Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Άκου ελληνάκο

*


            Αχρείε, βολεψάκια, άξεστε, μικροαστέ, ξεδιάντροπε, μασκαρά, κακομοίρη, ανεγκέφαλε, ανιστόρητε, γελοίε, υποκείμενο, ελληναρά της φραπεδιάς και του ωχαδερφισμού που αποχαυνώνεσαι στην τηλεόραση σαν πρόβατο και λειτουργείς σαν κουρδισμένο ρομποτάκι ανίκανο να αντιδράσει ό,τι κι αν του κάνουν. Άκου ελληνάκο  που τολμάς και υπονομεύεις το μέλλον μου πιστεύοντας σε κάθε προβοκάτσια, κατευθυνόμενε από τα ΜΜΕ και τις δηλώσεις των επιτήδειων πολιτικάντηδων και μεγαλοδημοσιογράφων, αυτών που σε έφτασαν σε σημείο να μην έχεις παιδεία, ασφάλιση για την υγεία,  λεφτά να πληρώσεις το ρεύμα, που θα βρεθείς στο δρόμο χωρίς τίποτα και παρόλα αυτά, να τους πιστεύεις και να πηγαίνεις να τους ψηφίσεις τυφλά, φοβούμενος να αντιδράσεις και να πάρεις τη ζωή και το μέλλον στα χέρια σου, που έχεις μάθει μια ζωή να είσαι δουλοπρεπής και να προσκυνάς αφέντες, αγάδες, αφεντικά, που δεν ξέρεις τι θα πει ελευθερία, που δεν ξέρεις τι θα πει αποφασίζω εγώ για μένα και δε χρειάζομαι κανέναν να με εξουσιάζει, να υπονομεύει και να καταστρέφει τη ζωή μου.
Άθλιε φιλήσυχε πολίτη που δέχεσαι και ανέχεσαι κάθε φασισμό φοβούμενος να αντιδράσεις, φοβούμενος να σκεφτείς διαφορετικά, αγνοώντας παντελώς τη σημασία της λέξης “επανάσταση”, είσαι υπεύθυνος για όλο αυτό το πανηγύρι της εξαθλίωσης της ζωής μας,  του ανύπαρκτου μέλλοντός μας. Ό,τι κι αν σου έκαναν, το ανέχτηκες παθητικά και έσκυβες πάντα το  κεφάλι. Κακομοίρη ανθρωπάκο, που όταν σου δόθηκε η ευκαιρία να αλλάξεις λίγο τα πράγματα, εσύ προτίμησες το χειρότερο εξουσιαστή να σου πάρει ό,τι σου  είχε απομείνει: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κι εντάξει, εσύ είσαι ζώον, ανεπίδεκτος μαθήσεως, ο υπόλοιπος όμως κόσμος που παίρνεις στο λαιμό σου, τι σου φταίει; Τι σου φταίμε όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε καθημερινά να μην πέσουμε στον απόπατο, τι σου φταίν' τα νέα παιδιά που τα αφήνεις χωρίς καμία ελπίδα; Φοβήθηκες μη χάσεις το σπίτι σου, τώρα που θα σου το πάρει η τράπεζα, τι θα πεις; Τώρα που θα μείνεις στο δρόμο και θα τρέφεσαι με συσσίτιο, τι θα πεις;  Τώρα που οι φασίστες θα μπούνε στα σπίτια μας και θα τα λεηλατούν, τώρα που θα τραμπουκίζουν κάθε τι διαφορετικό, το γιο σου που είναι μαλλιάς, άρα και αναρχικός, την κόρη σου που είναι αριστερή, το φίλο μου που είναι μετανάστης και ήρθε εδώ ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο, εμένα, εσένα το φιλήσυχο πολίτη, τι θα κάνεις; Αλλά τι ρωτάω, ξέρω τι θα κάνεις. Θα τους ανεχτείς, θα ανεχτείς τα πάντα κι όταν, αν έρθει ποτέ ξανά η ευκαιρία να διαλέξεις, πάλι τους ίδιους θα διαλέξεις γιατί, σε απλά ελληνικά, είσαι μαλάκας! Αλλά να ξέρεις, τη μαλακία μπορεί πολλοί να την αγάπησαν, το μαλάκα όμως, κανείς.

            Ντρέπομαι πραγματικά που ανήκω σε αυτή την άθλια φυλή, ντρέπομαι που νομίζετε πως είσαστε απόγονοι των αρχαίων ελλήνων και άλλες μαλακίες, ντρέπομαι που ο διπλανός μου δεν έχει καταλάβει τίποτα, κι ενώ του παίρνουν το σπίτι, αυτός θέλει να δείχνει οικονομικά άνετος γυαλίζοντας μια αχρησιμοποίητη mercedes στην αυλή του, ντρέπομαι για τα όνειρα των μικροαστών, ντρέπομαι γι’ αυτούς που κάθονται όλη μέρα σε μια high-class-άτη καφετέρια πίνοντας φραπεδιές ή φρεντοτσίνο και αδιαφορούν παντελώς για το αν ο πατέρας τους έχει να τους δώσει χαρτζιλίκι, ντρέπομαι που ενώ οι παππούδες μας πολέμησαν τους γερμανούς φασίστες στα βουνά, να έρχονται τώρα οι ανεγκέφαλοι και ανιστόρητοι και να νομιμοποιούν ένα ακραίο νεοναζιστικό κόμμα, ντρέπομαι που όλοι αυτοί θεωρούν τους εαυτούς τους έλληνες κι έχουν την αυταπάτη πως έπραξαν το σωστό. Αν είναι λοιπόν αυτός ο ελληνικός λαός, να με συμπαθάτε, αλλά δεν ανήκω σε αυτόν. Εμένα πατρίδα μου είναι ολόκληρη η γη και φυλή μου, το ανθρώπινο είδος. Αυτό που τείνει να εκλείψει τελευταία…




*O πίνακας είναι του Tom Wrenn - faces of agony 

6 σχόλια:

solomantzaros είπε...

Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας. Το αντίθετο. Αυτό που λέμε φυλή και πολιτιστική κληρονομιά ή παραγωγή της φυλής, δεν είναι κάτι το ποσοτικό. Δεν αφορά όλους.
Είμαστε περήφανοι για τον Σωκράτη , αλλά και για τους Αθηναίους που του έδωσαν το κώνειο. Κι αυτό διότι ακόμα και αν διαφωνούμε με την απόφασή τους δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε πως ήταν μια απόφαση που πάρθηκε μετά απο σκέψη και επιχειρήματα. Κάτι το οποίο δεν φαίνεται να συμβαίνει σήμερα.
Αλλά δεν φταίει ουτε η "φυλή" , ούτε οι νεοέλληνες.
Φταίει που δεκαετίες τώρα μας διαλύουν την παιδεία. Και όχι μόνο σε μας. Παντού. Τι φταίει ένα 18χρονο παιδι που ΔΕΝ του δίδαξαν τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας;
Όταν απο έναν λαό στερείς τη γνώση της γλώσσας του και της ιστορίας του, όταν επιδιώκεις να καθηλώσεις την κριτική του σκέψη και τη σκέψη του γενικότερα, όταν δεν του δίνεις γνώσεις αλλά τεμάχιά της και πληροφορίες, τότε τον καθιστάς... οπαδό, όχι πολίτη.
Πχ είμαστε ΠΑΟΚάρα όπως και να΄χει. Μπορεί να έχουμε 100 χρόνια να πάρουμε πρωτάθλημα, να είναι χάλια η ομάδα, να την τρώμε από όλους, αλλά... εμείς ΠΑΟΚάρα. Δεν αλλάζουμε ομάδα.
Μπορεί κάποιοι κατά τύχη και με πολύ προσπάθεια να κατάφεραν να ξεφύγουν απο αυτό το αγκυλωτικό σύστημα. Δεν μπορείς όμως να κατηγορήσεις τους άλλους που δεν τα κατάφεραν.
Εσύ, εγώ και όλοι όσοι μπορέσαμε να δούμε και το κάτι άλλο, πρέπει να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε το μυαλό και σ΄αυτούς τους Έλληνες.
Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ. (Σοβαρή όμως)
Και μη ξεχνάμε πως ότι αγώνες και να κάνουμε, δεν τους κάνουμε για τους άλλους. Για τους εαυτούς μας τους κάνουμε.

Μαρια Τζιατζιου είπε...

...."Μας διώξανε για να μπορούνε ατιμωρητί να κρεμάσουνε στο λαιμό της Ελλάδος την ταμπέλα: "Πωλείται Πατρίς"! Δώστε μου κύριέ μου και μένα πατρίδα να θυσιάσω χίλιες φορές τη ζωή μου να την διαφυλάξω. Φτιάξτε ένα κράτος να με βλέπει σαν άνθρωπο κι όχι σαν τετράποδο Ένα κράτος να με αντιμετωπίζει σαν πολίτη, όχι σαν είλωτα! Ένα κράτος που να μην μου τραβάει τα νύχια με τις τανάλιες και να μη μου σπάει τα κόκκαλα με τον φάλαγγα"!

Είναι ένα απο τα πολλά "σημεία" στο ομώνυμο βιβλίο του Διακογιάννη ¨ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΑΤΡΙΣ" που σε λίγες κουβέντες του περικλείει την απόγνωση ενός τότε νέου ανθρώπου -στη δεκαετία του '60- και που με εντυπωσιάζει απ' το γεγονός οτι τόσες δεκαετίες μετά, φευ, δίνει την εντύπωση πως μιλά στο σήμερα μιας και ουδεμία αλλαγή δεν περιήλθε σε τούτον τον ερμότοπο που τον ρούφηξαν οι καπιταλιστικές αρχές της πλουτοκρατίας, αρχές βασισμένες πάνω σε οτιδήποτε, εκτός απ' τη χειραφέτηση της ελεύθερης βούλησης των πολιτών του και του δικαιώματός του σε έναν αξιοπρεπή βίο, όπως άλλωστε αρμόζει στους αδερφούς πολίτες όλου του κόσμου...

Δυστυχώς συμπεραίνω πως απ' τους σοφούς εκείνους και ταπεινούς αρχαίους Έλληνες το μόνο που μεταλαμπαδεύτηκε ως τις μέρες μας, είναι... "ατάκες", που σφυρίζουμε εξυπναδίστηκα και μισομαθημένα ίσα για την εντύπωση αναμεταξύ μας. Η αρετή της ψυχής ισούται με βαθιά πνευματική καλλιέργεια την οποία ουδείς σήμερα έχει την καλή θέληση να εμπνεύσει στους νεοέλληνες, απο γονείς έως και εκπαιδευτικούς παράγοντες, ίσως γιατί οι ίδιοι τους αν κι ενεργά προλεταριάτα, βολεύτηκαν με την pizza και την Coca Cola σε ατμόσφαιρες νέον που φαντάζουν εξευρωπαϊσμό και πολιτισμό, μπόλικα γαρίφαλα και πιάτα στα νυχτερινά με έξοδα απ' τα πριμ των πακέτων που, αν μη τι άλλο, ρόλος τους ήταν να ξοδευτούν ώστε να μπούμε ανταγωνιστικά σε μια ενωμένη οικονομία και να έχουμε λόγο,λόγο στο μέλλον. Αυτό είμαστε όμως. Καταναλωτικά τριτοκλασάτα γουρούνια που ακτινοβολούν αδιαφορία απέναντι στα ειδεχθή ανα τον κόσμο εγκλήματα, κραυγαλέα παράγωγα της αποθεωμένης δυτικής υποκουλτούρας και δυνάστες των ίδιων μας των εαυτών, των ίδιων μας των παιδιών!!!
Είμαστε απαράδεκτοι όταν εσκεμμένα μετατοπίζουμε το βάρος σε μια κυβέρνηση σε έναν διπλανό ή όπουδήποτε αλλού χωρίς να έχουμε λάβει υπόψιν, πρωτίστως, το βάρος της δικής μας ευθύνης που φέρουμε απέναντι στο παρόν και στο μέλλον αλλά, γιατί όχι και στο παρελθόν που κουβαλάμε ως λαός!-έτσι, για την τιμή των όπλων αδερφέ!

Είναι λογική η φόρτιση της ημέρας, είναι λογικό να ψαχνόμαστε γύρω μας απο που μας ήρθε μιας και όλοι οι Ελληναράδες χτυπιούνται στα fb στα twitter και στα blogs μανιασμένα να αλλάξουν την κατάσταση κι εν τέλει κακαρίσανε στις κάλπες να ετοιμάσουν τα αυγουλάκια που θα τσουγκρίζουν μεταξύ τους για ζήτω στα κορόιδα, τα ιμπεριαλιστικά τραπεζοοικονομικά μεγαλοσυμφέροντα απο ...χτες κιόλας!!!
Αν υπάρχει ακόμα φλέβα που χτυπάει, ποτέ δεν είναι αργά. Όλοι έχουμε δικαίωμα και στο ψωμί και στο πατνεσπάνι και στο νερό και στο οξυγόνο και πάνω απ' όλα στην ελεύθερη σκέψη κι έκφραση που κατασπαταλιούνται οι καημένες σε, γνώμες περί καλλίγραμμων ποδιών, γούστο εσωρούχων κι ένα κάρο ακόμα...θου κύριε, δείξε έλεος στα ζαβά που εποίησες...
Λοιπόν, κύπελλο ή πρωτάθλημα μπορεί να μη μας επιτρέψουν τα Αθηναϊκά πρωτοκλασάτα κοστούμια και τα ξεπλυμένα φραγκοδίφραγκα να φέρουμε στην Τούμπα αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και κάθε αρχή, κάθε αγώνας, αξίζει για το "μαζί", για "όλους". Για την ΠΑΟΚάρα, για μένα και για σένα, για τα παιδιά μας. Η ζωή είναι αρένα κι αφού μας πετάξανε μέσα, ΌΟΟΛΛΛΕΕΕΕ!!!!!!!!!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Φίλε Σολωμάντζαρε και φίλη Μαρία,
χαίρομαι που διαβάζω τις απόψεις σας και που σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σας, αλλά είναι ένα θέμα που θέλει πολύ συζήτηση. Σίγουρα τροφή για σκέψη και για μελλοντικές αντιδράσεις, αλλά η οργή και η απογοήτευση με έχει κατανικήσει.
Βεβαίως και πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να αντιδρούμε με όποιο μέσο, αλλά η μάζα, πάντα με απογοήτευε. Δυστυχώς, βλέπω έναν λαό που είχε το δίλημμα: συνέχιση του αγώνα με λίγο πιο ευνοϊκές συνθήκες ή υποταγή, κι επιλέγει το δεύτερο. Ε, τότε μπορείς να πεις πως είναι άξιος της μοίρας του.
Τι γίνεται όμως από δω και πέρα;
Κι επειδή εγώ τα βλέπω πολύ μαύρα τα πράγματα και πως χάνεται και η τελευταία ελπίδα, πείτε μου εσείς που είσαστε πιο ψύχραιμοι.
Με μια αριστερή κυβέρνηση (παρόλο που πιστεύω στην ουτοπία μιας ανέφικτης, αλλά ονειρικής "αναρχικής" κοινωνίας), δεν θα ευησυχάζαμε, αλλά θα μπορούσαμε, (ευελπιστώ πως θα μπορούσαμε), να διαμαρτυρόμασταν και να θέταμε τους όρους μας, και η φωνή μας να ακουγόταν και να λαμβάνονταν υπόψη.
Αν δεν συνέβαινε αυτό, θα λέγαμε πως τουλάχιστον προσπαθήσαμε.
Τώρα όμως που υπογράψαμε την καταδίκη μας, λέτε να μας σώσουν οι πορείες και οι ειρηνικές διαδηλώσεις; Τώρα που οι φασίστες έχουν λόγο στη βουλή, λέτε πως θα μας αφήσουν έτσι;
Έχουμε δημιουργήσει έναν πόλεμο που, αν θέλουμε να σωθούμε, θα πρέπει να πολεμήσουμε μέχρι τέλους.
Κι άλλωστε, όπως είχε πει και ο Θουκυδίδης: "ή ησυχία ή ελευθερία. Πρέπει να διαλέξετε".

Χρήστος Ζάχος είπε...

Και για να χρησιμοποιήσω ακριβώς τα λόγια του Θουκυδίδη:
"Τό εύδαιμον τό ελεύθερον, τό δ' ελεύθερον τό εύψυχον..."
(...να θεωρείτε Θεμέλιο της ευτυχίας την ελευθερία και θεμέλιο της ελευθερίας τη γενναιότητα)
Από τον "Επιτάφιο του Περικλέους" παρ.43

Μαρια Τζιατζιου είπε...

Φίλε μου Χρήστο, η Γώγου απεκατέστησε τη φήμη του μαύρου...Εγώ λοιπόν, το βλέπω παντού παρεϊτσα με το άραχνο...
Στην απαισιοδοξία που μας έχει απο καιρό καταβάλει όλους συμβάλλανε πολλοί και διάφοροι παράγοντες (κι εμείς μαζί) πολύ περισσότερο όμως οι εκλεγμένες κυβερνήσεις που εννοείται αποτελούνται απο φυσικά πρόσωπα τα οποία εμπιστευτήκαμε κατά καιρούς με βάση τις ιδεολογίες τους. Εκεί όμως είναι που κολλάει η δουλειά. Στην υλοποίηση της ιδέας!
Ποια μεγαλύτερη και πιο ισότιμη ιδεολογία στα πλαίσια του καταμερισμού του πλούτου στην κοινωνία απο 'κείνη της αριστεράς; Καμία. Ας βάλουμε όμως τα πράματα στη θέση τους θέτοντας λογικές βάσεις, λαμβάνοντας πάντα υπ' όψιν το γεγονός ότι..είμαστε άνθρωποι! Που το παράξενο;
Η ίδια η φύση έχει αποδείξει (κάτι που τελευταία συζητούσα) ότι απο καταβολές κόσμου λειτουργούμε, ως όντα του ζωικού βασιλείου, εντελώς φασιστικά, κάτι που είναι καταγεγραμμένο και στο DNA μας. Για να επιβιώσουμε δεν θα διστάσουμε να κανιβαλίσουμε! Πρόσθεσε και το γεγονός οτι οι σημερινοί άνθρωποι είμαστε αγκιστρωμένοι σαν τα ψάρια στο υπερκαταναλωτικό όργιο που εξελίσσεται, προϊόν επιβεβλημένης αλλά ακούσια απ' τον δικό μας εγκέφαλο συνεισφοράς μιας παγκόσμιας κερδοσκοπικής γραμμής την οποία μας είναι αδύνατο να εγκαταλείψουμε δεδομένο του ότι είναι τεράστιος ο κύκλος του μαγνητισμού προς τα αγαθά, μέσα μάλιστα απο υπερμεγέθη διαφημιστικά τρικ που καλουπώνουν ασυνείδητα το κέντρο των προτιμήσεων και των αποφάσεων στο μικρό μας μυαλό... Θέλω να πω πως, ο τρόπος ζωής μας είναι καπιταλιστικός το θέλουμε ή όχι-και πολύ λίγοι είναι εκείνοι που θα μπορούσαν να καυχηθούν για την προσφορά της βοήθειά τους στο συνάνθρωπο.
Με ποια ανατρεπτική πολιτική πάνω σε όλα αυτά θα μπορούσε να επιβιώσει ο κομμουνισμός λοιπόν; Ποιος θα μπορούσε να μας υποδείξει το κράτος εκείνο που υπο τη σκέπη της μεγάλης κομμούνας ευφημέρευσε εγκαθιστώντας δίκια τους νόμους που αφορούν στην ισότητα του καταμερισμού του πλούτου κι επέτυχε αδιάλλακτα την κοινή αποδοχή δίχως δε να "γκετάρει" το έθνος του ως στρατόπεδο παραγωγής εργατικού δυναμικού προς όφελος της εξουσίας; Βλέπω μάλλον το αντίθετο...δυστυχώς! Ακόμα και η αριστερά χειραγωγείται απ τους καρεκλοκένταυρος πλουτοκράτες να παίξει ένα ρόλο ενάντια στα εργατικά συμφέροντα με ύπουλες διαδικασίες και τολμηρές κινήσεις που κατακερματίζουν ασυγχώρητα τα μέχρι πρότινος δεδομένα, συντρίβοντας σε σκόνη το προλεταριάτο, δημιουργώντας νέες δομές ακόμη κι ως προς την αξία του ίδιου ανθρώπου. Η ηθική, λυπάμαι να το αντιλαμβάνομαι, κάνει χώρο στα πλάνα της νέας τάξης πραγμάτων...
Μεγάλωσα σε αριστερόστροφο κλίμα και όσο φάνταζε romantique στα μάτια μου κάποτε, άλλο τόσο ψεύτικο κι άπιαστο σαν όνειρο μου φαίνεται να το σκέφτομαι πια..όπως όλα, πια!
Δεν υπάρχει φως! Λυπάμαι, δεν υπάρχει φως!!!

Κατά τα άλλα μιας κι είναι ώρα του, Εβίβες!!!

Χρήστος Ζάχος είπε...

Φίλη Μαρία, δεν έχω τίποτε άλλο να πω.

Οι στίχοι της Κατερίνας Γώγου, ίσως μας δώσουν την απάντηση.
Τους Παραθέτω:


Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.