Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Αυτόνομες εταίρες




Τα πράγματα είναι απλά. Δεν χρειαζόμαστε εκδότες. Εκδίδουμε και μόνοι μας τους εαυτούς μας – που ούτως ή άλλως κάνουμε – και ελευθερωνόμαστε από τα δεσμά του «νταβατζή»  εκδότη. Γιατί δηλαδή να ζητάμε νταβατζή που θα πουλήσει την ψυχή μας, και να του δίνουμε όλο το υστέρημά μας για να προβεί σε έκδοση; Γιατί έχει επικρατήσει αυτό; Τι σκοπό και αποτέλεσμα έχει; Κανένα. Πόσο πουτάνες μπορούμε να είμαστε; (δεν είναι προτέρημα των θηλυκών μόνο αυτό). Τι ζητάμε; Γιατί το κάνουμε; Φιλοδοξία; Ματαιοδοξία; Σκατά. Τίποτα!

Με έπιασαν πάλι τα δαιμόνια μου και θα τα χώσω πάλι.

Την πρώτη φορά, έπεσα σε παγίδα. Βρέθηκε κάποιος να μου πει πως με δέχεται, κι εγώ εκεί, να τα δώσω όλα. Λεφτά, ψυχή, ό,τι είχα. Κι όταν μετά κατάλαβα την εκμετάλλευση, ήταν αργά. Είπα να τον εκδικηθώ και να ζητήσω αυτά που μου ανήκουν. Μάταια. Πέρα από το να σκοτωθούμε, δεν κατάφερα τίποτα. Κι αφού το έψαξα λίγο, είδα πως δεν μπορεί να έχει δικαιώματα στο έργο μου μετά την πενταετία. Έπειτα θα είμαι ελεύθερος να το κάνω ό,τι θέλω. Έμεινα σε αυτό και δεν ασχολήθηκα άλλο. Τρία ακόμα χρόνια, είπα, τρία χρόνια και τέλος. Υπομονή. Πάντα ονειροπόλος κι επιπόλαιος όμως, δεν έβαλα μυαλό.

Σκεφτόμουν για αυτοέκδοση. Λιγότερα λεφτά, αλλά πολλά βιβλία. Πώς να τα διαχειριστώ όλα αυτά; Τι να τα κάνω τόσα; «Λιγότερα δε γίνεται;» «Όχι.» Υπήρχαν βέβαια και οι ψηφιακές εκδόσεις, τυπώνεις όσα θες για 2 ευρώ περίπου το κομμάτι. (αφού ξεπουλιόμαστε, τι περιμένεις; Σεβασμό;). το υπολόγιζα σαν λύση.
Είχα αφήσει όμως το έργο μου σε κάποιους εκδότες και μια ωραία πρωία,  χτύπησε το τηλέφωνο. Θέλανε λέει, να συνεργαστούν μαζί μου. Μαλακίες. Πάλι κορόιδο έπεσα. Τους πίστεψα. Και τι να τα έκανα τόσα βιβλία; Δεν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Αυτοί όμως, ως γνήσιοι έμποροι, δεν μπορεί, θα είχαν τον τρόπο να ξεπουλήσουν την ψυχή μου. (Μα το Δία, τι ματαιοδοξία;!) Συμφώνησα λοιπόν με νέο νταβατζή, με όνομα στην πιάτσα, όχι ό,τι κι ό,τι… Καλά να πάθω. Δε μου φταίει κανείς, εγώ φταίω.

Όταν ήρθε η ώρα λοιπόν να εκθέσω την ψυχή μου δημόσια (παρουσίαση βιβλίου το λεν’ αυτοί), δεν είχα καμία στήριξη. Όλα μόνος μου. Όλα καλά με αυτό. Αλλά στη δεύτερη «παρουσίαση» στο χώρο του εκδότη, όχι μόνο δεν έχω στήριξη, αλλά ούτε καν συνεννόηση μαζί του (υψηλό πρόσωπο βλέπεις, σιγά μην ασχοληθεί μαζί μου, σιγά μη μου μιλήσει και στο τηλέφωνο…).
Έτσι λοιπόν, φίλοι και φίλες, πολύ αμφιβάλω αν θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση στην Αθήνα, Αγ. Ειρήνης (τόσο) στο Μοναστηράκι στις 29/12/11 και ώρα 8:00μμ, που θα έπρεπε να είναι έτοιμες οι προσκλήσεις, οι αφίσες και οι ενημερώσεις. Μια βδομάδα έμεινε και συνεννόηση καμία. Μόνο αδιαφορία και φθηνές δικαιολογίες από τη δασκαλεμένη γραμματέα του.  
Παίζουν όμως καταλήψεις, μπαρ και άλλοι χώροι που μπορούν να με δεχθούν για λίγο, και ίσως να κανονίσουμε κάτι έτσι, τελείως μεταξύ μας. Χωρίς νταβατζήδες και τα τοιαύτα. Δεν τους χρειαζόμαστε εξάλλου. Είμαστε αυτόνομες εταίρες. Πουλάμε την ψυχή μας και μόνοι μας ρε. Και ξέρεις κάτι; Δεν κοστολογείται η ψυχή, είναι ανεκτίμητη, κι έτσι την χαρίζουμε σε όποιον επιθυμεί να τη δεχθεί.


Υ.Γ. θα σας ειδοποιήσω μέσω αυτού του μπλογκ για το πότε και πού θα γίνει η επόμενη παρουσίαση. Κι αν υπάρξει σχετική ενημέρωση πως θα γίνει στο χώρο του εκδότη, να είστε έτοιμοι για…
Χεχεχε…
μιλάμε και
Εβίβες!


8 σχόλια:

paraskevi malouxou είπε...

Zάχο, πολύ με στενοχώρησες... Πάντως στο τέλος σε βρήκα πολύ αισιόδοξο!
Κουράγιο, αγαπητέ... Η τέχνη να που θέλει θυσίες ...που λένε, κουράγιο!!!
Και καλή επιτυχία σε ό,τι δημιουργικό κάνεις!!!

nimertis είπε...

Φίλε Χρήστο, πολύ σωστά τα όσα καταθέτεις... συμφωνώ απόλυτα καθώς έχω κι εγώ -δεν είναι της παρούσης- ανάλογες εμπειρίες... και για τον συγκεκριμένο κύριο δεν έχουν άλλωστε ακουστεί και τα καλύτερα... τέλος πάντων, ας μην ανοίξω το στόμα μου... [έχεις γραφτεί στον ΟΣΔΕΛ; φαντάζομαι πως ναι... είναι μια ασπίδα προστασίας από την αυθαιρεσία των εκδοτών... λέμε τώρα...]
αν κάνεις αλλού την παρουσίαση ρίξε σήμα...
να'σαι καλά... τις ευχές μου έτσι κι αλλιώς... εβίβες!!

Χρήστος Ζάχος είπε...

@Παρασκευή, γιατί σε στεναχώρησα; Λέγοντας την αλήθεια; Αλλά, καταλαβαίνω, ο κόσμος αυτά τα έχει λίγο πιο ρομαντικά στο μυαλό του και όταν του λες τι συμβαίνει, χαλιέται.
Έτσι είναι. Και οι θυσίες για την τέχνη, δεν είναι αυτές...
Υπάρχουν άλλες που καθορίζουν τη ζωή μας.
Θα τα καταφέρω όμως και θα κινηθώ αυτόνομα, δε χρειάζεται κανείς να μου πει τι να κάνω ή να μην κάνω.
Να είσαι καλά.
Την καλησπέρα μου.

Χρήστος Ζάχος είπε...

Φίλε Νήμερτη, χαίρομαι που με καταλαβαίνεις. Αλλά, γιατί όχι; Να ανοίξεις το στόμα σου και να τα πεις όλα! Δεν τους χρωστάμε, μας χρωστάν.
Και μου κάνει εντύπωση πως, με τόση αυθαιρεσία, δεν τα χώνει κανείς και όλοι κάνουν τις πάπιες. Γιατί; Τόσο βόλεμα πια;
Στον ΟΣΔΕΛ, ναι, έχω εγγραφεί. Δεν έχω θίξει όμως κάποιο θέμα, αν και θα έπρεπε καθώς ο πρώτος μου εκδότης, μου ζήτησε λεφτά όταν του είπα πως δεν έχω άλλα βιβλία. Παρόλο που εγώ πλήρωσα για όλα τα έξοδα της έκδοσης, είχε το θράσος.
Τώρα με αυτόν, δε θα ασχοληθώ και πολύ. Θα κανονίσω κάτι μόνος μου και θα σας ειδοποιήσω από δω.
Το νου σας λοιπόν. (όπως έλεγε και η Γώγου).
Να είσαι καλά και Εβίβες!
Δεν έχουμε ανάγκη κανέναν.
Εβίβες και πάλι!

nimertis είπε...

Αυτό που μου είπε κάποτε ένας επιμελητής ενός γνωστού εκδοτικού Οίκου είναι χαρακτηριστικό: "Εσείς φταίτε, οι δημιουργοί... αν σταματήσετε να τους ανοίγετε τα πόδια, κάποια μέρα θα έρθουν παρακαλώντας... άσε που οι περισσότεροι θα κλείσουν..." Να κλείσουν το λοιπόν αφού έτσι κι αλλιώς επί 15 χρόνια και έχουν θησαυρίσει... εκδότες ξεφυτρώνουν από το πουθενά σαν τα μανιτάρια, μένουν στην πιάτσα δυο τρία χρονάκια, αρμέγουν μερικές αγελάδες και μετά... πουλάνε ψυγεία...
Όσον αφορά στην δική μας ευθύνη, ναι, το πιστεύω φίλε μου Χρήστο (και μιλώ γενικά βεβαίως). Κατανοώ απολύτως την ανάγκη του δημιουργού να επικοινωνήσει το έργο του, θα ήμουν υποκριτής αν έλεγα το αντίθετο. και τα μπλογκς και τα σάιτς, τι είναι άλλωστε;
Η δική μου εμπειρία από τον σκοτεινό αυτό χώρο -και το εννοώ καυθώς έχω χρόνια που από παράλληλο πόστο τους παρακολουθώ - δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο πρωτότυπη. Έχεις, εκδίδεσαι, δεν έχεις; ωραίο το έργο σου αλλά...
Και γιατί ρε μάγκα να στα δώκω δηλαδή; Γιατί είσαι ο 'τάδε'; Τέλος πάντων... ας μην λέω κοινοτοπίες...
κάποια μέρα όμως, εμείς, όσοι γράφουμε, όσοι θέλουμε να τυπώνεται το έργο μας, να αρνηθούμε, επιτέλους, την εκπόρνευση, την ανοχή σε ελεεινές συμπεριφορές, την εθελούσια παράδοση στον υπόκοσμό τους -οι φωτεινές εξαιρέσεις πάντα υπόψιν μας γιατί ο μηδενισμός δεν είναι καλό πράγμα.
Υπάρχουν εκδότες και με μεράκι και με γνώση και με θητεία λαμπρή στο χώρο. Ποιος τους κακόμαθε όμως και οι περισσότεροι έχουν αυτή την άθλια συμπεριφορά; (εκτός φυσικά αν τα φέρνεις... ΠΟΛΥ ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΟΥ ΕΚΔΟΤΗΣ, ξέρεις τι είπε σε μια μεγάλη σε ηλικία κυρία που του ζήτησε εξηγήσεις για την γελοία επιμέλεια που έκανε στο βιβλίο της; 'Φέρτα μου κι εσύ όπως ο τάδε και μετά να μιλήσεις'!!!
Μιλάμε για Δον Κορλεόνε, κανονικά! Κόντεψε να μείνει η γυναίκα που έχει και κάποιες δεκαετίες στους ώμους της. Και τον έχει καλοπληρώσει... και δεν έκανε την παραμικρή διακίνηση στο βιβλίο της...
Τέλος πάντων φίλε μου... θα τα πούμε ίσως και από κοντά...
Πολύ σωστά το λες
δεν έχουμε ανάγκη κανένα κερατά!
Εβίβες!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Χαίρομαι που σε παρακίνησα να γράψεις αυτό το παραλήρημα. Σωστά τα λες και μάλλον, θα πρέπει να το διαβάσει ο καθένας που επιθυμεί να μπει σε αυτό το "μαύρο σινάφι" των εκδόσεων.
Αυτές τις εξαιρέσεις, που λες, έψαχνα να βρω, αλλά ΄ήμουν μόνος και δεν ήξερα πού να στραφώ. Όχι πως τώρα ξέρω, αλλά έμαθα να προστατεύω τον εαυτό μου.
Λοιπόν, καλύτερα να συνεχίσουμε την κουβέντα από κοντά.
Καλή συνέχεια και εβίβες!

Sweet truth! είπε...

Δεν θα εκδόσω ποτέ... είμαι σίγουρη πια γι αυτό...
όχι πως αξίζω κάτι τέτοιο, αλλά και να άξιζα δεν θα το ήθελα..νομίζω...

Χρήστος Ζάχος είπε...

Μπορείς να κάνεις αυτοέκδοση sweet truth και να διαχειριστείς τα πάντα μόνη σου.
Και το επόμενο δικό μου, έτσι θα είναι, αυτοέκδοση.
Και, φυσικά αξίζεις. Άρα, γιατί όχι; Θέλει όμως προσοχή. Έχεις εμάς να ρωτήσεις για λεπτομέρειες αν θες, ώστε να μην πάθεις αυτά που πάθαμε εμείς.
Εβίβες!