Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Η διαδικασία της γραφής




Πήρα το τετράδιο. Το πήρα γιατί περνάνε από το νου μου ένα σωρό σκέψεις και δεν καταγράφω καμιά. Ήδη έχω χάσει ένα διήγημα και 2-3 ποιήματα. Τώρα έχω τα εφόδια. Γι να δούμε.
Ουίσκι, πάγο, ένα ποτήρι νερό, τσιγάρα και Tom Waits στο στέρεο. Αν το δυναμώσω λίγο θα αρχίσει να κινείται. Μπορεί και να πέσει. Άστο για την ώρα, δεν είναι αυτό σκοπός. Τσιγάρο, κι άλλο τσιγάρο. όταν δεν έχω τετράδιο γράφω ένα σωρό πράγματα στον αέρα κι όταν το πιάνω, δεν έχω να γράψω τίποτα. Τα παρατάω. Ας με οδηγήσει όπου θέλει αυτό.

Μόλις παρατήρησα πως κρατάω το στυλό σαν πινέλο, από ψηλά. Όλες οι δασκάλες, μου έλεγαν πως δεν το κρατάω σωστά κι όποιος άλλος με βλέπει, απορεί πώς γράφω. Είναι απλό. Πιάνω το στυλό και γράφω.  Όπως με βολεύει. Τι θες; Καμία επιστημονική εξήγηση; Μα, μου τη δίνει όταν φτάνω στις τελευταίες γραμμές. Το χέρι μου βρίσκεται στον αέρα. Γυρνάω σελίδα να βολευτώ. Τώρα μάλιστα. Α, και το σπιράλ στο πλάι με ενοχλεί. Θα πρέπει να εφεύρω κάτι άλλο. Ένα σεντόνι ίσως που θα το απλώνω στο πάτωμα και δεν θα ενοχλούμαι, ούτε από το σπιράλ, ούτε από το τέλος της σελίδας. Θα έχω χώρο, όχι απεριόριστο, αλλά τουλάχιστον, πολύ μεγαλύτερο. Γράφω και στο πάτωμα άμα λάχει. Αλλά εγώ, άλλα ήθελα να πω. Δεν θυμάμαι τι. Άντε γεια μας.

Έριξα μια ματιά στην ώρα. Καλά είναι, σας χαιρετάει. Λέει 5:35. Μάντεψε. Μεσημέρι ή βράδυ; Έχασες. Πρωί είναι! Ποιος άλλωστε μπορεί να γράψει τη μέρα; Κανείς. Φτάνει να μη με προλάβει το φως και σταματήσω για να χαζέψω τον ουρανό και τις απέναντι πολυκατοικίες. Όλη η τέχνη δημιουργείται όσο υπάρχει σκοτάδι. Τις ώρες που όλοι κοιμούνται και τα φαντάσματα έρχονται να κάτσουν μαζί σου. Θέλουν παρέα κι αυτά κι έχουν πολλά να πουν. Φτάνει να δώσεις προσοχή και να τα ακούσεις.

Τα γράμματά μου είναι ορνιθοσκαλίσματα. Ελπίζω να βγάλω άκρη αύριο. Αλλά, τι με νοιάζει; Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να πεθάνεις στον ύπνο σου. Αλλάζω συνεχώς πρόσωπα. Πρώτο ενικό, δεύτερο ενικό, ξέρω ’γω τι, πληθυντικό. Δεν έχει σημασία. Καταλαβαίνετε εσείς, έτσι; Αλλά, κοίτα τι κρίμα. Δεν κατάφερα να καταγράψω τίποτα από αυτά που σκεφτόμουν. Ήταν ωραία, αλήθεια σας το λέω. Στα αρχίδια σας, έτσι; Έτσι. Μια από τα ίδια.

Όταν χάνω την έμπνευση, θυμάμαι την αυτόματη γραφή. Γράφεις χωρίς να σκέφτεσαι και σκέφτεσαι χωρίς να γράφεις. Κάτι λάθος έχει αυτό, αλλά σίγουρα όχι το “σκέπτομαι και γράφω”. Τι μαλακίες βάζουν στα παιδιά; Αλλά αυτά, σοφά σαν είναι, ξεπετούν πρόχειρα τις εργασίες και βγαίνουν στην αυλή να πλακωθούν. Ή να καπνίσουν. Ή να πάρουν μάτι τη συμμαθήτριά τους στην τουαλέτα. Αλλά, τι με νοιάζει εμένα; Εγώ έχω ουίσκι, τετράδιο, στυλό, και τον Eric Burdon να παίζει. Α, ξέχασα να πω, άλλαξα δίσκο. Ο Tom τελείωσε λίγο πιο πριν. Πολύ σεξουαλικό δεν ακούγεται αυτό; Ακόμα κι ας μην είναι. Θα ήταν καλύτερο να έλεγα πως “τελείωσε” η Σκλοναρίκοβα. Ή εγώ. Ή μαζί. Αυτό ντε, θα ήταν όλα τα λεφτά. Τρόπος του λέγειν. Φράγκα, μηδέν. Οπότε, καταλήγουμε και πάλι στο μηδέν.
Αλλά εντάξει. Το άλλαξα τώρα σε Santana. Τα παλιά φυσικά. Γουστάρω καλύτερα. Και δε με νοιάζει πόσο έχει γεράσει ή πόσο μαλάκας έχει γίνει. Η μουσική του γαμάει. Κι εκεί είναι όλη η ουσία, στο “γαμάει”. Ποιος, τι, πώς, δεν έχει σημασία. Καμιά. Σημασία έχει να περνάμε καλά. Από κει και πέρα, όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν για να μας ξενερώνουν. Αλλά εμείς δεν ξενερώνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη. Σωστά;
Δε θυμάμαι όμως τι ήθελα να γράψω. Δεν πειράζει, συνεχίζω.


12 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

θα μπορούσα να κρατάω το ίδιο στυλό... θα μπορούσε να μ' εμπόδιζε το ίδιο σπιράλ... ν' άκουγα την ίδια μουσική... να έγραφα τις ίδιες λέξεις που θα τις γεννούσαν οι ίδιες σκέψεις... η ίδια νύχτα να μας τύλιγε, αυτή που τέχνη δημιουργεί και σκέψεις σκοτεινές και όμορφες...

καλημέρα Χρήστο!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Μπορεί επίσης να δημιουργήσει παραληρήματα σωρό,
κωμικά, σαρκαστικά, αυτοσαρκαστικά, ειρωνικά, χυδαία, λυπηρά, παρανοϊκά,λογικά, παράλογα, θλιβερά, χιουμοριστικά...
αρκεί να βρίσκεται ένα τετράδιο, ένα στυλό, κάνα ποτό και μπόλικα τσιγάρα.
Αρκεί να προλάβεις να τα καταγράψεις.
Αλλά κι αν δεν προλάβεις, όλο και κάτι άλλο θα έρθει. Κάτι που δεν μπορείς να γνωρίζεις, ούτε εσύ, ούτε το τετράδιο, ούτε κανείς. Μονάχα η στιγμή της γέννησης. Ναι...
Καλημέρα Βίκυ.

Μαρια Τζιατζιου είπε...

Η Νόνη η Σταματέλου σε ένα καινούριο της ποίημα με τίτλο "Για ένα στίχο", τελειώνει κάπως έτσι.."Ποιος θα με καταλάβει αλήθεια αν του πω,
πως πάλευα όλη νύχτα μ’ ένα στίχο …"

Το έδειξα λοιπόν στον άντρα μου -για να καταλάβει αν μπορέσει!!
Τουλάχιστον, κάποιοι καταλαβαίνουν ακόμα και τι μπορεί να σε ηδονίζει στη θέα ενός λευκού χαρτιού...

Υ.Γ. Και αυτό εδώ θα το δείξω. Είναι πιο κατάλληλο..

Χρήστος Ζάχος είπε...

Ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβει, είναι να το επιχειρήσει ο ίδιος.
Γιατί όχι; να του το προτείνεις.
Την καλησπέρα μου Μαρία

Sweet truth! είπε...

αχ πόσες και πόσες στιγμές, κατά κόρων βραδινές έχουν περάσει έτσι...

κράτα πάντα κοντά σου τα εργαλεία για να μη φεύγουν όλες εκείνες οι σκέψεις και έρθουν κάποια στιγμή και σε κυνηγήσουν...

Τα φιλιά μου!

Χρήστος Ζάχος είπε...

θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου
αν και πολλές φορές η σκέψη τρέχει
και όσο κι αν προσπαθείς να την προλάβεις, δεν τα καταφέρνεις.
Οπότε προχωράς στις επόμενες και μνημονεύεις πάντα το ρητό που λέει:
"Τα καλύτερα ποιήματα είναι αυτά που δεν γράφτηκαν ποτέ"

Ρίξε μια ματιά και στο σχετικό ποίημα του Νίκου Χουχιαρά
http://stixoipoihton.blogspot.gr/2012/01/blog-post.html

Την καλησπέρα μου sweet truth!

Γυναίκα είπε...

Πάντα μου αρέσουν τα παραληρηματικά κείμενα. Κρύβουν αλήθειες μέσα τους.. ίσως.
Καλό βράδυ!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Πάντα είναι αληθινά καθώς είναι σκέψεις της στιγμής. Μπορεί κανείς να ψεύδεται στον εαυτό του; Ξέρω 'γω...
Την καλησπέρα μου Γυναίκα.

Γυναίκα είπε...

Και όμως γίνεται... κρύβονται και δημιουργούν και ζουν σε ένα παρόν και σε ένα μέλλον προδιαγεγραμμένο στα μέτρα τους και όταν ξυπνούν κάποτε στις αλήθειες τους μέσα, είναι κενοί...νομίζω..

:-) Καλό βράδυ!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Ωραία τοποθέτηση.
Δεν ξέρω να απαντήσω.
Δεν έχει σημασία.
Να είσαι καλά.
Εβίβες!

Γυναίκα είπε...

Πέρασα για μια καλημέρα!
Εβίβες λοιπόν!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Πολύ καλά έκανες.
Λοιπόν,
Εβίβες!