Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ροή

Έβρεχε τρεις μέρες
και το φαράγγι είχε ξανά νερό
Τα πλατάνια επιβλητικά κι αρχαία
στόλιζαν τις παρυφές του
Μια λυτρωτική δροσιά
περιέγραφε το τοπίο
Ήταν καλοκαίρι, 17 Ιουλίου
και δεν υπέφερε κανείς

Δεν υπάρχει εδώ η κάψα του καλοκαιριού
Τα σώματα ανασαίνουν και ξυπνάει ο νους

Ήταν σούρουπο κι άρχισε να κάνει κρύο
Οι άνθρωποι εκεί
έπιναν ρακή, διάβαζαν ή έγραφαν
Δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς
Η φύση τους είχε παρασύρει
με την ορμητική ροή της





Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ιδιότητα: Ντι τζέι



Εχθές το βράδυ, βρισκόμουν σε μια καφετερία που τη λειτουργούν συγγενικά και φιλικά πρόσωπα.  Είχα το θάρρος να βάζω κάνα κομμάτι όταν είχα τη διάθεση. Καθώς μιλούσαμε για blues με έναν φίλο, θέλησα να βάλω να ακούσουμε το Done Got Old του Buddy Guy. Μπαίνω για λίγο μέσα, βάζω το κομμάτι και πάω να κάτσω με την παρέα μου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, λίγο πριν προσεγγίσω το τραπέζι, έρχεται μια κυρία με ύφος χιλίων καρδινάλιων και με σταματάει! Δεν θα της αρέσει ο Buddy Guy, σκέφτομαι, ή θα θέλει να ρωτήσει πού είναι η τουαλέτα. «Εσείς, περιμένετε εδώ κύριε!» μου προτάσσει. Μπα, λέω, και γιατί παρακαλώ; Είμαι από το ίκα, μου απαντάει. Και πώς μπορώ να το γνωρίζω εγώ αυτό; Τότε καταλαβαίνει πως πρέπει να επιβεβαιώσει αυτό που λέει κι έτσι μου δείχνει μια ταυτότητα πράσινη που όντως, έλεγε κάτι για ίκα. Ας αφήσω να δω τι θέλουν, σκέφτομαι. 
Έρχεται τότε μια δεύτερη ανέκφραστη κυρία, που δεν ικανοποιείται να κόβει πρόσθημα σε καταστήματα προβάλλοντας την ακαταμάχητη εξουσία που νομίζει πως έχει λόγω της θέσης της, αλλά θέλει απλά να προστατέψει το δίκιο του εργάτη! Κατανοώντας τις ευγενικές της προθέσεις, της εξηγώ πως δεν δουλεύω και πως έχω την μπύρα μου στην παρέα μου, αλλά φαίνεται πως δεν θέλει να καταλάβει και αναγνωρίζοντας την ιδιότητά μου ως ποιητή, θέλει να της υπογράψω ένα αυτόγραφο. Δέχομαι, αλλά βλέπω πως το αναλαμβάνει η ίδια: όνομα: Χρήστος, Επίθετο: Αντισθένης Ζάχος, όνομα πατέρα, μητέρας, ημ. Γέννησης, νούμερο παπουτσιών, μέσης, μπλουζάκι medium κλπ. Ωστόσο, κάνει λάθος στην ιδιότητα και γράφει, αν είναι δυνατό, ντι τζέι! Το προσέχω και το επισημαίνω: Σε αυτό το σημείο, για να πάρετε το αυτόγραφο, θα πρέπει να γράψετε ποιητής. Δεν δείχνει να πείθεται, και μου δίνει να υπογράψω. Δεν μπορώ να υπογράψω κάτι το οποίο δεν είμαι, της λέω. Εντάξει κύριε, μου λέει τσατισμένα και βάζει η ίδια μια τζίφρα. Αυτό δεν είναι αυτόγραφο, της λέω και πάω να κάτσω στην παρέα μου. Δεν περνάει πολύ ώρα και με φωνάζουν ξανά γιατί ο άλλος ο κύριος που ήταν μαζί τους, δεν μπορεί να ταυτοποιήσει τα στοιχεία.

Το Χρήστος με ήτα και δοκιμάστε αναζήτηση στο ΕΚΕΒΙ ή μπείτε απλά στο μπλογκ: Η Νόσος της Ποίησης. Εκεί θα με βρείτε!
Έπειτα έφυγα, αλλά αυτοί οι καλοπροαίρετοι κι ευγενικοί άνθρωποι, έγραψαν το μαγαζί πως απασχολεί παράνομα ντι τζέι! Θλιβερό! Ίσως μάλιστα χρειαστεί να παραστώ και στο δικαστήριο να κάνω μια παρουσίαση της νέας μου, υπό έκδοση ποιητική συλλογή: "Ασημαντότητες". Σύντομα θα ενημερώσω για σχετικές ημερομηνίες και χώρο. Μείνετε συντονισμένοι και… αναμείνατε δια τις εξελίξεις.

Για όλα φταίει ο Buddy Guy


Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Θέρος

Τσιμπάει η μύγα
τσιμπάει το κουνούπι
τσιμπάει και ο ιδρώτας που κυλάει στην πλάτη
καθώς πέφτει πάνω του μια τρίχα από τα μαλλιά
Τσιμπάει το αλάτι της θάλασσας
και ο ήλιος που καίει πάνω στο δέρμα
Τσιμπάνε τα κλαδιά από τα αρμυρίκια
οι πευκοβελόνες
κι η άμμος που κολλάει πάνω σου
Τσιμπάνε τα γαϊδουράγκαθα
το θυμάρι και οι πουρναριές

Τσιμπάει ο ήλιος στο καμένο δέρμα
και οι καλλίγραμμες καμπύλες
της ανυποψίαστης νύμφης
την καρδιά τσιμπάνε
Το βρεγμένο μαγιό τσιμπάει το πέος
που καταβάλλει προσπάθεια να μην αποκαλυφθεί 

Τα ρίγη, η αρμύρα, ο ήλιος στα απόκρυφα
ο έρωτας τσιμπάει
Ο έρωτας μονάχα
Τίποτε άλλο δεν τσιμπάει


Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Ο ύμνος του καλοκαιριού

Ο ήλιος ανελέητος
ψήνει στο grill τα τσιμέντα
τα ντουβάρια
και τις ταράτσες της μεγαλούπολης
Η φύση ασφυκτιεί  και μαραίνεται 
κιτρινίζοντας την πλάση
Μικροαστοί  και προλετάριοι
συνωστίζονται σε κολπίσκους με βρώμικα νερά
και ψήνονται στην κατάρα
της πύρινης λαίλαπας
Ο ιδρώτας και τα απορρίμματά τους
μολύνουν την ατμόσφαιρα  
κι αρρωσταίνουμε όλοι
Κατσαρίδες, κουνούπια, μύγες και σκουλήκια
κάνουν πανηγύρι πάνω απ' τα κεφάλια μας
Καυλωμένες κορασίδες
μοστράρουν τους καλλίγραμμους κώλους τους
σε ανέραστους χαλβάδες
Άστεγοι αφομοιώνονται από τα πεζούλια της πόλης
και οι δήθεν επαναστάτες
κάνουν διακοπές και κατασκήνωση
με τα λεφτά του μπαμπά

Όλοι λένε πως αγαπούν το καλοκαίρι
κι εγώ που το σιχαίνομαι
εύχομαι να μείνει για πάντα
και να μας αφανίσει όλους!




Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Δυο ακόμη ποιήματα γραμμένα στο πλοίο

Μικρή διάσωση

Τρεμόπαιζε το τραπεζάκι του πλοίου
κάνοντας τα αντικείμενα να προχωρούν
προς τις άκρες του
και πάντα
λίγο πριν πέσει κάτω
έσωζα από βέβαιη συντριβή
το ποτήρι της ρακής

Έτσι κατάφερνα μια ασφαλή πορεία


Σεληνόφως

Το φεγγάρι κόκκινο – λίγο μετά την πανσέληνο
κρύφτηκε  πίσω από τα σύννεφα
κάνοντας πιο σκοτεινή τη νύχτα
να ταιριάζει με τις ψυχές μας
και για να κρυφτούμε τελικά
μέσα εκεί

Κι έπειτα αποκαλύφτηκε ξανά
να μας φωτίσει
Μα φυσικά και για να μας φωτίσει


Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το μουρμουρητό του καταστρώματος

Ενημερώνουμε τους κυρίους επιβάτες
να πάει να γαμηθεί η έμπνευσή σου!
Έτσι εύκολα μπορεί να σε καταστρέψει
μια ανακοίνωση στο πλοίο

Στέκομαι στο κατάστρωμα και ακούω τη λαμαρίνα που τρίζει
                                                 δίνοντας μια όμορφη υπόσταση στη νύχτα
Άλλωστε, δεν κάνει κρύο πια – τέλη Μαΐου
Δε χρειάζεται να μπω στα σαλόνια του πλοίου
                                                 τα οποία πάντα σιχαινόμουν
Εδώ μπορώ να καπνίζω
                        να γράφω και να ταξιδεύω
Ω! ώρα είναι να πάω να φέρω τη βαλίτσα μου πάνω
Αλλά κι αν δεν το κάνω
                   ποιος να θέλει κάτι παλιά και βρώμικα ρούχα
                                                  που δεν είναι καν στα μέτρα του; …
Έτσι έζησα πάντα ασφαλής
                   κι ας πήγαιναν όλα κατά διαόλου

Ποιος μπορεί να ζητήσει κάτι παραπάνω
                             χωρίς να ξέρει τι να το κάνει  

Κατέβηκα λοιπόν κάτω και περιμάζεψα τα κουρέλια μου
           και πες μου τώρα
                       ποιος αλήτης θα μπορούσε να ζήσει δίχως αυτά;

Άκου τη λαμαρίνα που τρίζει
και το μουρμουρητό της μηχανής του πλοίου
ίσως και κάποιες ομιλίες στο βάθος
αλλά τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει
αυτό το γνώριμο ηχοτοπίο

Μου αρέσουν τα ταξίδια
όχι ο προορισμός, αλλά η πορεία
εκεί γράφονται ωραία ποιήματα
κι όχι μόνο
ένας φίλος Αφρικανός, με φωνάζει:
BroBro… και μου δείχνει τον καρπό του
έτσι ώστε να καταλάβω πως ζητάει την ώρα
Άνοιξα τα χέρια μου δείχνοντάς του πως
                                        δεν έχω καλή σχέση με το χρόνο
                                                                                      κι έφυγε
Τι κρίμα…
Δεν πρόλαβα να του πω πως ο χρόνος δεν υπάρχει

Τα πάντα είναι σκληρά
Δεν έχω τι να βάλω για προσκεφάλι…

Μουρμουρίζουν οι λαμαρίνες
η μηχανή, το πλοίο όλο
Ίσως να θέλει απλά να μας νανουρίσει 
Καληνύχτα λοιπόν
Τα λέμε αύριο με την αυγή
σε άλλο λιμάνι



Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Η τελευταία ομορφιά της άνοιξης

Ευτυχώς υποχώρησε αυτή η πρώιμη ζέστη και αυτός ο λίβας που μας κάνει να δυσανασχετούμε και έδωσε τη θέση του τώρα σε ένα όμορφο λυτρωτικό δροσερό αεράκι και τα σύννεφα μαζεύτηκαν και ο νους καθάρισε, το σώμα ανάσανε και η μυρωδιά της βροχής πάντα προηγείται – τι όμορφα που μυρίζει η βροχή και οι πρώτες σταγόνες έπεσαν να ξεδιψάσουν τη γη και τους ανθρώπους και η θερμοκρασία έπεσε κι άλλο, αναγκάστηκα να βάλω μπλούζα και να βγω στο μπαλκόνι να απολαύσω τη βροχή, να κοιτάω τον ορίζοντα και τα σύννεφα κι ένα γεράκι που κάνει κύκλους και μετά να χάνεται και η βροχή να σταματάει για λίγο – το ξέρω όμως, πως είναι για λίγο, θα συνεχίσει,
αυτός ο αναζωογονητικός αέρας, η μυρωδιά της γης, ολάκερης της φύσης, η τελευταία ομορφιά της άνοιξης, Μάιος μήνας, λίγο πριν έρθει το καλοκαίρι για τα καλά και ανελέητα μας ψήσει.

Οι άνθρωποι που δεν απολαμβάνουν τη βροχή, είναι οι ίδιοι που δεν αγαπούν τη φύση, τη ζωή.
Η ώρα είναι λίγο πριν νυχτώσει, η βροχή έχει προσωρινά σταματήσει και τα πουλιά κελαηδάνε ακόμα. Οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι στα σπίτια τους και η βροχή…
Το ξέρω, θα μου κάνει τη χάρη, σε λίγο θα συνεχίσει.  


Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Η Τέχνη του Ζην

Το διάβασμα, δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάγνωση της δομημένης σκέψης του γράφωντα. Και αυτό είναι μια μορφή τέχνης. Όταν δεν έχεις κάποιο βιβλίο μαζί σου, άσε τις σκέψεις σου να ταξιδέψουν και να εξελιχθούν. Αυτή είναι η στιγμή της δική σου δημιουργίας. Και αν κάποια σου αρέσει, σημείωσέ τη. Αυτό που μας καθορίζει στη ζωή είναι ο τρόπος σκέψης. Μη τη χαραμίζεις σε αηδίες. Η ζωή είναι μικρή. Μάθε να σκέφτεσαι.

Διάβαζε μόνο φιλοσοφία και ποίηση. Τα υπόλοιπα είναι απλά γνώσεις που ίσως, και να μη σου χρησιμεύσουν ποτέ. Τη γνώση την αποκτάμε με την πάροδο του χρόνου και με την προσωπική εξέλιξη της σκέψης.

Η φιλοσοφία υπάρχει σε κάθε μορφή τέχνης, σε κάθε τι στη ζωή. Η φιλοσοφία και η τέχνη, είναι η ίδια η ζωή. Μη μένεις μακριά τους, γιατί μένεις μακριά από τη ζωή.

Τα πάντα στη ζωή είναι ο έρωτας και η ηδονή. Το τέλος αυτών, είναι ο θάνατος.
Ο έρωτας και η ηδονή, δεν είναι απαραίτητα υλικές απολαύσεις. Συνήθως, όταν πραγματικά συμβαίνουν, είναι άκρως πνευματικές.

Ηδονή είναι το κάθε τι. Ένα παξιμάδι με ελιές κι ένα καραφάκι ρακή. Η απόλαυση μιας κουβέντας με φίλους, ένας βραδινός περίπατος στην παραλία, ένα λουλούδι που ανθίζει. Ηδονή είναι η ίδια η ζωή.

Το να ζεις χωρίς να ζεις, είναι έγκλημα. Δεύτερη ευκαιρία δεν είχε ποτέ κανείς.

Έχε πάντα ένα βιβλίο μαζί σου και τα μάτια σου ανοιχτά. Μην αφήνεις τη ζωή να περνάει από μπροστά σου χωρίς να κάνεις τίποτα. Δεν θα σου το συγχωρήσει ποτέ.

Καλλιέργησε το πνεύμα σου. Ο άνθρωπος χωρίς πνεύμα είναι ζωντανός νεκρός.

Ζήσε όσο προλαβαίνεις ακόμα. Αύριο θα είναι αργά. 


Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Η μόνη ουσία

Ι
Και ζήσαμε σε έναν κόσμο μάταιο
που μόνο οι σκιές έδειχνε να έχουν
κάποια ουσία ανυπόστατη
όπως αυτή του πλοίου που ίπταται
κρύβοντάς μας για λίγο τον ήλιο
ή καλύτερα
σκιάζοντάς μας
για να πάρουμε κουράγιο να συνεχίσουμε
αυτό το ταξίδι
της ζωής ή του ονείρου
με μοναδικό μας προορισμό
τον ύπνο των αιώνων

ΙΙ
H ανυπαρξία είναι όμως
το ίδιο ασήμαντη με την ύπαρξη
σαν κόκκους άμμου
που ελευθερώθηκαν
στην απεραντοσύνη του σύμπαντος
και μόνο η ηδονή φαντάζει
να είναι η στιγμή
που γινόμαστε τόσο τεράστιοι
που ακόμα και το σύμπαν μοιάζει
τόσο μικρό μπροστά της…

H ουσία της ζωής και της γέννησης των πάντων

ΙΙΙ
Tο πλοίο συνέχισε την πορεία του
και μόνο όσοι ξαγρυπνούσαν
μπορούσαν να μείνουν ζωντανοί
καθώς τους υπόλοιπους
τους είχε πάρει από καιρό
ο ύπνος

ΙV
Τα φώτα της στεριάς στο βάθος
και η απομάκρυνση του πλοίου
απ’ αυτά
Η ζωή είναι το ταξίδι
με μόνο προορισμό το θάνατο
Και η ηδονή…




Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Στο καφενείο του χωριού

Εκείνο το βράδυ δεν είχε κόσμο στο καφενείο και τα φώτα ήταν πολύ δυνατά – παρόλο που η ώρα ήταν περασμένη. Έπαιζε μάλιστα και μια μουσική λάτιν και μέσα βρίσκονταν ένας ενήλικας, δύο παιδιά και ο καφετζής. Είχε κρύο ακόμα, αλλά αφού χαιρέτισε και είδε την κατάσταση, προτίμησε να καθίσει έξω, μόνος του. Πήρε ρακή κι ελιές.

Υπήρχαν κάποια πολύχρωμα λαμπιόνια κρεμασμένα από τον τοίχο του καφενείου, σε έναν στύλο απέναντι. Καθώς δεν είχε τι άλλο να κάνει, άρχισε να τα μετράει. Κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, κόκκινο, κίτρινο, μπλε, πράσινο. Εφτά. Κι από την άλλη μεριά το ίδιο, μόνο που υπήρχε ένα καμένο και χαλούσε τη συμμετρία. Απέναντί του, το φαράγγι και τα πλατάνια που φωτίζονταν από κάποιους χαμηλούς προβολείς. Έτσι, για να τονίζεται τα βράδια η ομορφιά του τοπίου ή για να μην πέσει κανένας μεθυσμένος στο ποτάμι... 

Είχε κρύο και υγρασία, αλλά δεν ήθελε να μπει μέσα. Το σκηνικό ήταν πολύ εύθυμο και δεν μπορούσε να εκφράσει τη θλίψη του. Ήθελε να πιει. Δεν είχε που αλλού να πάει…






Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Σοβαρότητα, γελοιότητα, ελευθερία, τέχνη, υστεροφημία, λήθη

Δεν μπορώ τη σοβαρότητα, τους σοβαρούς υπεύθυνους ανθρώπους. Είμαι γελοίος, ναι και γελωτοποιός. Προτιμώ αυτούς που αφήνονται στη ζωή και γίνονται έρμαιό της. Τους μέθυσους, τους ευάλωτους, τους απανταχού αλήτες. Ίσως γιατί τέτοιος είμαι κι εγώ. Καμία τέχνη δεν μπορεί να πηγάσει μέσα από συμβιβασμούς και συστήματα. Η τέχνη είναι άναρχη και άναρχοι όσοι ασχολούνται με αυτή. Το να είσαι κοινωνικά αποδεκτός, είναι κατάρα. Ελευθερία είναι να κινείσαι ελεύθερα, κόντρα σε όλα τα στεγανά της κοινωνίας και των «συνετών» ανθρώπων. Ελευθερία είναι να μην υπάρχουν κανόνες και να λειτουργείς σύμφωνα με τη φύση. Ό,τι πηγαίνει κόντρα στη φύση, είναι αφύσικο και καταπιεστικό. Η γνώση σε απελευθερώνει. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πολλά. Λίγη τροφή, μια στέγη, έρωτα και την ελευθερία της δημιουργίας. Οι άνθρωποι ζουν φυλακισμένοι σε κοινότητες, φύγε από τους ανθρώπους. Ο έρωτας σε απελευθερώνει. Πρέπει να είσαι πάντα ερωτευμένος με τη ζωή την ίδια και δεν θα σε νοιάξει ποτέ ο θάνατος. Ο θάνατος είναι η ανυπαρξία. Ας ζήσουμε τη ζωή όσο προλαβαίνουμε ακόμα. Αύριο είναι αργά. Και η λήθη, η μόνη αλήθεια της ζωής και του θανάτου. Υστεροφημία, στάσου στα γόνατα και πάρε στο στόμα σου τον έρωτά μου. Έτσι, ίσως να νιώσεις κι εσύ λίγο ζωντανή…


Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Ολόκληρο το βίντεο από την παρουσίαση στο Ποέτα, Θεσσαλονίκη

Ευχαριστώ τον ποιητή Τόλη Νικηφόρου που προλόγισε για το έργο μου, τον Δημήτρη Κρεμμύδα για τη μουσική κάλυψη της βραδιάς, το Ζέφυρο Βρύζα για τη σκηνοθετική του ματιά καθώς και όλους τους φίλους από το ποέτα και όσους βρέθηκαν εκεί για να με στηρίξουν με τον τρόπο τους. 
Καλή συνέχεια σε όλους και
εις άλλα με υγεία! 


Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Φωτογραφίες από την παρουσίαση στο Ποέτα - Θεσσαλονίκη

Θέλω να ευχαριστήσω τον ποιητή Τόλη Νικηφόρου για την όμορφη ομιλία του, τον Δημήτρη Κρεμμύδα για την μουσική κάλυψη της βραδιάς, όλα τα παιδιά του συνεργατικού καφενείου - βιβλιοπωλείου Ποέτα, καθώς και όλους εσάς που βρεθήκατε εκεί και με τιμήσατε με την παρουσία σας.
Να είστε όλοι καλά!
Εις το επανιδείν!

Από αριστερά: Δημ. Κρεμμύδας στην κιθάρα, 
ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου κι εγώ






Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Παρουσίαση σε Θεσσαλονίκη και Λιτόχωρο

Παρουσίαση της τελευταία μου λογοτεχνικής δουλειάς " Χ - έγερση υποσυνειδήτου", στο καφέ – βιβλιοπωλείο Ποέτα στη Θεσσαλονίκη.
Θα προλογίσει ο ποιητής και λογοτέχνης Τόλης Νικηφόρου.
Την εκδήλωση θα ντύσει μουσικά ο Δημήτρης Κρεμμύδας με την κλασική του κιθάρα. 
Θα διαβαστούν ποιήματα και από τις προηγούμενες δουλειές μου, καθώς κι από τη νέα μου υπό έκδοση συλλογή, "Ασημαντότητες".
Θα ακολουθήσει συζήτηση.
Παρασκευή 7 Απριλίου και ώρα 8:00μμ
Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο – καφέ: Ποέτα, (Αριστοτέλους 34) Θεσσαλονίκη.




Επίσης, την Τετάρτη 12 Απριλίου και ώρα 8μμ, θα γίνει μια ακόμα παρουσίαση στο Λιτόχωρο Πιερίας, στο καφενείο "Ρωμέικο" δίπλα στο φαράγγι του Ενιπέα.
Την εκδήλωση θα ντύσει μουσικά ο Δημήτρης Κρεμμύδας με την κλασική του κιθάρα. 
Θα διαβαστούν ποιήματα και από τις προηγούμενες δουλειές μου, καθώς κι από τη νέα μου υπό έκδοση συλλογή, "Ασημαντότητες".
Θα ακολουθήσει συζήτηση. 


Το λεωφορείο

Το λεωφορείο συνέχιζε το αέναο ταξίδι του
σε μια απέραντη ευθεία
και τα βουνά στο βάθος
που όλο πλησίαζαν
και ο ήλιος που σαν αυτόχειρας είχε κρεμαστεί
στην ώρα της δύσης –
                         δεν έλεγε να σκοτεινιάσει
και οι ενοχλητικοί συνεπιβάτες
            τα επιβλητικά σύννεφα
                        οι χαμένες χίμαιρες
κι όλο πήγαινε
κι όλο πήγαινε…

Δεν έλεγε να φτάσει
το λεωφορείο

Δεν έλεγε να φτάσει


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Φωτογραφίες από την ποιητική εκδήλωση στο Ιδιώνυμο

Ευχαριστούμε τον Γιάννη Λεράκη για την πρόσκληση στον όμορφο χώρο του καφέ - βιβλιοπωλείου "Ιδιώνυμο" στον Κορυδαλλό και για την ευκαιρία που είχαμε να κοινωνήσουμε το έργο μας μεταξύ μας οι ποιητές καθώς και με όσους βρέθηκαν εκεί εκείνη τη βραδιά. 
Η ποίησή μας είχε κοινά στοιχεία καθώς και οι απόψεις μας. Ο χώρος ήταν φιλικός και γίναμε όλοι μια μεγάλη παρέα. Λούσα και αρώματα δεν υπήρξαν πουθενά. Όσοι παραβρέθηκαν, συμμετείχαν με τον τρόπο τους και συμβάλαμε όλοι με τον τρόπο μας στη δημιουργία μιας όμορφης βραδιάς. 

Συμμετείχαν οι ποιητές:  Παυλίνα Μάρβιν, Ευσταθία Παύλου, Αλήτις Τσαλαχούρη, Πελαγία Φυτοπούλου, Κώστας Γκερμπεσιώτης κι εγώ. 

Και εις άλλα με υγεία λοιπόν. 


Από αριστερά προς τα δεξιά: Χρήστος Αντισθένης Ζάχος, Ευσταθία Παύλου, Κώστας Γκερμπεσιώτης, Αλήτις Τσαλαχούρη, Παυλίνα Μάρβιν, Πελαγία Φυτοπούλου 






Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Ποιητική εκδήλωση στο Ιδιώνυμο

Την Τρίτη 21 Μαρτίου, συμμετέχω στην εκδήλωση που διοργανώνει το καφέ βιβλιοπωλείο Ιδιώνυμο στον Κορυδαλλό.

Έξι ποιητές διαβάζουν, δικά τους αλλά και αγαπημένα ποιήματα άλλων.

Συμμετέχουν:
Παυλίνα Μάρβιν, Ευσταθία Παύλου, Αλήτις Τσαλαχούρη, Πελαγία Φυτοπούλου, Κώστας Γκεμπρεσιώτης, Χρήστος Αντισθένης Ζάχος

21/3/17 στις 7μμ. Πληροφορίες για την εκδήλωση εδώ 

Καφέ βιβλιοπωλείο Ιδιώνυμο, Κοραή 11, Κορυδαλλός (πλατεία Αγ. Γεωργίου) 


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

4 βίντεο από την παρουσίαση στη Νίκαια

Ακούγονται τα ποιήματα: 

Μα τι θέλει αυτή η αράχνη στη γωνία
Αυτός ο άθλιος γεράκος


Γιατί η βροχή...
Αποσκευές
Ένας καθημερινός θάνατος



Η συνάντηση


Αθήνα / Η βροχή της λήθης

Σταδιακά, θα ανέβουν κι άλλα βίντεο από εκείνη την παρουσίαση και κάποια στιγμή, ίσως και ολόκληρη η παρουσίαση με τη συζήτηση και σχόλια για ό,τι ακολούθησε. Προς το παρόν, μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για το τι συνέβη εκεί. Οι μουσικοί που συνόδεψαν τις ποιητικές μου αφηγήσεις είναι η Σπυριδούλα Βεντούρη και ο Σταύρος Τερεζάκης με λύρα και λαούτο αντίστοιχα - τους οποίους ευχαριστώ για τη στήριξη και τη συμβολή τους γι' αυτό το όμορφο αποτέλεσμα. 
Επίσης, ένα μεγάλο εβίβες σε όσους βρέθηκαν εκεί. Κι όσο γι' αυτούς που επιθυμούσαν να έρθουν και δεν τα κατάφεραν, να έχουν το νου τους γιατί θα ακολουθήσουν κι άλλες παρουσιάσεις. Θα ενημερωθείτε σχετικά από αυτό το μπλογκ. Καλή συνέχεια σε όλους! 



Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ταξιδεύοντας πάλι



Ι
Ανέβηκαν οι μπουκαπόρτες του πλοίου
και το πλοίο είναι έτοιμο να αναχωρήσει

ΙΙ
Όταν πεθαίνεις, δεν νοιώθεις πόνο
Ένα κάψιμο από το μαχαίρι – γλυκό
Ένα μούδιασμα και ανακούφιση – γαλήνη
Ας ησυχάσουμε τώρα κι ας ζήσουμε επιτέλους
το χρόνο που μας απομένει

ΙΙΙ
Η ασημαντότητα μιας πνευματικότητας
έπαιξε το ρόλο της έτσι ώστε
να συνεχίσει να στροβιλίζεται η γη

ΙV
Κάθε μέρος έχεις την ιδιαίτερη μυρωδιά του
κι ένα ηχοτοπίο που το χαρακτηρίζει
Έτσι και το σαλόνι του πλοίου
και το κατάστρωμα στην πρύμη που βγήκα για τσιγάρο
κι αυτό το μουρμουρητό της μηχανής
το τρίξιμο της λαμαρίνας
κι ο ήχος της κιθάρας από κάποιους που παίζουν εδώ γύρω - 
συντελούν στη μουσικότητα της βραδιάς

Εξάλλου, η μουσική δεν χρειάζεται νότες
αρκεί το ηχοτοπίο
αν είσαι σε θέση να ακούσεις
ή να δεις



"Η Πλώρη"
Λάδια σε καμβά
Χρήστος Ζάχος 2014

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Απόκρεω 2017

Το βροχερό αυτό απόγευμα της αποκριάς
ο  κόσμος κρύβεται στα σπίτια
και οι δρόμοι είναι έρημοι
Μονάχα κάποιοι τρελοί χωρίς ομπρέλες
περπατούν στη βροχή
Η βροχή γνωρίζει κι έτσι τους προστατεύει
ώσπου να βρουν το καφενείο
και να κρυφτούν

Τότε ανοίγουν οι πύλες του υποσυνειδήτου
κι αιωρούνται στο ταβάνι
και πίνουν ρακή
μόνο ρακή

Το ταβάνι υπάρχει για να τους συγκρατεί
μη χαθούν για πάντα
στο άπειρο 

Cafe Terance at Night 
δική μου σπουπή στο έργο του 
Vincent Van Gogh 

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Φωτογραφίες από την παρουσίαση στη Νίκαια 24/2/2017

Θολό το τοπίο.. 

Κάτι γίνεται τώρα... 

και τώρα προσέχτε! 

εδώ είναι το τασάκι; Η ρακή; Τα έχω χαμένα.. 

Ποιος είναι εκεί βρε; 

Τώρα θα μας ακούσετε! 

Πολύ επικίνδυνη τέχνη η ποίηση... 






Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Αθανασία



Θα πεθάνουμε όλοι
και πεθαμένους θα μας βρει ο θάνατος
Δεν θα χει τι να πάρει
Θα είμαστε από πριν νεκροί
Κι έτσι
τον θάνατο τον ίδιο 
θα τον πάρουμε εμείς

Χαρίσαμε στην ανθρωπότητα
για τιμωρία
την αιώνια ζωή

Αυτοί που δεν έζησαν 
δεν μπορούν να πεθάνουν 

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Παρουσίαση στο καφενείο "Καλλικατζούρα" στη Νίκαια


Παρουσίαση της τελευταίας μου δουλειάς "Χ-έγερση υποσυνειδήτου" 
στο καλλιτεχνικό καφενείο "Καλλικατζούρα" 
Ατταλείας 289α, Νίκαια
Την Παρασκευή 24 Φλεβάρη στις 8:00μμ



Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Οι αρουραίοι που κρύβονται κάτω από τις χαραμάδες τις συνείδησης και η παρουσίαση της Χ-έγερσης υποσυνειδήτου





(...)Είπα να ξεκουραστώ λίγο και να στρίψω ένα τσιγάρο. Άνοιξα το φακελάκι με τον καπνό και 10 κατσαρίδες ξεχύθηκαν στο δωμάτιο. Έβαλα τα χέρια μου μέσα κι αυτό που είχε απομείνει, ήταν το τελείωμα της μεταμόρφωσης του Κάφκα. Έστριψα λοιπόν ένα τσιγάρο με αυτό και το κάπνισα. Ωραίο ήταν, πραγματικά με βοήθησε να ησυχάσω. Ο καπνός που ανέβαινε προς τα πάνω, έπαιρνε συνεχώς και διαφορετική μορφή. Μιας γυναίκας, ενός λουλουδιού, ενός καλικάντζαρου. Έδειξα, φαίνεται πως το απολαμβάνω κι ίσως για με τιμωρήσει, έγινε σαν καπνός που βγαίνει από το τσιγάρο χωρίς να παίρνει καμία μορφή. Μη μου πεις γιατρέ μου πως το ξεπέρασα, πως έχω θεραπευτεί. Τι θα απογίνω τώρα; (...)

Ολόκληρο το κείμενο το διαβάζετε εδώ 
Ευχαριστώ το art-io για τη φιλοξενία και τη στήριξη

Τα λέμε την Παρασκευή 24/2/17 στην Καλλικατζούρα, στη Νίκαια, (Γρ. Λαμπράκη & Ατταλείας 289α στις 8μμ). . 

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Τσιγαράκι κανείς;



Αυτές οι εικόνες σπλατεριάς στα τσιγάρα, πραγματικά μας έχουν βοηθήσει. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω το υπουργείο υγείας και την Ε.Ε. καθώς όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί – κι εγώ με τη σειρά μου – κόψαμε τις σπλάτερ καπνοσακούλες και πήραμε καπνοθήκες της αρεσκείας μας. Επίσης, θα ήθελα να προτρέψω το υπουργείο να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του και να εφαρμόσει το ίδιο σε όλα τα προϊόντα. Αλκοόλ, τρόφιμα, σοκολάτες, γαριδάκια, καφέδες κλπ. Να βάλει εικόνες στα αλκοολούχα από διαμελισμένα πτώματα στην εθνική από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, νεκρούς από τσαμπουκάδες, αναίσθητους να τους κάνουν ενέσεις καφεΐνης και ό,τι άλλο βάζει ο νους. Επίσης στα γλυκά, ανθρώπους με διαβήτη κι άλλες ασθένειες που να έχουν ακρωτηριασμένα άκρα κλπ. Στα λαχανικά μπορεί να βάλει υποσιτισμένους ανθρώπους να λιμοκτονούν και στα κρέατα, ανθρώπους υπέρβαρους που κάναν εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς, πέτρες στα νεφρά, χολές και διάφορα άλλα ωραία. Α, ναι, να βάλουν και στις καραμέλες των παιδιών με τα δηλητήρια τις χρωστικές και τις υπερβολικές ποσότητες ζάχαρης, παιδάκια να πεθαίνουν από αντίστοιχα προβλήματα. Εδώ λέω να μη γίνω περιγραφικός, αν και θα έπρεπε. Θα πρέπει φυσικά να γεμίσουν και τους δρόμους με τεράστιες διαφημίσεις με προφυλακτικά στις εθνικές οδούς και οπουδήποτε αλλού, που να δείχνουν όλες τις σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες και τις συνέπειές τους, από κονδυλώματα, σύφιλη, βλεννόρροια, έιτζ κλπ. Και γενικά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Ας το χρησιμοποιήσει λοιπόν το αγαπημένο μας υπουργείο υγείας και η Ε.Ε. έτσι ώστε να μας προστατέψει επιτέλους απ’ όλους αυτούς τους κινδύνους και να μας κάνει υποχόνδρια, αποστειρωμένα, άβουλα, φοβισμένα ανθρωπάκια που χαίρουν άκρας υγείας! Μα πραγματικά, το πόσο νοιάζονται για μας, δεν έχει προηγούμενο. Ας τους δείξουμε λοιπόν κι εμείς έμπρακτα το πόσο το εκτιμούμε αυτό και πόσο τους αγαπάμε, καίγοντας ένα υπουργείο την ημέρα – ή για να μη κουραζόμαστε – καίγοντας όλα τα υπουργεία και τη βουλή με τσιγάρα πολλά και μαρούλια, σοκολάτες και κρεατικά αν προτιμάτε σε μια μέρα και να ζήσουμε ελεύθεροι, δίχως νόμους, κράτη και περιορισμούς της προσωπικής μας ελευθερίας από άλλους μαλάκες που τρομοκρατούν, επενδύουν κι εμπορεύονται την ανάγκη όλων για ζωή. Άντε γαμηθείτε ρε μαλάκες ρε, άντε γαμηθείτε!


Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Εκδόσεις το Κόλο" https://kolobooks.wordpress.com/2017/01/22/splatter/ στις 22/1/17. Ευχαριστώ τον Γιώργο Μικάλεφ για τη φιλοξενία. 

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Υποθετική αυτογνωσία

Αν γνωρίζατε τι είστε και τι είναι αυτό που πρεσβεύετε, θα αυτοκτονούσατε. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση, καθώς κανένας βλάκας δεν αυτοκτόνησε καθ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Οι ποιητές μου

Συνηθίζω να αναφέρομαι στους ποιητές μου με το μικρό τους όνομα. Τους θεωρώ φίλους. Είναι φίλοι και ίσως, αν ζούσαν, να κάναμε παρέα. Με τους ζωντανούς, δεν ισχύει το ίδιο. Με απογοητεύουν. Έρχομαι σε αντιπαράθεση μαζί τους. Ίσως γιατί απ’ αυτούς έχω περισσότερες απαιτήσεις. Ίσως γιατί δεν τα παράτησαν όταν έπρεπε, ίσως γιατί είναι ακόμα ζωντανοί και δεν γράφουν με τη δύναμη και το πάθος που είχαν τότε.

Η ίδια η τέχνη μας, μας θέλει νεκρούς.
Τι δεν καταλαβαίνετε;


Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Φθηνή αισθητική

Στις αεροπορικές θέσεις του πλοίου
υπάρχουν πολλές οθόνες
Οι μισές από αυτές παίζουν soft porn
Τι αθλιότητα
Ούτε σε αυτό δεν είναι καλοί
Αν είναι να κάνεις κάτι
κάνε το σωστά
ή μη το κάνεις καθόλου

Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους
που δεν έχουν ιδέα από τέχνη…


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Τρόποι ανάγνωσης

Όλα τα γραπτά, νουβέλες, διηγήματα, μυθιστορήματα και άλλα, διαβάζονται με τα μάτια προσηλωμένα στο χαρτί. Μονάχα η ποίηση – κι ας είναι τυπωμένη σε χαρτί – διαβάζεται με τα μάτια στον ουρανό ή στους κενούς τοίχους κάποιου δωματίου.


Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Τραγική ομορφιά


Ο Μοντιλιάνι πέθανε λίγο πριν
τη καθοριστική του έκθεση
στη ζωή και την τέχνη
από φυματίωση
Η ερωμένη του όταν το έμαθε
έπεσε από το παράθυρο
κουβαλώντας στην κοιλιά της
το παιδί του

Όποιος δεν μπορεί να δει
την τραγική ομορφιά της ζωής
δεν έχει ζήσει ποτέ του


Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Ο ύπνος των μεγάλων


Όλοι οι ενήλικες αποκοιμήθηκαν 
στις αεροπορικές θέσεις του πλοίου
και η ώρα ήταν αργά
και μονάχα ένα κοριτσάκι παρέμενε ξύπνιο
ανακαλύπτοντας τον κόσμο
κι εγώ που διάβαζα τα ποιήματα του Τσαρούχη
πίνοντας ρακή

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Σταλαγματιές


Έσταζε η σκουριασμένη οροφή του πλοίου
πάνω στο τραπεζάκι
ένα κίτρινο υγρό
μουσκεύοντας και τις γύρω καρέκλες
σταγόνες βρώμικες
κι αληθινές
Όπως κι ο μόχθος πάνω στη ζωή


Αρουραίοι και ασημαντότητες


Μπήκα στο καφενείο
Προτίμησα την μπάρα
Όταν ο καφετζής στάθηκε μπροστά μου
του είπα πως
ψάχνω να βρω τους αρουραίους που κρύβονται
κάτω από τις χαραμάδες της συνείδησης
και πως όλα όσα θεωρούμε σημαντικά
δεν είναι παρά ασημαντότητες
μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος

Με κοίταξε απορημένα
κι έτσι αναγκάστηκα 
να παραγγείλω μια ρακή




Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Αποφασισμένος


Τότε έπιασε το μαχαίρι και το κάρφωσε στην καράφλα του μπροστινού κυρίου. Το σκυλί του άρχισε να αλυχτάει. Το έπιασε με τα χέρια του και το έσφιξε στο λαιμό, έτσι ώστε να σταματήσει. Έπειτα, άνοιξε την πόρτα και το πέταξε με μια κλωτσιά στη θάλασσα. Γυρνώντας, κάποιος προσπάθησε να τον σταματήσει. Έτσι, με μια κίνηση, του πήρε το κεφάλι. Τα αίματα είχαν σκορπίσει παντού και ο κόσμος άρχισε να στριγγλίζει και να απομακρύνεται. Δεν τόλμησε να τον πλησιάσει άλλος. Το πλήθος έφυγε τρομοκρατημένο, αδυνατώντας να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. 

Έπειτα ακολούθησε ησυχία και γαλήνη. Κάθισε τότε αναπαυτικά σε ένα από τα αεροπορικά καθίσματα του πλοίου, άναψε τσιγάρο, έπιασε ένα τετράδιο κι ένα μολύβι και σχεδίασε, ήσυχος πια, αυτό το ποίημα. 

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ηλεκτρική ξυλόσομπα υγραερίου


Το σώμα αυτό ζεσταίνει το ταβάνι
Εμείς κρυώνουμε στο πάτωμα
Το ψυγείο μουρμουρίζει ενώ το ρολόι
με ένα εκκωφαντικό τικ τακ
παίρνει σταθερά κάτι από τον χρόνο μας
Σπαταλιόμαστε  υπομένοντας
αλλά παραμένουμε ήσυχοι καθώς
αύριο το πρωί
θα βάλουμε φωτιά και θα κάψουμε
το σώμα, το ταβάνι, το ψυγείο, το ρολόι
και το χρόνο μαζί

Έπειτα θα βρεθούμε ελεύθεροι
στην απεραντοσύνη του σύμπαντος
δίχως τίποτα
Όπως πάντα



Y.Γ. Το παραπάνω ποίημα αναδημοσιεύτηκε στο στο ηλεκτρονικό καλλιτεχνικό περιοδικό Art-io.eu
Δείτε εδώ

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Καταστάλαξη

ας αφήσουμε όλα τα περίτεχνα νοήματα κι ας δούμε την ουσία
τον ανύπαρκτο χρόνο που τον μετράμε σε στιγμές
και την αλήθεια που υπάρχει πίσω από κάθε ψέμα
κι ας αφεθούμε ελεύθεροι να ζήσουμε επιτέλους
τον εναπομείναντα χρόνο