Διαφυγή

Ξημέρωσε πάλι

και τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν

Το φως μπαίνει από τις γρίλιες των παραθύρων

καθώς η ζωή μας καλεί

κι εμείς πέφτουμε για ύπνο

Θερινοί επισκέπτες

Κάνω παρέα με ένα κουνούπι

Στο κουνούπι προσφέρω το αίμα μου

Το κουνούπι μου προσφέρει ωραιότατα σπυράκια

φαγούρα κι ένα ψηφιδωτό έργο τέχνης στο σώμα μου

Το φιδάκι είναι η μαστούρα του

Όποτε το ανάβω φέρνει και τους φίλους του

Κάνουμε όλοι μαζί παρέα

Εγώ τους δίνω το αίμα μου κι αυτά

ένα ψηφιδωτό έργο τέχνης στο κορμί μου

Η αλληλεγγύη είναι πασιφανής

Μόνο που καμιά φορά

έτσι όπως χτυπιέμαι για να περιορίσω τη φαγούρα

σκοτώνω και από κανένα

Δεν μου κρατάν κακία όμως ποτέ

και πάντα έρχονται περισσότερα

Πίνουμε ρακή μαζί

Ελπίζω να μεθούν

Ίσως μάλιστα γι’ αυτό να με προτιμούν

Αγκάθι

Η ποίηση ενοχλεί και είναι δύσκολη

αλλά ευτυχώς κανένας δεν διαβάζει ποίηση.

Η ποίηση είναι ιδιότροπη και δεν λογαριάζει

αλλά ευτυχώς

ελάχιστοι κάνουν ποίηση

Ασημαντότητες - το εξώφυλλο

Το εξώφυλλο είναι έτοιμο

Αναμένουμε την έκδοση σύντομα

3 νυχτερινά

Βαμπίρ

Νυχτερίδες πετούν αλλοπρόσαλλα

πάνω από τα κεφάλια μας

στη μέση της πλατείας

απολαμβάνω το θέαμα

και σκέφτομαι

τις ομοιότητές μας

Είμαστε βαμπίρ

Ο μόνος τρόπος να επιζούμε

Ο Κάφκα στην πλατεία

Μια κατσαρίδα

πέφτει και κάθεται

στον αριστερό μου ώμο

Τη διώχνω και πάει στον δεξί

Τη διώχνω ξανά

και χάνεται

Έπειτα τη βλέπω

να περνάει από μπροστά μου

Γαμημένε Κάφκα

δεν πέθανες ποτέ!

Ο άγνωστος 

Στάθηκε στη μέση της πλατείας σαν να ήθελε κάτι να κάνει. Δεν έκανε τίποτα. Με είδε εκεί στο παγκάκι με τη μπύρα και τα βιβλία μου. Δεν πλησίασε. Έπειτα, σήκωσε το χέρι του και με χαιρέτησε. Τον χαιρέτησα κι εγώ. Έφυγε. Ήταν ο δολοφόνος. Με είχε καταλάβει.

Η σχετικότητα μιας αόριστης πραγματικότητας

Ο θάνατος μιας απροσδόκητης πραγματικότητας, παρέμεινε ως είχε. Η συνειδητοποίηση αυτή μας έκανε να πειστούμε, μας φανέρωσε την αλήθεια. Η αλήθεια βέβαια, δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από τη λήθη με το στερητικό Α στην αρχή. Δεν μπορεί να ξεχαστεί και αυτή είναι η ουσία. Αλλά και η πλάνη της αλήθειας, είναι ίσως η ψευδαίσθηση της δική μας οπτικής. Αυτή είναι η αιώνια διαφορά και η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων μέσω της υποκειμενικής τους αντίληψης. Μα η ίδια η θνησιμότητα, μας δείχνει το δρόμο. Έτσι επιμένουμε να κάνουμε τραμπάλα σε ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών κι αιωρούμαστε πάντα, λίγο πιο πάνω από τη γη, λίγο πιο κάτω από τα σύννεφα. Και ζούμε παράλληλα, εντός, εκτός και επί τα αυτά, χωρίς να τρακάρει ποτέ κανείς κανέναν. Είμαστε καταδικασμένοι εκ γενετής να μένουμε πεισματικά στο προσωπικό μας σύμπαν. Κανείς δεν γνωρίζει, ίσως ούτε εμείς, τον τρόπο με τον οποίο τα καταφέρνουμε ακόμη, (ή μη). Κι έπειτα αυτό: τι αξία θα είχε η ζωή αν δεν υπήρχε ο θάνατος.

Παρουσίαση 9/5 στις εκδόσεις των συναδέλφων

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

του Χρήστου Αντισθένη Ζάχου

Εφ’ όλης της ύλης

Με εκδοθέντα και ανέκδοτα ποιήματα

Τετάρτη 9 Μαΐου, στις 8 μ.μ.

στις Εκδόσεις των Συναδέλφων

(Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια)

Θα διαβάσουν οι ηθοποιοί

Χάρης Λογγαράκης και Μαρία-Ειρήνη Φλουτσάκου.

Την εκδήλωση θα συνοδέψει μουσικά ο Πάνος Γεωργαλής.

Θα προλογίσει η Μαρία Γεωργίου.

Ένα βροχερό ποίημα

Κι έτσι η μέρα αποφάσισε να σκοτεινιάσει

και μάζεψε σύννεφα

Έπειτα αποφάσισε να ποιήσει

κι άρχισε να βρέχει

στολίζοντας αισθητικά το τοπίο

με αστραπιαίες εκλάμψεις κεραυνών

και δυνατούς κρότους στον ουρανό

Kι όταν η βροχή σταμάτησε

τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν

Μα έπειτα τα πουλιά έπαψαν

και η βροχή συνέχισε

λυτρώνοντάς μας

Είναι ορισμένες φορές που αναρωτιέμαι:

η ποίηση προκαλεί τη βροχή

ή η βροχή την ποίηση;

Αυτός ο ξένος

Αυτός ο ξένος

έρχεται μια φορά τη βδομάδα

στο συγκεκριμένο καφενείο

και κάθεται πάντα στην ίδια θέση

έχει πάντα δυο βιβλία μαζί του

παραγγέλνει τον ίδιο καφέ

και διαβάζει στη γωνιά του

άλλοτε κοιτάει έξω από το τζάμι

με το βιβλίο ανοιχτό στα πόδια του

κι όταν τελειώσει ο καφές

παραγγέλνει ρακή

κι έπειτα βγάζει το μπλοκάκι

και κάτι σημειώνει

κι όταν τελειώσει

πληρώνει

χαιρετάει

και χάνεται πάλι

Αυτός ο ξένος

 – δεν τον γνωρίζει κανείς –

 δεν μπορεί…

αυτός ο ξένος

είναι ποιητής

Αυτός ο ποιητής

όποτε έρχεται

πάντοτε βρέχει