χώρος του νεκροταφείου τούτου ήταν πραγματικά τεραστίων διαστάσεων.

Η ηρεμία που επικρατούσε εκεί, με είχε επηρεάσει. Ένοιωθα γαλήνιος κι ανάλαφρος. Ικανοποιημένος ίσως, που επικοινώνησα με κάποιους από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Ευχαριστημένος που οι καιρικές συνθήκες ευνοούσαν κι έδιναν μια ιδιαίτερη διάσταση στο τοπίο. Βρισκόμουν στην τελευταία κατοικία των αγαπημένων μου ποιητών. Δεν ξέρω αν θα με καταλάβετε, αλλά ένοιωσα πληρότητα. Έσβησα το τσιγάρο μου και ξεκίνησα για την έξοδο.

Είχα την εντύπωση πως γνώριζα που βρισκόταν η έξοδος. Έτσι πέρασα ξανά από τους διαδρόμους, πιο γρήγορα αυτή τη φορά, αλλά σταματώντας και πάλι σε κάθε τι που μου έκανε εντύπωση.  Μια αίσθηση, σαν να μην είχα περάσει πριν από αυτά τα σημεία, με είχε καταβάλει. Ίσως και μην είχα. Πού βρισκόταν όμως η έξοδος; Θα το πάρω γύρω γύρω, περιφερειακά και θα τη βρω, σκέφτηκα.

Κάποια στιγμή, βρέθηκα σε έναν διάδρομο που οδηγούσε σε αδιέξοδο. Υπήρχαν τάφοι αριστερά και δεξιά κι ένας τάφος που ξεχώριζε από μακριά – ευθύς απέναντί μου. Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, αλλά για έναν περίεργο λόγο, δεν με ενοχλούσε καθόλου η βροχή. Μπορώ να πω πως μου άρεσε κιόλας, αισθάνθηκα να με εξαγνίζει. Πλησίασα...
Το θέαμα ήταν ανατριχιαστικό. Ένα γλυπτό που απεικόνιζε κάποιον πεθαμένο, ολόσωμο, ξαπλωμένο με τα χέρια σταυρωτά στο στήθος, τυλιγμένο με σάβανο. Κι από εκεί και πάνω, υψωνόταν κάθετα προς τον τάφο, ένα άλλο γλυπτό, κάποιου με σκελετωμένα πλευρά και το πρόσωπο ενός νέου, πολύ οικείου. Έμεινα άναυδος. Ο τοίχος που ήταν στημένο το γλυπτό τάφος, είχε καλυφθεί από έναν κισσό και πίσω από αυτό, υπήρχαν κάτι πανύψηλα κυπαρίσσια. Ο κισσός είχε αρχίσει να αγκαλιάζει το μνήμα. Υπήρχε ακουμπισμένο ένα μαραμένο τριαντάφυλλο και κάτω στα πόδια του νεκρού, ήταν χαραγμένο το όνομα BAUDELAIRE. Μου κόπηκε η ανάσα. Είχα πέσει πάνω στο κενοτάφιο του Μπωντλαίρ. Αφού συνήλθα από την ταραχή, άρχισα να του μιλάω στη γλώσσα μου. Άλλωστε οι νεκροί καταλαβαίνουν όλες τις γλώσσες. Και αυτή τη φορά, το ένοιωθα, το ήξερα, το καταλάβαινα πως με ακούει. Ένα δέος με είχε κυριεύσει. Στεκόμουν όρθιος μπροστά στο μνήμα του Μπωντλαίρ και δεχόμουν με ευχαρίστηση τη βροχή. Αυτό δεν ήταν κενοτάφιο. Η ψυχή του βρισκόταν εκεί. Μπορούσα να τον νοιώσω και με ένοιωθε κι εκείνος.
Μεγάλε Ποιητή, ώστε είσαι στ’ αλήθεια καταραμένος! Σε αγαπώ κι ας μου κόπηκε η χολή μόλις σε είδα. Σε ευχαριστώ για όλα! Ελπίζω να είσαι γαλήνιος στον ύπνο των αιώνων. Ζητώ συγνώμη αν με την απρόσμενη παρουσία μου σε τάραξα. Μάλλον πρέπει να πηγαίνω τώρα. Θα τα πούμε ξανά. Ελπίζω όχι πολύ σύντομα… έχω να φτιάξω το δικό μου έργο πρώτα. Πρέπει να σε αφήσω. Το ξέρω, εσύ με καταλαβαίνεις. Γεια σου μεγάλε Ποιητή! Έπειτα, παρέμεινα λιγάκι ακόμα χωρίς να μιλάμε. 
Η βροχή είχε σχεδόν σταματήσει. Μόνο κάτι σταγόνες έπεφταν πού και που, ίσως από τα γύρω δέντρα. γύρισα πλάτη στο κενοτάφιο κι έκανα να αποχωρίσω. Το σίγουρο είναι πως δεν ήταν κενό. Πήρα το δρόμο της επιστροφής.
Περπατούσα στους διαδρόμους του νεκροταφείου με βήμα σταθερό και σίγουρο. Κάθε φορά που νόμιζα πως πλησίαζα κάποια έξοδο, βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Η έξοδος δεν υπήρχε ή θα ήταν πιο πέρα. Συνέχιζα υπομονετικά. Είχα μια μεταφυσική συνάντηση με έναν μεγάλο ποιητή. Φυσικό ήταν να τα έχω χαμένα. Συνέχιζα να περπατώ, χωρίς να βρίσκω όμως την έξοδο ή κάποιο τρόπο να φύγω από κει μέσα. Βρέθηκα ξανά στο κέντρο του νεκροταφείου. Εκεί όπου υπήρχε ο ύπνος των αιώνων. Κάθισα στο παγκάκι κι έκανα ακόμα ένα τσιγάρο. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά νομίζω πως είναι ώρα να φεύγουμε από δω, σκέφτηκα.

Γύρισα το νεκροταφείο κάμποσες φορές χωρίς αποτέλεσμα. Δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσω. Όσες προσπάθειες κι αν έκανα να βρω την έξοδο, φάνηκαν μάταιες. Είχε αρχίσει να νυχτώνει. Πανικοβλήθηκα κι άρχισα να τρέχω. Δεν πήγαινα πουθενά όμως. Έκανα κύκλους ξανά και ξανά και πάντα βρισκόμουν στο ίδιο σημείο. Δεν υπήρχε καμία διέξοδος. Το πήρα απόφαση. Δεν υπήρχε τρόπος να βγω από κει μέσα. Είχα εγκλωβιστεί. Ίσως ο μεγάλος ποιητής να ήθελε να με κρατήσει μαζί του. Βρήκα ένα σημείο μεταξύ των τάφων και ξάπλωσα. Ήμουν κουρασμένος, έπρεπε να κοιμηθώ.



Εξάγνιση


Μέσα στη δίνη του ανεμιστήρα
υπό τους ήχους του γειτονικού παλαιού
θορυβώδες κλιματιστικού
τον ήλιο που εισβάλει στο δωμάτιο
και την εξάντληση από την παρατεταμένη ζέστη
τέλη Αυγούστου
αναμένοντας τα πρωτοβρόχια
και το βοριά
να καθαρίσει, να εξαγνίσει το βάρος
που στάθηκε στο στήθος
πέτρα βαριά
και να μας ελευθερώσει επιτέλους
να μας λυτρώσει, να αναγεννηθούμε
και να ζήσουμε καθάριοι – ξανά από την αρχή


Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Hotel Alyzia


Ήταν μια πολύ ζεστή μέρα στο κέντρο της Αθήνας κι έπρεπε να βρουν κάπου να μείνουν. Γύριζαν από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο αλλά, όλα ήταν πλήρη. Μετά από πολύ ταλαιπωρία, κατάφεραν να βρουν ένα, το πιο φθηνό ίσως της περιοχής – με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Αφού υπήρξε διαθέσιμο δωμάτιο να τους στεγάσει για εκείνο το βράδυ, δεν σκέφτηκαν τίποτε άλλο και το έκλεισαν αμέσως. Άλλωστε, αυτά τα μέρη, αντλούν μια παράξενη γοητεία σε ανθρώπους σαν αυτούς.

Αυτή ήταν μια νεαρή ηθοποιός κι αυτός ένας ρέμπελος ποιητής, σαφώς μεγαλύτερός της. Πήραν το κλειδί από τη ρεσεψιόν κι άρχισαν να ανεβαίνουν την παλιά ξύλινη σκάλα για τον τρίτο όροφο. Ανελκυστήρας, φυσικά και δεν υπήρχε και ούτε κάποιο σκοινί για να σκαρφαλώσουν – αστειάκι που τους έκανε ο ρεσεψιονίστ. Δεν είχαν πολλά πράγματα, μια μικρή βαλίτσα κι ένα σακίδιο πλάτης. Πέρασε αυτή μπροστά, λαμπερή κι αεράτη όπως πάντα, με ένα κοντό φορεματάκι να κουνάει τα γοφιά της κι αυτός ακολουθούσε από πίσω απολαμβάνοντας το θέαμα. Σε κάθε βήμα, η σκάλα έτριζε – το κτήριο ήταν παλιό, του 70 χωρίς καμία μετατροπή από τότε και τους μετέφερε σε μια άλλη εποχή. Οι κρότοι των βημάτων και το τρίξιμο της ξύλινης σκάλας, έδιναν έναν ιδιαίτερο τόνο στο χώρο και τη νύχτα. Πρώτος, δεύτερος, τρίτος όροφος. Φως στο διάδρομο του τρίτου δεν υπήρχε. Άναψε τότε τον αναπτήρα του για να βρει την κλειδαρότρυπα, ξεκλείδωσε την πόρτα και πέρασαν στο δωμάτιο.

Ευτυχώς, εκεί υπήρχε φως. Υπήρχε επίσης ένα ημίδιπλο κρεβάτι με ένα σεντόνι από κάτω κι ένα μαξιλάρι χωρίς μαξιλαροθήκη. Ο τοίχος δίπλα στο κρεβάτι είχε λεκέδες από αίμα – ίσως από σκοτωμένα κουνούπια ή από κάποιο φονικό που δεν έμαθε ποτέ κανείς και ο δολοφόνος τα καθάρισε λίγο πρόχειρα. Είχε όμως κουζινάκι, νεροχύτη, κάποια ποτήρια, ένα τραπεζάκι και 2 καρέκλες, μια τουαλέτα με διαρροή στο καζανάκι και σπασμένο καπάκι λεκάνης. Υπήρχαν και 2 ντουλάπες. Η μια είχε ένα χρησιμοποιημένο βρώμικο σεντόνι και η άλλη κάποιες κουβέρτες πεταμένες χύμα μέσα, καθώς κι ένα ακόμη μαξιλάρι. Υπήρχαν και 2 παράθυρα με μπετούγια και πατζούρια με αναδιπλωμένα φύλλα παλιού τύπου. Όλα έμοιαζαν υπέροχα. Θα ζητούσαν μονάχα 2 μαξιλαροθήκες και θα ήταν εντάξει. Άφησαν τα πράγματά τους και βγήκαν από το δωμάτιο. Η πόρτα δίπλα, οδηγούσε στην ταράτσα του ξενοδοχείου. Πέρασαν να εξερευνήσουν. Στην ταράτσα υπήρχαν 2 τραπεζάκια και κάποιες καρέκλες. Θέα είχαν τις αντικρινές πολυκατοικίες κι έναν ουρανό. Θα τα χρησιμοποιούσαν μετά την έξοδό τους. Τώρα όμως, έπρεπε να φύγουν και να βρουν ένα ωραίο σημείο να ησυχάσουν και να πιουν στο γεγονός πως κατάφεραν επιτέλους να βρουν ένα σημείο για να περάσουν το βράδυ.  Άρχισαν λοιπόν, να κατεβαίνουν την παλιά ξύλινη σκάλα. Αυτή μπροστά κι αυτός ακολουθούσε. Του άρεσε να χαζεύει τα γοφιά και τις γάμπες της. Της άρεσε να ξέρει πως την παρακολουθεί και τον προκαλούσε με κάθε της κίνηση. Χωρίς να το γνωρίζουν, γέμιζαν με μια απροσδόκητη ομορφιά το χώρο.


Μετά από λίγες ώρες, επέστρεψαν πιωμένοι από την έξοδό τους, κρατώντας μια σακούλα με μπύρες για να συνεχίσουν στην ταράτσα. Ανέβηκαν τη σκάλα κατά τον ίδιο τρόπο. Αυτή τη φορά, το μέρος αυτό τους φάνηκε αναπάντεχα οικείο. Ίσως, σε κάποια προηγούμενη ζωή να είχαν ζήσει εκεί. Ίσως, αυτοί να το έφτιαξαν ή ακόμα καλύτερα, να είχε δημιουργηθεί γι’ αυτούς τους δύο. Έφτασαν στο δωμάτιο κι αυτός άνοιξε την πόρτα χωρίς να χρειαστεί αναπτήρα για φως. Άφησαν τις υπόλοιπες μπύρες στον πάγκο, πήραν δύο και βγήκαν να τις πιουν στην ταράτσα κοιτώντας τα άθλια κτήρια της περιοχής. Τα κτήρια υψώνονταν μπροστά τους σαν κλουβιά, ενώ κάτω, έβλεπαν τους λερούς ασήμαντους δρόμους με το χλωμό φωτισμό των δημόσιων λαμπτήρων να τους περιγράφει. Ήταν αργά κι επικρατούσε σχετική ησυχία. Είχε ησυχάσει η μέρα και η ζέστη, κι έτσι, η νύχτα τους χάριζε μια ανεπαίσθητη δροσούλα – που όμως ήταν λυτρωτική. Κάθισαν δίπλα ο ένας στον άλλο. Εκεί υπήρχε μια γλάστρα με χώμα - χωρίς φυτό – και αποφάσισαν να τη χρησιμοποιήσουν για να σβήνουν τα τσιγάρα τους. Άφησαν τις μπύρες κάτω κι άπλωσαν τα πόδια τους στα κάγκελα της ταράτσας. Αυτός, ζαλισμένος καθώς ήταν, άρχισε να μιλάει:

«Δες όλα αυτά τα κλουβιά που κρύβουν οι άνθρωποι τις ψυχές τους, τη μιζέρια που τους περικλείει και όλα αυτά τα άθλια κτίσματα που υψώνονται μπροστά μας. Κοίταξε το δρόμο κάτω κι αυτό το ωχρό φως που περιγράφει τόσο όμορφα το τοπίο. Είναι παράξενο που όλη αυτή η αθλιότητα έχει να προσδώσει κάτι όμορφο, όχι για όλους, αλλά μονάχα γι’ αυτούς που είναι σε θέση να το δουν. Οι περισσότεροι πεθαίνουν κι εμείς τους κοιτάμε από ψηλά, λες και δεν είμαστε όμοιοί τους. Ίδιοι είμαστε όλοι, αλλά τουλάχιστον, εμείς μπορούμε και βλέπουμε – και δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να δουν. Δεν είμαστε καλύτεροι, αλλά κάνουμε τις επιλογές μας, κι αυτό που επιλέγουμε, είναι η ζωή! Με κάθε κόστος και το πληρώνουμε καθημερινά. Ω! δεν ξέρω, μάλλον έχω μεθύσει και δεν ξέρω τι λέω, αλλά εδώ, περνάμε τόσο όμορφα, κι αυτό είναι ένα ποίημα για σένα!»

Τον κοίταξε και του είπε πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι και πόσο τυχεροί είναι που έχουν ο ένας τον άλλο και που μπορούν να βρήσκουν την ομορφιά οπουδήποτε κι αν υπάρχει. Σήκωσε την μπύρα της να κάνουν μια πρόποση. Ήπιαν και συνέχισαν τη βραδιά τους συζητώντας ώσπου, άκουσαν μια γυναικεία φωνή από το διπλανό δωμάτιο, εμφανώς ενοχλημένη να λέει: «Άσε με! Δε θέλω!» κι έπειτα κάποια χτυπήματα και κρότους, και αυτή ανησύχησε. Αυτός της είπε πως είναι συνηθισμένο, και πως, αν δεν ακούσουν τίποτα τραβηγμένο, δεν χρειάζεται να επέμβουν. Συνέχισαν την κουβέντα τους και η φωνή αυτή ακούστηκε ξανά, πιο ενοχλημένη κι έπειτα κάποια χτυπήματα πιο δυνατά. «Μα, τι κάνει, τη δέρνει;» ρώτησε αυτή κι αυτός απάντησε «Δεν ξέρω, ας τους αφήσουμε λίγο να δούμε πώς θα εξελιχθεί.» Έπειτα επικράτησε ησυχία για λίγο και μετά ξανά: «Άσε με σου λέω! Δε θέλω!» και ακουγόταν μόνο η φωνή της γυναίκας, ο άντρας φαίνεται μιλούσε χαμηλά ή δεν μιλούσε καθόλου και ξέσπαγε στα αντικείμενα. Μα, ναι, έτσι πρέπει να ήταν καθώς τα χτυπήματα δεν συνοδεύονταν από γυναικεία φωνή.

Έτσι, οι ερωτευμένοι εραστές, δεν έδωσαν άλλη σημασία στο ζευγάρι που δεν τα έβρισκε στο διπλανό δωμάτιο και συνέχισαν να κάνουν αυτό που έκαναν, συζητώντας, φιλοσοφώντας, πίνοντας κι ανταλλάσοντας φιλιά και χάδια, κάτω από τον σκυθρωπό θερινό ουρανό της Αθήνας με θέα τις άθλιες πολυκατοικίες και τον χλωμό φωτισμό του δρόμου, βλέποντας τα πάντα από ψηλά, ίσως πολύ πιο ψηλά από την ταράτσα του ξενοδοχείου που πίστευαν πως βρίσκονταν και συνέχισαν να ομορφαίνουν το τοπίο, τη βραδιά και κάθε τι άλλο που τους περιέκλειε… ή καλύτερα, κάθε τι άλλο που περιέκλειαν αυτοί. Γιατί, όπως γνωρίζουμε καλά, τους εραστές δεν τους περικλείει τίποτε άλλο πέρα από τον έρωτά τους.


Δεν είχε περάσει ώρα όταν αισθάνθηκαν πως δεν είναι πια οι μόνοι θαμώνες της ταράτσας. Και μάλιστα ακούγοντας επίμονα έναν αναπτήρα που δεν ανάβει, να κάνει προσπάθειες ξανά και ξανά. Προφανώς, ο τύπος από το διπλανό δωμάτιο, είχε βγει να κάνει τσιγάρο. Κάθισε λίγο παραπέρα και ρώτησε για φωτιά. Τότε, ο ποιητής άφησε για λίγο μόνη την ερωμένη του και πήγε στον μυστήριο τύπο να του προσφέρει. «Ευχαριστώ φίλε» του είπε εκείνος, «και με συγχωρείς που είμαι γυμνός» κάνοντας μια κίνηση να κρύψει τα απόκρυφά του, «αλλά αν σου βρίσκεται καμία μπύρα, θα το εκτιμούσα πολύ». «Μην ανησυχείς» του απάντησε ο ποιητής, «θα σε φτιάξω αμέσως» και πήγε στο δωμάτιο να πάρει άλλες δύο μπύρες. Μια για τον ίδιο και μια για τον παράξενο επισκέπτη. Επέστρεψε και του προσέφερε τη μία, και τότε αυτός ο μυστήριος γυμνός τύπος, έπιασε το χέρι του ποιητή και το φίλησε από ευγνωμοσύνη. Κατάλαβαν ο ένας τον άλλο κι αυτό ήταν αρκετό. Έπειτα ο ποιητής επέστρεψε στην όμορφη ηθοποιό και ερωμένη του και άφησαν τον απογοητευμένο γυμνό εραστή στην ησυχία του. Εκείνος, ήπιε την μπύρα του και κάπνισε το τσιγάρο του, αλλά δεν ησύχασε. Ήθελε να τους προσεγγίσει ξανά και απευθύνθηκε σε αυτούς από το σημείο που βρισκόταν, αλλά οι εραστές έμοιαζε να μην ακούνε. Είχαν τη δικιά τους κουβέντα και τίποτα δεν μπορούσε να τους αποσπάσει.

Εκείνη, κοιτώντας κάτω το δρόμο από την ταράτσα κι αντιλαμβάνοντας το ύψος, τον ρώτησε: «Όποτε κοιτάς από ψηλά, δεν σκέφτεσαι πως θα ήταν να πέφτεις;» Κι αυτός απάντησε, «Πάντα! Αυτή είναι η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό. Έπειτα, καταλαβαίνω πως δεν είναι ακόμα η στιγμή, κι έτσι, το  αναβάλλω ως ιδανικός αυτόχειρας. Αλίμονο σε αυτούς που δεν σκέφτονται έτσι. Αλλά εμείς, νιώθουμε το ίδιο. Ίσως γι’ αυτό να επιλέξαμε να είμαστε μαζί. Αγαπάμε πολύ τη ζωή, κι ο θάνατος… είναι κάτι αναπόφευκτο. Όλοι θα πεθάνουμε, δεν χρειάζεται να τον προσδοκούμε, ούτε να τον προκαλούμε. Εξάλλου ο θάνατος, είναι η ανυπαρξία. Ας ζήσουμε λίγο ακόμα πριν περάσουμε σε αυτή. Ας ερωτευτούμε λίγο ακόμα τη ζωή…»  


 Οι εραστές είχαν μείνει μόνοι τους στην ταράτσα του ξενοδοχείου, βλέποντας τη μέρα να χαράζει κι ακούγοντας το πρωινό κελάηδημα των πουλιών… δεν είχε ξυπνήσει ακόμα η πόλη. Λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, αποφάσισαν να πάνε να ξεκουραστούν.
Επέστρεψαν στο δωμάτιο και ξάπλωσαν στο κρεβάτι που δίπλα ήταν ο τοίχος με τα αίματα. «Κράτα με μακριά από αυτόν τον τοίχο, τον σιχαίνομαι» του είπε εκείνη κι εκείνος την πήρε στην αγκαλιά του, στη μέση του κρεβατιού και βυθίστηκαν αμέσως σε έναν ύπνο δίχως όνειρα. Ήτανε και οι δυο εξαντλημένοι.


Μετά από τρεις ώρες, ξύπνησαν και οι δυο από τη ζέστη και τη φασαρία του δρόμου. Ήταν στην ίδια ακριβώς θέση που είχαν αποκοιμηθεί. Η πόλη είχε ξυπνήσει. Έκαναν έρωτα, όπως συνήθιζαν κάθε φορά που ξυπνούσαν κι έπειτα κάθισαν λίγο ακόμα στο κρεβάτι. Μετά σηκώθηκαν, κατούρησαν, πλύθηκαν κι ετοίμασαν τα πράγματά τους για να φύγουν. Η μέρα τους περίμενε, δεν μπορούσαν να καθυστερήσουν.  Κατέβηκαν την ίδια ξύλινη σκάλα όπως είχαν μάθει να κάνουν. Αυτή μπροστά να κουνάει τα γοφιά της κι αυτός να ακολουθεί από πίσω απολαμβάνοντας το υπέροχο αυτό θέαμα που ήξερε πως συμβαίνει γι’ αυτόν και μόνο. Γέμισαν το χώρο με έναν ακατάβλητο ερωτισμό  – όπως κάθε φορά –  παρέδωσαν τα κλειδιά του δωματίου στη ρεσεψιόν και αποχώρισαν.

Το άθλιο αυτό ξενοδοχείο, θα έμενε για πάντα στις καρδιές τους. Εξάλλου, ή αυτοί το είχαν δημιουργήσει, ή είχε δημιουργηθεί γι’ αυτούς και μόνο.








Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Αυτοπροσωπογραφία

Έχω ένα τρύπιο τζην
και δύο τρύπια παπούτσια
Φοράω μια μπλούζα λευκή
εγώ που φοράω πάντα μαύρα
Η στάχτη από το τσιγάρο
πέφτει πάνω μου
και τινάζομαι να μην πάρω φωτιά
Βγάζω αυτό το σημειωματάριο
και γράφω αυτές τις λέξεις
Είμαι αλήτης –
                δεν αμφέβαλε ποτέ κανείς
Είμαι ποιητής –
                δεν αμφέβαλε ποτέ κανείς
Κέρνα τώρα την επόμενη ρακή
και δεν θα βγάλω το μαχαίρι 




Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Ρίζες

Δεν έχω ρίζες
Κανέναν τόπο δεν θεώρησα
                                    τόπο μου
Καμία περιοχή
                 περιοχή μου
Παντού ξένος – τουρίστας
δίχως χρήματα
            δίχως αποσκευές
περιπλανώμενος αλήτης
να περιθεωρώ τον κόσμο
την κοινωνία των ανθρώπων
να κρατάω τις αποστάσεις μου
και να γράφω πάντα για τον εαυτό μου
Να είμαι ελεύθερος
                              μόνος
να γυρίζω  γυρίζω γυρίζω
φτερό στον άνεμο
                  έρμαιο κανενός


πρόχειρη ηχογράφηση του παραπάνω ποιήματος εδώ





Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Σκοινοβάτης

Με τη νηφαλιότητα της μέθης που με διακατείχε
-ως συνήθως-
βρέθηκα να ισορροπώ στο τεντωμένο σκοινί
Ζωής – Θανάτου
Σίγουρος καθώς ήμουν για τις δεξιότητές μου
έχασα την ισορροπία
και γλίστρησα στην πλαγιά
αγκαλιάζοντας αγκαθωτούς θάμνους
κι άγρια βότανα
Ένας βράχος με σταμάτησε
Λάσπες, αίματα και κάτι γρατζουνιές στο κεφάλι

Για άλλη μια φορά
υπήρξα τυχερός
κι εκείνη έγλειψε τις πληγές μου
να τις απολυμάνει

Πώς μπορεί
κυνηγώντας πάντα το θάνατο
να με βρίσκει η ζωή;

Αλίμονο...
Μου χρωστάει

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ροή

Έβρεχε τρεις μέρες
και το φαράγγι είχε ξανά νερό
Τα πλατάνια επιβλητικά κι αρχαία
στόλιζαν τις παρυφές του
Μια λυτρωτική δροσιά
περιέγραφε το τοπίο
Ήταν καλοκαίρι, 17 Ιουλίου
και δεν υπέφερε κανείς

Δεν υπάρχει εδώ η κάψα του καλοκαιριού
Τα σώματα ανασαίνουν και ξυπνάει ο νους

Ήταν σούρουπο κι άρχισε να κάνει κρύο
Οι άνθρωποι εκεί
έπιναν ρακή, διάβαζαν ή έγραφαν
Δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς
Η φύση τους είχε παρασύρει
με την ορμητική ροή της





Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ιδιότητα: Ντι τζέι



Εχθές το βράδυ, βρισκόμουν σε μια καφετερία που τη λειτουργούν συγγενικά και φιλικά πρόσωπα.  Είχα το θάρρος να βάζω κάνα κομμάτι όταν είχα τη διάθεση. Καθώς μιλούσαμε για blues με έναν φίλο, θέλησα να βάλω να ακούσουμε το Done Got Old του Buddy Guy. Μπαίνω για λίγο μέσα, βάζω το κομμάτι και πάω να κάτσω με την παρέα μου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, λίγο πριν προσεγγίσω το τραπέζι, έρχεται μια κυρία με ύφος χιλίων καρδινάλιων και με σταματάει! Δεν θα της αρέσει ο Buddy Guy, σκέφτομαι, ή θα θέλει να ρωτήσει πού είναι η τουαλέτα. «Εσείς, περιμένετε εδώ κύριε!» μου προτάσσει. Μπα, λέω, και γιατί παρακαλώ; Είμαι από το ίκα, μου απαντάει. Και πώς μπορώ να το γνωρίζω εγώ αυτό; Τότε καταλαβαίνει πως πρέπει να επιβεβαιώσει αυτό που λέει κι έτσι μου δείχνει μια ταυτότητα πράσινη που όντως, έλεγε κάτι για ίκα. Ας αφήσω να δω τι θέλουν, σκέφτομαι. 
Έρχεται τότε μια δεύτερη ανέκφραστη κυρία, που δεν ικανοποιείται να κόβει πρόσθημα σε καταστήματα προβάλλοντας την ακαταμάχητη εξουσία που νομίζει πως έχει λόγω της θέσης της, αλλά θέλει απλά να προστατέψει το δίκιο του εργάτη! Κατανοώντας τις ευγενικές της προθέσεις, της εξηγώ πως δεν δουλεύω και πως έχω την μπύρα μου στην παρέα μου, αλλά φαίνεται πως δεν θέλει να καταλάβει και αναγνωρίζοντας την ιδιότητά μου ως ποιητή, θέλει να της υπογράψω ένα αυτόγραφο. Δέχομαι, αλλά βλέπω πως το αναλαμβάνει η ίδια: όνομα: Χρήστος, Επίθετο: Αντισθένης Ζάχος, όνομα πατέρα, μητέρας, ημ. Γέννησης, νούμερο παπουτσιών, μέσης, μπλουζάκι medium κλπ. Ωστόσο, κάνει λάθος στην ιδιότητα και γράφει, αν είναι δυνατό, ντι τζέι! Το προσέχω και το επισημαίνω: Σε αυτό το σημείο, για να πάρετε το αυτόγραφο, θα πρέπει να γράψετε ποιητής. Δεν δείχνει να πείθεται, και μου δίνει να υπογράψω. Δεν μπορώ να υπογράψω κάτι το οποίο δεν είμαι, της λέω. Εντάξει κύριε, μου λέει τσατισμένα και βάζει η ίδια μια τζίφρα. Αυτό δεν είναι αυτόγραφο, της λέω και πάω να κάτσω στην παρέα μου. Δεν περνάει πολύ ώρα και με φωνάζουν ξανά γιατί ο άλλος ο κύριος που ήταν μαζί τους, δεν μπορεί να ταυτοποιήσει τα στοιχεία.

Το Χρήστος με ήτα και δοκιμάστε αναζήτηση στο ΕΚΕΒΙ ή μπείτε απλά στο μπλογκ: Η Νόσος της Ποίησης. Εκεί θα με βρείτε!
Έπειτα έφυγα, αλλά αυτοί οι καλοπροαίρετοι κι ευγενικοί άνθρωποι, έγραψαν το μαγαζί πως απασχολεί παράνομα ντι τζέι! Θλιβερό! Ίσως μάλιστα χρειαστεί να παραστώ και στο δικαστήριο να κάνω μια παρουσίαση της νέας μου, υπό έκδοση ποιητική συλλογή: "Ασημαντότητες". Σύντομα θα ενημερώσω για σχετικές ημερομηνίες και χώρο. Μείνετε συντονισμένοι και… αναμείνατε δια τις εξελίξεις.

Για όλα φταίει ο Buddy Guy


Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Θέρος

Τσιμπάει η μύγα
τσιμπάει το κουνούπι
τσιμπάει και ο ιδρώτας που κυλάει στην πλάτη
καθώς πέφτει πάνω του μια τρίχα από τα μαλλιά
Τσιμπάει το αλάτι της θάλασσας
και ο ήλιος που καίει πάνω στο δέρμα
Τσιμπάνε τα κλαδιά από τα αρμυρίκια
οι πευκοβελόνες
κι η άμμος που κολλάει πάνω σου
Τσιμπάνε τα γαϊδουράγκαθα
το θυμάρι και οι πουρναριές

Τσιμπάει ο ήλιος στο καμένο δέρμα
και οι καλλίγραμμες καμπύλες
της ανυποψίαστης νύμφης
την καρδιά τσιμπάνε
Το βρεγμένο μαγιό τσιμπάει το πέος
που καταβάλλει προσπάθεια να μην αποκαλυφθεί 

Τα ρίγη, η αρμύρα, ο ήλιος στα απόκρυφα
ο έρωτας τσιμπάει
Ο έρωτας μονάχα
Τίποτε άλλο δεν τσιμπάει


Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Ο ύμνος του καλοκαιριού

Ο ήλιος ανελέητος
ψήνει στο grill τα τσιμέντα
τα ντουβάρια
και τις ταράτσες της μεγαλούπολης
Η φύση ασφυκτιεί  και μαραίνεται 
κιτρινίζοντας την πλάση
Μικροαστοί  και προλετάριοι
συνωστίζονται σε κολπίσκους με βρώμικα νερά
και ψήνονται στην κατάρα
της πύρινης λαίλαπας
Ο ιδρώτας και τα απορρίμματά τους
μολύνουν την ατμόσφαιρα  
κι αρρωσταίνουμε όλοι
Κατσαρίδες, κουνούπια, μύγες και σκουλήκια
κάνουν πανηγύρι πάνω απ' τα κεφάλια μας
Καυλωμένες κορασίδες
μοστράρουν τους καλλίγραμμους κώλους τους
σε ανέραστους χαλβάδες
Άστεγοι αφομοιώνονται από τα πεζούλια της πόλης
και οι δήθεν επαναστάτες
κάνουν διακοπές και κατασκήνωση
με τα λεφτά του μπαμπά

Όλοι λένε πως αγαπούν το καλοκαίρι
κι εγώ που το σιχαίνομαι
εύχομαι να μείνει για πάντα
και να μας αφανίσει όλους!




Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Δυο ακόμη ποιήματα γραμμένα στο πλοίο

Μικρή διάσωση

Τρεμόπαιζε το τραπεζάκι του πλοίου
κάνοντας τα αντικείμενα να προχωρούν
προς τις άκρες του
και πάντα
λίγο πριν πέσει κάτω
έσωζα από βέβαιη συντριβή
το ποτήρι της ρακής

Έτσι κατάφερνα μια ασφαλή πορεία


Σεληνόφως

Το φεγγάρι κόκκινο – λίγο μετά την πανσέληνο
κρύφτηκε  πίσω από τα σύννεφα
κάνοντας πιο σκοτεινή τη νύχτα
να ταιριάζει με τις ψυχές μας
και για να κρυφτούμε τελικά
μέσα εκεί

Κι έπειτα αποκαλύφτηκε ξανά
να μας φωτίσει
Μα φυσικά και για να μας φωτίσει


Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το μουρμουρητό του καταστρώματος

Ενημερώνουμε τους κυρίους επιβάτες
να πάει να γαμηθεί η έμπνευσή σου!
Έτσι εύκολα μπορεί να σε καταστρέψει
μια ανακοίνωση στο πλοίο

Στέκομαι στο κατάστρωμα και ακούω τη λαμαρίνα που τρίζει
                                                 δίνοντας μια όμορφη υπόσταση στη νύχτα
Άλλωστε, δεν κάνει κρύο πια – τέλη Μαΐου
Δε χρειάζεται να μπω στα σαλόνια του πλοίου
                                                 τα οποία πάντα σιχαινόμουν
Εδώ μπορώ να καπνίζω
                        να γράφω και να ταξιδεύω
Ω! ώρα είναι να πάω να φέρω τη βαλίτσα μου πάνω
Αλλά κι αν δεν το κάνω
                   ποιος να θέλει κάτι παλιά και βρώμικα ρούχα
                                                  που δεν είναι καν στα μέτρα του; …
Έτσι έζησα πάντα ασφαλής
                   κι ας πήγαιναν όλα κατά διαόλου

Ποιος μπορεί να ζητήσει κάτι παραπάνω
                             χωρίς να ξέρει τι να το κάνει  

Κατέβηκα λοιπόν κάτω και περιμάζεψα τα κουρέλια μου
           και πες μου τώρα
                       ποιος αλήτης θα μπορούσε να ζήσει δίχως αυτά;

Άκου τη λαμαρίνα που τρίζει
και το μουρμουρητό της μηχανής του πλοίου
ίσως και κάποιες ομιλίες στο βάθος
αλλά τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει
αυτό το γνώριμο ηχοτοπίο

Μου αρέσουν τα ταξίδια
όχι ο προορισμός, αλλά η πορεία
εκεί γράφονται ωραία ποιήματα
κι όχι μόνο
ένας φίλος Αφρικανός, με φωνάζει:
BroBro… και μου δείχνει τον καρπό του
έτσι ώστε να καταλάβω πως ζητάει την ώρα
Άνοιξα τα χέρια μου δείχνοντάς του πως
                                        δεν έχω καλή σχέση με το χρόνο
                                                                                      κι έφυγε
Τι κρίμα…
Δεν πρόλαβα να του πω πως ο χρόνος δεν υπάρχει

Τα πάντα είναι σκληρά
Δεν έχω τι να βάλω για προσκεφάλι…

Μουρμουρίζουν οι λαμαρίνες
η μηχανή, το πλοίο όλο
Ίσως να θέλει απλά να μας νανουρίσει 
Καληνύχτα λοιπόν
Τα λέμε αύριο με την αυγή
σε άλλο λιμάνι



Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Η τελευταία ομορφιά της άνοιξης

Ευτυχώς υποχώρησε αυτή η πρώιμη ζέστη και αυτός ο λίβας που μας κάνει να δυσανασχετούμε και έδωσε τη θέση του τώρα σε ένα όμορφο λυτρωτικό δροσερό αεράκι και τα σύννεφα μαζεύτηκαν και ο νους καθάρισε, το σώμα ανάσανε και η μυρωδιά της βροχής πάντα προηγείται – τι όμορφα που μυρίζει η βροχή και οι πρώτες σταγόνες έπεσαν να ξεδιψάσουν τη γη και τους ανθρώπους και η θερμοκρασία έπεσε κι άλλο, αναγκάστηκα να βάλω μπλούζα και να βγω στο μπαλκόνι να απολαύσω τη βροχή, να κοιτάω τον ορίζοντα και τα σύννεφα κι ένα γεράκι που κάνει κύκλους και μετά να χάνεται και η βροχή να σταματάει για λίγο – το ξέρω όμως, πως είναι για λίγο, θα συνεχίσει,
αυτός ο αναζωογονητικός αέρας, η μυρωδιά της γης, ολάκερης της φύσης, η τελευταία ομορφιά της άνοιξης, Μάιος μήνας, λίγο πριν έρθει το καλοκαίρι για τα καλά και ανελέητα μας ψήσει.

Οι άνθρωποι που δεν απολαμβάνουν τη βροχή, είναι οι ίδιοι που δεν αγαπούν τη φύση, τη ζωή.
Η ώρα είναι λίγο πριν νυχτώσει, η βροχή έχει προσωρινά σταματήσει και τα πουλιά κελαηδάνε ακόμα. Οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι στα σπίτια τους και η βροχή…
Το ξέρω, θα μου κάνει τη χάρη, σε λίγο θα συνεχίσει.  


Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Η Τέχνη του Ζην

Το διάβασμα, δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάγνωση της δομημένης σκέψης του γράφωντα. Και αυτό είναι μια μορφή τέχνης. Όταν δεν έχεις κάποιο βιβλίο μαζί σου, άσε τις σκέψεις σου να ταξιδέψουν και να εξελιχθούν. Αυτή είναι η στιγμή της δική σου δημιουργίας. Και αν κάποια σου αρέσει, σημείωσέ τη. Αυτό που μας καθορίζει στη ζωή είναι ο τρόπος σκέψης. Μη τη χαραμίζεις σε αηδίες. Η ζωή είναι μικρή. Μάθε να σκέφτεσαι.

Διάβαζε μόνο φιλοσοφία και ποίηση. Τα υπόλοιπα είναι απλά γνώσεις που ίσως, και να μη σου χρησιμεύσουν ποτέ. Τη γνώση την αποκτάμε με την πάροδο του χρόνου και με την προσωπική εξέλιξη της σκέψης.

Η φιλοσοφία υπάρχει σε κάθε μορφή τέχνης, σε κάθε τι στη ζωή. Η φιλοσοφία και η τέχνη, είναι η ίδια η ζωή. Μη μένεις μακριά τους, γιατί μένεις μακριά από τη ζωή.

Τα πάντα στη ζωή είναι ο έρωτας και η ηδονή. Το τέλος αυτών, είναι ο θάνατος.
Ο έρωτας και η ηδονή, δεν είναι απαραίτητα υλικές απολαύσεις. Συνήθως, όταν πραγματικά συμβαίνουν, είναι άκρως πνευματικές.

Ηδονή είναι το κάθε τι. Ένα παξιμάδι με ελιές κι ένα καραφάκι ρακή. Η απόλαυση μιας κουβέντας με φίλους, ένας βραδινός περίπατος στην παραλία, ένα λουλούδι που ανθίζει. Ηδονή είναι η ίδια η ζωή.

Το να ζεις χωρίς να ζεις, είναι έγκλημα. Δεύτερη ευκαιρία δεν είχε ποτέ κανείς.

Έχε πάντα ένα βιβλίο μαζί σου και τα μάτια σου ανοιχτά. Μην αφήνεις τη ζωή να περνάει από μπροστά σου χωρίς να κάνεις τίποτα. Δεν θα σου το συγχωρήσει ποτέ.

Καλλιέργησε το πνεύμα σου. Ο άνθρωπος χωρίς πνεύμα είναι ζωντανός νεκρός.

Ζήσε όσο προλαβαίνεις ακόμα. Αύριο θα είναι αργά. 


Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Η μόνη ουσία

Ι
Και ζήσαμε σε έναν κόσμο μάταιο
που μόνο οι σκιές έδειχνε να έχουν
κάποια ουσία ανυπόστατη
όπως αυτή του πλοίου που ίπταται
κρύβοντάς μας για λίγο τον ήλιο
ή καλύτερα
σκιάζοντάς μας
για να πάρουμε κουράγιο να συνεχίσουμε
αυτό το ταξίδι
της ζωής ή του ονείρου
με μοναδικό μας προορισμό
τον ύπνο των αιώνων

ΙΙ
H ανυπαρξία είναι όμως
το ίδιο ασήμαντη με την ύπαρξη
σαν κόκκους άμμου
που ελευθερώθηκαν
στην απεραντοσύνη του σύμπαντος
και μόνο η ηδονή φαντάζει
να είναι η στιγμή
που γινόμαστε τόσο τεράστιοι
που ακόμα και το σύμπαν μοιάζει
τόσο μικρό μπροστά της…

H ουσία της ζωής και της γέννησης των πάντων

ΙΙΙ
Tο πλοίο συνέχισε την πορεία του
και μόνο όσοι ξαγρυπνούσαν
μπορούσαν να μείνουν ζωντανοί
καθώς τους υπόλοιπους
τους είχε πάρει από καιρό
ο ύπνος

ΙV
Τα φώτα της στεριάς στο βάθος
και η απομάκρυνση του πλοίου
απ’ αυτά
Η ζωή είναι το ταξίδι
με μόνο προορισμό το θάνατο
Και η ηδονή…