Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Η συνεργασία μου με τις εκδόσεις Γαβριηλίδης


Κύριε Σάμη,
Το κύριε μοιάζει σαν ειρωνεία καθώς είναι ένας τίτλος που επιδιώκουν όλοι αυτοί που δεν έχουν την εκτίμηση κανενός και περισσότερο σαν ύβρης μοιάζει παρά σαν τιμή.
Παρόλα αυτά, είμαι τόσο ευγενικός που δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω κανέναν με αυτό τον τρόπο,
Έτσι λοιπόν το αλλάζω και το κάνω σκέτο Σάμη. Το “φίλε”, όχι, δεν θα το χρησιμοποιήσω καθώς δεν υπήρξαμε ποτέ.

Σάμη, να με συμπαθάς, αλλά δεν γνώριζα, κι έτσι σου εμπιστεύτηκα το έργο μου.
Πια έμαθα την τακτική σου και πως αυτό κάνεις με όλους τους συγγραφείς, αλλά αυτό είναι μια ασυδοσία και το γνωρίζεις καλά.

Το έργο που σου εμπιστεύτηκα, θα μπορούσες να το έχεις προωθήσει μόνο αν δεν σου έδινα τα 1500 ευρώ(!) που ζητούσες για την έκδοση. Ξέρω, σε άλλους ζητούσες τα διπλάσια. Με έπιασες σε αδύναμη στιγμή και αυτό το ποσό, σου το έδωσα από το υστέρημά μου. Πια μοιάζει αστρονομικό, τότε ακόμα, το 2011, μπορούσα.
Δεν έκανες λοιπόν τίποτα για την προώθηση του έργου – ονειρευόμουν εγώ πως  υπάρχει στα βιβλιοπωλεία και πως κάτι κινείται. Ήμουν απλά ονειροπόλος ή μαλάκας; Το ίδιο δεν κάνει άλλωστε;

Παρόλα αυτά, το 2012, πήρα επανειλημμένα τηλέφωνο κι έστελνα e-mail και πέρασα και κάμποσες φορές από κει (γιατί όλο μου έλεγες πως το σύστημα δεν λειτουργεί και να περάσω την άλλη βδομάδα), για να μου πεις τελικά πως πουλήθηκαν 100 αντίτυπα και πως με 100 ευρώ δεν σώζεται κανένας(!) και πως την επόμενη δουλειά  μου θα την εκδώσεις χωρίς να πάρεις χρήματα(!). Έτσι, λάθος μου μεγάλο, αλλά πού να φανταστώ; τα άφησα τα 100 ευρώ και σου έστειλα τη νέα μου τότε λογοτεχνική δουλειά, που με μια δικαιολογία, δεν θέλησες να εκδώσεις. Αλίμονο! Εκδόθηκε αλλού φυσικά και πήγε και πολύ καλά, αλλά αυτό δεν σε αφορά.
Θα έπρεπε ωστόσο, κάθε χρόνο να αποδίδεις τα δικαιώματα – πράγμα το οποίο ποτέ δεν έκανες και γνωρίζοντάς σε – ήξερα πως δεν θα κάνεις. Από τη στιγμή που πήρες το χρήμα – Λούης! Σιγά να μην ασχοληθούμε και με τη λογοτεχνία δηλαδή – θα μπορούσες κάλλιστα, αντί γι’ αυτό, να πουλάς πατάτες με την ίδια επιτυχία.

Μετά από 6 χρόνια λοιπόν, που είχε λήξει το συμβόλαιο και μετά από πίεση δική μου, (γιατί μόνος σου δεν θα το επιχειρούσες ποτέ), αναγκάστηκες να δεχθείς να λήξουμε τη θλιβερή μας “συνεργασία”. Ευτυχώς! Σου ζήτησα τα αυτονόητα: τα πνευματικά δικαιώματα για τα βιβλία και όσα δεν έχουν πουληθεί, να μου τα επιστρέψεις. Η απάντησή σου, αυτή:
Επισυνάπτεται η εκκαθάριση από το 2011-2016, σας ενημερώνουμε πως από τη στιγμή που θέλετε  να αποσυρθεί το βιβλίο, το αποσύρουμε.
Τα αντίτυπα δεν διατίθενται πλέον στην αγορά, εφόσον αποσύρεται. Τα υπόλοιπα βιβλία πολτοποιήθηκαν.(!!!???)

Κι όσο γι’  αυτό με την πολτοποίηση των βιβλίων –πράγμα  το οποίο δεν ισχύει και το ξέρουμε καλά και οι δυο, και το ποσό των 36 ευρώ που μου δίνεις για τα δικαιώματα και τη λήξη της όποιας συνεργασίας μας, μόνο για κοροϊδία μου κάνει. (πλάκα κάνεις τώρα;)
Ο αριθμός των αντιτύπων που τύπωσες, ήταν δεν ήταν 200, τα 50 μου τα έδωσες. Κι από αυτά, λες πως πουλήθηκαν μόνο τα 60! Μπράβο, πολύ χαίρομαι γι αυτό! Κι από αυτά, 20 πλην 20, 2, πλην 2 και κάτι πράγματα που εγώ δεν μπορώ να ελέγξω φυσικά, αλλά δεν σημαίνει και πως τα δέχομαι.
Είναι η πάγια τακτική σου να παίρνεις υπέρογκα ποσά από νέους συγγραφείς, να τους εκμεταλλεύεσαι και να μην προωθείς το έργο τους – ποιος ο λόγος; – και να διατηρείς την ωραία σου επιχείρηση στις πλάτες όλων αυτών που σε εμπιστευτήκαν και σε στήριξαν οικονομικά από το υστέρημά τους.  Και όχι μόνο! Αυτό, αν μη τι άλλο, είναι ανήθικο.
Μια κυνική άποψη είναι: αφού δέχονται να σου δώσουν τα χρήματά τους για το ψώνιο τους, και λίγα τους παίρνεις!
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του σε αυτή τη ζωή κι εσύ επέλεξες αυτό.
Δεν θα σε κρίνω για τη στάση σου, μόνο με τον εαυτό μου θα τα βάλω που σου εμπιστεύτηκα το έργο μου.

Τα 36 ευρώ που μου αποδίδεις για τα δικαιώματα, θα μπορούσα απλά να τα αρνηθώ ως κοροϊδία και να σου τα χαρίσω μαζί με όλα τα υπόλοιπα.
Παρόλα αυτά, δεν θα το κάνω, θα έρθω να τα πάρω και θα τα πιω όλα σε ρακή το ίδιο βράδυ. Ίσως βέβαια να μη μου φτάσουν, αλλά τι να κάνουμε;
Θλίβομαι και λέω πως λυπάμαι πολύ για τη “συνεργασία” την οποία είχαμε.
Εσύ θα συνεχίσεις το δρόμο που επέλεξες
Κι εγώ επίσης, το δικό μου.
Τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Θα έρθω σύντομα να πάρω το χαρτζιλίκι αυτό για τις ρακές μου.
Αλλά να ξέρεις, δεν θα πιω καμία ρακή στην υγεία σου.

18/10/2017
Χρήστος Αντισθένης Ζάχος





Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Η Νύμφη του Ενιπέα

Μια γυναίκα περπατάει στο ποτάμι
Είναι καλοκαίρι - βράδυ
Το ποτάμι δεν έχει πολύ νερό
Κάνει βόλτες μες το νερό
Φοράει ένα φόρεμα μαύρο
κι έχει μαύρα μακριά μαλλιά 
Είναι νύμφη
ξωτικό  
είναι η μούσα του ποταμού
Στοιχείο του τοπίου
ειδυλλιακό
Δεν μοιάζει χαρούμενη
είναι σκεπτική
και φέρνει βόλτες μες το ποτάμι
Έπειτα έρχεται προς το μέρος μου
περνάει από δίπλα μου και χάνεται

Ήταν μονάχα μια εικόνα
δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ
εγώ όμως την είδα
κι αυτή ήταν εκεί για μένα
Ζητούσε να γίνει ποίημα
Δεν μπόρεσα να αντισταθώ


Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Διαφυγή


Ξημέρωσε πάλι
και τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν
Το φως μπαίνει από τις γρίλιες των παραθύρων
καθώς η ζωή μας καλεί
κι εμείς πέφτουμε για ύπνο



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Θερινοί επισκέπτες


Κάνω παρέα με ένα κουνούπι
Στο κουνούπι προσφέρω το αίμα μου
Το κουνούπι μου προσφέρει ωραιότατα σπυράκια
φαγούρα κι ένα ψηφιδωτό έργο τέχνης στο σώμα μου
Το φιδάκι είναι η μαστούρα του
Όποτε το ανάβω φέρνει και τους φίλους του
Κάνουμε όλοι μαζί παρέα
Εγώ τους δίνω το αίμα μου κι αυτά
ένα ψηφιδωτό έργο τέχνης στο κορμί μου
Η αλληλεγγύη είναι πασιφανής
Μόνο που καμιά φορά
έτσι όπως χτυπιέμαι για να περιορίσω τη φαγούρα
σκοτώνω και από κανένα
Δεν μου κρατάν κακία όμως ποτέ
και πάντα έρχονται περισσότερα
Πίνουμε ρακή μαζί
Ελπίζω να μεθούν
Ίσως μάλιστα γι’ αυτό να με προτιμούν




Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Αγκάθι


Η ποίηση ενοχλεί και είναι δύσκολη
αλλά ευτυχώς κανένας δεν διαβάζει ποίηση.
Η ποίηση είναι ιδιότροπη και δεν λογαριάζει
αλλά ευτυχώς
ελάχιστοι κάνουν ποίηση

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

3 νυχτερινά


Βαμπίρ

Νυχτερίδες πετούν αλλοπρόσαλλα
πάνω από τα κεφάλια μας
στη μέση της πλατείας

απολαμβάνω το θέαμα
και σκέφτομαι
τις ομοιότητές μας

Είμαστε βαμπίρ
Ο μόνος τρόπος να επιζούμε


Ο Κάφκα στην πλατεία

Μια κατσαρίδα
πέφτει και κάθεται
στον αριστερό μου ώμο
Τη διώχνω και πάει στον δεξί
Τη διώχνω ξανά
και χάνεται

Έπειτα τη βλέπω
να περνάει από μπροστά μου

Γαμημένε Κάφκα
δεν πέθανες ποτέ!


Ο άγνωστος 

Στάθηκε στη μέση της πλατείας σαν να ήθελε κάτι να κάνει. Δεν έκανε τίποτα. Με είδε εκεί στο παγκάκι με τη μπύρα και τα βιβλία μου. Δεν πλησίασε. Έπειτα, σήκωσε το χέρι του και με χαιρέτησε. Τον χαιρέτησα κι εγώ. Έφυγε. Ήταν ο δολοφόνος. Με είχε καταλάβει.


Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Η σχετικότητα μιας αόριστης πραγματικότητας

Ο θάνατος μιας απροσδόκητης πραγματικότητας, παρέμεινε ως είχε. Η συνειδητοποίηση αυτή μας έκανε να πειστούμε, μας φανέρωσε την αλήθεια. Η αλήθεια βέβαια, δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από τη λήθη με το στερητικό Α στην αρχή. Δεν μπορεί να ξεχαστεί και αυτή είναι η ουσία. Αλλά και η πλάνη της αλήθειας, είναι ίσως η ψευδαίσθηση της δική μας οπτικής. Αυτή είναι η αιώνια διαφορά και η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων μέσω της υποκειμενικής τους αντίληψης. Μα η ίδια η θνησιμότητα, μας δείχνει το δρόμο. Έτσι επιμένουμε να κάνουμε τραμπάλα σε ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών κι αιωρούμαστε πάντα, λίγο πιο πάνω από τη γη, λίγο πιο κάτω από τα σύννεφα. Και ζούμε παράλληλα, εντός, εκτός και επί τα αυτά, χωρίς να τρακάρει ποτέ κανείς κανέναν. Είμαστε καταδικασμένοι εκ γενετής να μένουμε πεισματικά στο προσωπικό μας σύμπαν. Κανείς δεν γνωρίζει, ίσως ούτε εμείς, τον τρόπο με τον οποίο τα καταφέρνουμε ακόμη, (ή μη). Κι έπειτα αυτό: τι αξία θα είχε η ζωή αν δεν υπήρχε ο θάνατος.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Παρουσίαση 9/5 στις εκδόσεις των συναδέλφων


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
του Χρήστου Αντισθένη Ζάχου
Εφ’ όλης της ύλης
Με εκδοθέντα και ανέκδοτα ποιήματα

Τετάρτη 9 Μαΐου, στις 8 μ.μ.
στις Εκδόσεις των Συναδέλφων
(Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια)

Θα διαβάσουν οι ηθοποιοί
Χάρης Λογγαράκης και Μαρία-Ειρήνη Φλουτσάκου.
Την εκδήλωση θα συνοδέψει μουσικά ο Πάνος Γεωργαλής.
Θα προλογίσει η Μαρία Γεωργίου.




Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Ένα βροχερό ποίημα



Κι έτσι η μέρα αποφάσισε να σκοτεινιάσει
και μάζεψε σύννεφα

Έπειτα αποφάσισε να ποιήσει
κι άρχισε να βρέχει
στολίζοντας αισθητικά το τοπίο
με αστραπιαίες εκλάμψεις κεραυνών
και δυνατούς κρότους στον ουρανό

Kι όταν η βροχή σταμάτησε
τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν

Μα έπειτα τα πουλιά έπαψαν
και η βροχή συνέχισε
λυτρώνοντάς μας

Είναι ορισμένες φορές που αναρωτιέμαι:
η ποίηση προκαλεί τη βροχή
ή η βροχή την ποίηση;




Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Αυτός ο ξένος


Αυτός ο ξένος
έρχεται μια φορά τη βδομάδα
στο συγκεκριμένο καφενείο
και κάθεται πάντα στην ίδια θέση

έχει πάντα δυο βιβλία μαζί του
παραγγέλνει τον ίδιο καφέ
και διαβάζει στη γωνιά του

άλλοτε κοιτάει έξω από το τζάμι
με το βιβλίο ανοιχτό στα πόδια του

κι όταν τελειώσει ο καφές
παραγγέλνει ρακή
κι έπειτα βγάζει το μπλοκάκι
και κάτι σημειώνει

κι όταν τελειώσει
πληρώνει
χαιρετάει
και χάνεται πάλι

Αυτός ο ξένος
 – δεν τον γνωρίζει κανείς –
 δεν μπορεί…
αυτός ο ξένος
είναι ποιητής

Αυτός ο ποιητής
όποτε έρχεται
πάντοτε βρέχει