Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Αυτός ο ξένος


Αυτός ο ξένος
έρχεται μια φορά τη βδομάδα
στο συγκεκριμένο καφενείο
και κάθεται πάντα στην ίδια θέση

έχει πάντα δυο βιβλία μαζί του
παραγγέλνει τον ίδιο καφέ
και διαβάζει στη γωνιά του

άλλοτε κοιτάει έξω από το τζάμι
με το βιβλίο ανοιχτό στα πόδια του

κι όταν τελειώσει ο καφές
παραγγέλνει ρακή
κι έπειτα βγάζει το μπλοκάκι
και κάτι σημειώνει

κι όταν τελειώσει
πληρώνει
χαιρετάει
και χάνεται πάλι

Αυτός ο ξένος
 – δεν τον γνωρίζει κανείς –
 δεν μπορεί…
αυτός ο ξένος
είναι ποιητής

Αυτός ο ποιητής
όποτε έρχεται
πάντοτε βρέχει




Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Φωτογραφίες από την εκδήλωση στο Ιδιώνυμο στις 23/3/18

Μαρία Γεωργίου, Χαρης Λογγαράκης, Μαρία Ειρήνη Φλουτσάκου, η αφεντομουτσουνάρα μου και ο μουσκός μας Πάνος Γεωργαλής


Rock 'n' Roll και Fuck You All!!!











και η αφίσα της εκδήλωσης

Όποιος έλειψε, κακό του κεφαλιού του! 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Παρουσίαση 23/3 στο Ιδιώνυμο

 
Παρουσίαση
του Χρήστου Αντισθένη Ζάχου
εφ' όλης της ύλης
με εκδοθέντα κι ανέκδοτα ποιήματα
θα διαβάσουν οι ηθοποιοί
Χάρης Λογγαράκης &
Μαρία Ειρήνη Φλουτσάκου
Την εκδήλωση θα συνοδέψει μουσικά
ο Πάνος Γεωργαλής με την κιθάρα του
Θα προλογίσει η Μαρία Γεωργίου
Παρασκευή 23/3 στις 8:00μμ.
Ιδιώνυμο - Κοραή 11Α Κορυδαλλός
(Πλατεία Αγ Γεωργίου)


 


Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

Η εκδίκηση των χρωμάτων

Γκρίζα ημέρα
σε μια γκρίζα πόλη
με γκρίζους ανθρώπους
Οι νεραντζιές και οι ελιές
κατά μήκος των πεζοδρομίων
δίνουν έναν πράσινο τόνο
μες το γκρίζο
Μαύρες ομπρέλες πάνω
από τα κεφάλια των περαστικών
δεν καλύπτουν τα βρεγμένα τους πόδια
Η βροχή έπεφτε στα τζάμια του καφενείου
και μια γκρίζα μοναξιά
παρατηρούσε έξω
το γκρίζο περιβάλλον
αλλάζοντας
                    – έτσι για εκδίκηση –
                                        Χρώματα πολλά






Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Ο πίνακας “Χ – έγερση υποσυνειδήτου”



Ήταν, ουσιαστικά, ο πρώτος πίνακας που επιχείρησα να κάνω. Είχα πάρει λάδια, καμβά, πινέλα, όλα τα υλικά. Τα άφησα στο σαλόνι και περίμενα να μου μιλήσουν. Και το έκαναν. Έτσι, μια μέρα, πήρα τον καμβά και άρχισα να του βάζω μαύρο από το σωληνάριο και να το απλώνω με ένα πινέλο φαρδύ, χωρίς νέφτι ή τίποτε άλλο. Τον έφτιαξα όλον μαύρο. Περίμενα να στεγνώσει μάταια.

Μετά από δυο μέρες, αποφάσισα να το επιχειρήσω. Δεν ήξερα να χρησιμοποιώ τα πινέλα, δεν ήξερα να ζωγραφίζω. Είχα πάρει κάτι σπάτουλες. Είπα να δοκιμάσω αυτές πρώτα. Κι έπειτα, τα χρώματα… τι χρώματα θα χρησιμοποιήσω; Μαύρο είναι, άρα, κόκκινο και κίτρινο. Αυτά μόνο.

Έπιασα τη σπάτουλα και πήρα το κίτρινο, το οποίο άπλωσα με γρήγορες κινήσεις. Έπειτα το κόκκινο, και μετά το μαύρο ξανά, και μετά πάλι κίτρινο και κόκκινο. Και πήγαινα μακριά και το κοιτούσα. Επέστρεφα κι έβαζα κι από μια πινελιά. Κι έπειτα μου άρεσε και είπα να σταματήσω και πως, ως εδώ είναι. Είπα να τον υπογράψω όταν κατάλαβα πως δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τα πινέλα γιατί έχει τόση πολύ μπογιά απάνω, που γίνεται λάσπη. Έγραψα λοιπόν δειλά δειλά τα αρχικά μου κάτω δεξιά στον πίνακα, με πλατιά γράμματα που όμως προσπάθησαν πολύ να γίνουν λεπτά.

Ήταν το πρώτο μου έργο. Το αγάπησα. Δεν μπόρεσα να ξεφύγω ποτέ απ’ αυτό. Εξάλλου, δεν έχει ακόμα στεγνώσει. Και τώρα, μετά από 10 χρόνια που τον πιάνω στα χέρια μου, τα χρώματα κολλάνε ακόμα. Δεν εξηγείται… αυτός ο πίνακας δεν θα στεγνώσει ποτέ!
Και είναι ζωντανός, και παραμένει ζωντανός όσο παραμένω κι εγώ. Όσο κρατήσει μέχρι να περάσουμε και οι δύο στη ανυπαρξία. Ή τουλάχιστον, ο ένας από τους δυο.




Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

ο Κάφκα ανάμεσά μας


μια επίσημη δεξίωση
μια ποιητική βραδιά
ή ένα μουσικό κονσέρτο

κι ένα μικρό κατσαριδάκι
να φέρνει βόλτες στο πάτωμα
και κάποιοι να το παρατηρούν
αλλά να ντρέπονται φαίνεται να μιλήσουν

και μια κυρία από τους παραβρισκόμενους
να το δείχνει με το δάχτυλό της
στο παλικάρι που σέρβιρε τα ποτά

και να το εντοπίζει με το μάτι του
και το κατσαριδάκι να τρέχει να σωθεί
και με μια αποφασιστική όσο ποτέ κίνηση
να το πατάει με το πόδι του και να το λιώνει
στο θλιβερό αυτό πάτωμα
εκείνου του χώρου, τότε…

σε εκείνη την επίσημη δεξίωση
σε εκείνη την ποιητική βραδιά
ή στο μουσικό κονσέρτο
σε μια μπουάτ






μην πατήσετε εδώ

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Αλήτης, καθώς πρέπει


Ακολουθώντας τα πλακάκια της πλατείας
για να βρω το δρόμο
μετά από το καθιερωμένο μεθύσι
να βρίσκεται ένα ζευγαράκι εκεί
στο παγκάκι της πλατείας
και να χαϊδεύεται και να φιλιέται
και να θυμάμαι τότε 
που ήμουν κι εγώ έτσι
και να φεύγω
 – να μην ενοχλήσω –
με την μπύρα στο χέρι
όπως πάντα
σαν γνήσιος αλήτης καθώς πρέπει.
Αλίμονο…
                    Καθώς πρέπει!




Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Ξημέρωμα


Είδα τον ήλιο να ανατέλλει
και ήταν υπέροχος, μα βιαστικός
καμία σχέση δεν είχε με τα χρώματα της δύσης
Εκεί απολαμβάνεις αργά το τέλος
ενώ η αυγή…
βιάζει το σκοτάδι
κερδίζει το φως
και τα κόκκινα χρώματα
για λίγο μόνο μένουν
Η νέα ημέρα έχει ήδη ξεκινήσει
κι εσύ ανήμπορος
τρέχεις να προλάβεις
τη ζωή που χάνεται μπροστά σου
και την άλλη που τώρα ανατέλλει
και προσδοκάς
να ζήσεις δίχως αύριο
δίχως τίποτα
μα εξαντλημένος καθώς είσαι
πέφτεις να πεθάνεις
σε έναν αόριστο ύπνο




Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Η επανάσταση είναι μια καθημερινή πράξη

Η επανάσταση είναι μια καθημερινή πράξη, είναι τρόπος και στάση ζωής. Συμβαίνει πρώτα μέσα σου, μετά αντανακλάται στο οικογενειακό σου περιβάλλον κι έπειτα στον περίγυρό σου, φίλους, γειτονιά, κοινωνία. Είναι οι επιλογές σου, είναι τα βιβλία που θα διαβάσεις και ο τρόπος που θα τα διαβάσεις, είναι τα προϊόντα που θα καταναλώσεις, είναι το καφενείο που θα επιλέξεις ή  δεν θα επιλέξεις, η συναυλία, ο τρόπος που κινείσαι και πράττεις καθημερινά.

Είναι να έρχεσαι κόντρα σε κάθε αδικία χωρίς να υπολογίζεις συνέπειες, είναι να μη συμβιβάζεσαι, να αντιδράς, να τα παίζεις όλα για όλα. Είναι να χάνεις τα πάντα και να ξανασηκώνεσαι με πιότερο πείσμα να χάσεις ακόμη περισσότερα από τα πάντα, αρκεί να μη σκύψεις, να μην υποκύψεις, να πολεμάς.

Η επανάσταση είναι ο έρωτας για τη ζωή και να μη συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Είναι να έρχεσαι κόντρα σε όλους και σε όλα, είναι να βγάζεις τη γλώσσα σου στο σύμπαν, είναι να πιστεύεις στην ουτοπία και να προσπαθείς με κάθε τρόπο να την κερδίσεις κάνοντας καθημερινά κινήσεις – κι ας μην το πετύχεις ποτέ. Ο επαναστάτης δεν απογοητεύεται, πέφτει κάτω, τσακίζεται και ξανασηκώνεται.

Αυτό είναι η ζωή του όλη, η κάθε του κίνηση, η κάθε του πράξη.
Κι ας αποτυγχάνει.
Βάζει τις βάσεις με προσωπικό κόστος και ονειρεύεται μια καλύτερη κοινωνία και αύριο – που ο ίδιος μπορεί να μη μπορέσει να το δει. Κάνει πράξη την ιδέα του.
Θα έχει συμβάλει με τον τρόπο του για να μην υποφέρουν οι άνθρωποι.
Ωστόσο, για να τα καταφέρει, θα πρέπει να υποφέρει αυτός. Και το κάνει γιατί ξέρει πως ποτέ δεν πρόκειται να βγει χαμένος – κι ας χάσει τα πάντα.