Οι στοχασμοί ενός περιπατητή

*

Πατάω στο έδαφος

Βρίσκομαι στον πλανήτη γη

Περπατάω πάνω στον πλανήτη γη

Αντιλαμβάνομαι την απεραντοσύνη του

Αντιλαμβάνομαι πόσο μικρή οντότητα είμαι

Ξέρω πως υπάρχουν ακόμα πιο μικρές οντότητες

απειροελάχιστες

Ξέρω πως υπάρχουν κι άλλες πολύ μεγαλύτερες

Κινούμαι πάνω στον πλανήτη ενώ

κινείται κι αυτός

Γυρίζει, ασταμάτητα γυρίζει

Όσο απέραντος κι αν μου φαίνεται

ξέρω πως είναι ένας από τους μικρότερους

Ξέρω πως το σύμπαν είναι άπειρο

Δεν είμαι σίγουρος

Το σίγουρο είναι πως έχει πολύ κίνηση εδώ

πολύ ζωή

Κατά συνέπεια, και πολύ θάνατο

Τα πάντα είναι θνητά, εύθραυστα

Δεν ξέρω

Βλέπω τη θάλασσα, τον ορίζοντα

τον ουρανό και τα βουνά θολά στο βάθος

σα να είναι διάφανα, κομμάτι του ουρανού

Το ξέρω πως δεν είναι

Άνθρωποι τρέχουν για τις δουλειές τους

πηγαίνουν διακοπές, μαλώνουν

δημιουργούν πολέμους

συμφιλιώνονται, συνουσιάζονται

βιάζονται

δημιουργούν καινούριες ζωές

δημιουργούν τέχνη

καταστρέφουν τις ζωές τους

καταστρέφουν τις ζωές των άλλων

καταστρέφουν τον πλανήτη

Αντιλαμβάνομαι τη ματαιότητα των πάντων

Αντιλαμβάνομαι…

Αλήθεια,

                    πού πήγαινα; 

*Η φωτογραφία με το γλυπτό είναι
"Ο περιπατητής" του Ελβετού καλλιτέχνη Alberto Giacometti. 

Έργο της περιόδου 1961-1962.

Ένας συνηθισμένος διάλογος

Van Gogh

-          Ωπ! Τι έγινε ρε; Εδώ είσαι;

-          Για να με βλέπεις… τι λέει; Καλά;

-          Ωραίος σκύλος. Δικός σου είναι; Πώς τον λένε;

-          Ρόσι

-          Πώς, Ρώσο

-          Όχι, Ρόσι, από το Βαλεντίνο Ρόσι

-          Δίκιο έχεις. Ρώσος. Του ταιριάζει. Έτσι άσπρος όπως είναι… Πάρε μετά τηλέφωνο, θα είμαστε στο δασάκι.

-          Καλό;

-          Θα δεις.

-          Και ο Ρόσι;

-          Ε, το Ρώσο, φέρ’ τον μαζί

-          Δεν πιστεύω να’ χει σκυλιά…

-          Όχι, κάτι δεντράκια μόνο.

-          Δικά σας;

-          Του δάσους.

-          Άγρια δηλαδή;

-          Ναι.

-          Και έχουν φούντα;

-          Όχι ρε, τα δεντράκια τα έχουμε στο κτήμα.

-          Αυτό σε ρωτάω ρε

-          Ε, κι εγώ τι είπα, κάτι άλλο;

-          Καλά, θα σε πάρω τηλέφωνο

-          Αν αργήσεις, δε θα έχει

-          Τι ώρα θα πάτε;

-          Θα σου πω στο τηλέφωνο

-          Και πού είναι το δασάκι;

-          Να, μόλις βγεις από το χωριό, όλο δάσος είναι

-          Ναι ρε, αλλά σε ποιο σημείο;

-          Πάρε πιο μετά και θα σου πω

-          Γιατί δε μου λες τώρα;

-          Μη μας πάρουν χαμπάρι…

-          Ποιος ρε. Καλύτερα πες μου τώρα. Τα τηλέφωνα παρακολουθούνται

-          Και τι θα καταλάβουν αν σου πω έλα κείθε για παράδειγμα;

-          Τίποτα, αλλά ούτε κι εγώ.

-          Αμάν ρε αδελφέ μου. Θα συναντηθούμε κάπου και θα πάμε μαζί.

-          Πού;

-          Θα σου πω

-          Φαύλος κύκλος

-          Όχι ρε, θα σου πω να κόψεις δρόμο

-          Άλλο λέω…

-          Τι;

-          Τίποτα.

-          Καλά, δε σε βλέπω καλά.

-          Τελικά με βλέπεις καλά ή όχι;

-          Σκας γάιδαρο ρε!

-          Ενώ εσύ…

-          Εγώ τι;

-          Ελέφαντα

-          Σκάει και ο ελέφαντας;

-          Κι άμα πιούμε το τσιγάρο θα μπορούμε να συνεννοηθούμε;

-          Γιατί ρε, δε συνεννοούμαστε τώρα;

-          Πώς… θα πέσει πολύ γέλιο

-          Αφού είναι καλό σου λέω

-          Α, πες έτσι. Έχεις πιει ε;

-          Ναι αλλά, πού κολλάει αυτό;

-          Στα χαρτάκια

-          Έχουμε και χαρτάκια ρε, μη σκας.

-          Ε τι είμαι να σκάσω; Γάιδαρος;

-          Εδώ που τα λέμε, φέρνεις λίγο…

-          Ε τότε, μπορεί και να σκάσω.

-          Κάντο παραπέρα όμως μη μας πάρουν τα σκάγια…

-          Πάγωσα.

-          Πήγαινε μέσα ρε, έχει τζάκι

-          Όχι, για το χιούμορ σου λέω

-          Ποιο χιούμορ;

-          Έλα μου ντε;

-          Τα χεις παίξει ε; άντε να πιεις να στανιάρεις

-          Θα μιλάμε κιόλας;

-          Φυσικά.

-          Όπως τώρα;

-          Άμα γεια σου!

-          Κατάλαβα.

-          Τι κατάλαβες;

-          Τα πάντα.

-          Σπίρτο είσαι

-          Κι εσύ, αλλά έχεις πάρει υγρασία…

-          Μπα, δεν καταλαβαίνω τίποτα εγώ

-          Αυτό είναι σίγουρο

-          Και τι κάνεις στην Αθήνα;

-          Άσε, θα τα πούμε εκεί.

-          Σιγά μην κατέβω εγώ στην Αθήνα

-          Μπορώ να φανταστώ το λόγο.

-          Ε, τι τώρα; Μαλακίες; Που θα βρεις καλύτερα από δω;

-          Σε αυτό συμφωνούμε. Αλλά εγώ έλεγα για το δασάκι…

-          Τι έλεγες για το δασάκι;

-          Άστο. Πάμε τώρα

-          Δεν κρατιέσαι μωρή κουφάλα…

-          Ναι, θέλω να κατουρήσω

-          Πήγαινε εδώ

-          Στη φύση είναι καλύτερα

-          Σίγουρα.

-          Άντε πάμε

-           Φύγαμε. 

Τέλεια / Απολογισμός

πίνακας του Γιώργου Ξένου

Τέλεια

Κοιτάω

Κοιτάω επίμονα τον τοίχο

Μια εικόνα

Έναν άνθρωπο

Τον ορίζοντα

Κοιτάω χωρίς να βλέπω

Δε βλέπω τίποτα

Στην καλύτερη ταξιδεύω

Στη χειρότερη, Κενό

Ένα απέραντο Κενό

Κάποιος μου μιλάει

Μου μιλάει ξανά

Δεν ακούω

Ούτε βλέπω

Με σκουντά

-Εεεε!! Ξύπνα ρε! Δεν ακούς;

-Όχι

-Πού είσαι;

-Δεν ξέρω

-Τι σκεφτόσουν;

-Τίποτα

-Όλα καλά;

-Τέλεια

Απολογισμός

Τα δευτερόλεπτα περνάνε αργά, πολύ αργά

Τα λεπτά, κι αυτά αργά περνάνε

Οι ώρες, όχι και τόσο

Οι μέρες, μέχρι να ξημερώσουν, έχουν δώσει τη σκυτάλη τους στη νύχτα

Οι εβδομάδες, οι μήνες, γρήγορα, πολύ γρήγορα

Τα χρόνια περνάνε σαν αστραπή, δεν τα προλαβαίνεις

Πώς γίνεται αυτό;

Ο χρόνος είναι αντιστρόφως ανάλογος ως προς τη διάρκειά του

Ίσως έτσι να εξηγείται το γεγονός πως

μέχρι να φτιάξω έναν καφέ

είχα κιόλας γεράσει

Ένα κυνικό άσμα

Διογένης

(Το παρακάτω κείμενο/ποίημα, το είχα αναρτήσει στο παλιό μπλογκ που για κάποιο λόγο καταστράφηκε και σκέφτηκα να το βγάλω ξανά στη φόρα. Είναι σαρκαστικό και κυνικό - με την αρχαία σημασία της λέξης "κυνικός". Το διευκρινίζω γιατί σήμερα κάποιοι θεωρούν τη λέξη αυτή βρισιά ή υποτιμητική. Λοιπόν, μαζί με τον πρόλογο, έχει ως εξής):

Οδηγίες ανάγνωσης:

Τούτο το ποίημα διαβάζεται ρυθμικά. Το ρυθμό τον υποδεικνύουν οι συλλαβές σε κάθε στίχο. Στο κουπλέ το ακολουθούμε με ήρεμο τόνο. Στο ρεφρέν με σταδιακή αύξηση της έντασης και της οργής. Στο τέλος κάθε ρεφρέν, ουρλιάζουμε τις λέξεις μέχρι να ματώσει το λαρύγγι μας. Αν επιλέξετε να το διαβάσετε με το νου, τότε ουρλιάζετε μέχρι να ματώσει το μυαλό σας. Θα ήταν προτιμότερο το πρώτο, οπότε διαβάστε το δυνατά.

Δεν μελοποιείται καθώς δεν είναι λυρικό και δεν του ταιριάζει καμία μελωδία. Έχει όμως το δικό του ρυθμό που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς.

Αν επιλέξετε μουσική υπόκρουση για τις παραφωνίες αυτές, τότε η μουσική θα είναι απαραίτητα με άγριες ξεκούρδιστες κιθάρες, ξεκούρδιστο μπάσο και άρρυθμα ξεκούρδιστα ντραμς. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. 

Τυχών έμμετροι στίχοι ή ρίμα που μπορεί να υπάρχουν, έχουν δημιουργηθεί εντελώς τυχαία και πάνω του δεν έχει τίποτα το επιτηδευμένο πέρα από κάποια κενά ανάμεσα σε κάποιους στίχους για λόγους αισθητικής. Οποιαδήποτε ομοιότητά του με το κίνημα dada, είναι εντελώς συμπτωματική.

Αν παρόλα αυτά επιμένετε να το διαβάσετε, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σας. Είχατε προειδοποιηθεί.

Γι’ αυτούς που αποφάσισαν να συνεχίσουν:

Έτοιμοι;

Ένα

Δύο

Τρία

Και:

Η Αναρχία είναι μια

κι όλοι εμείς στην τρικυμία

ψάχνουμε χώμα να μας δεχτεί

και μιαν ανθρώπινη πνοή…

Μα όλοι είναι ζώα! Μα     οι είναι    ώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα ό     ι εί     ι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι     ναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλ     εί      ι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα      οι είναι       α! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μ      λοι είναι ζώ    ! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα!     α όλοι είναι ζώα      α όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώ     Μα όλοι είναι ζώα! Μα   λοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι      α! Μα όλοι είναι ζώα! Μα ό     ι είναι ζώα!

Μα όλοι είν     ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι    ναι ζώα!

Μα όλοι ε    αι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι εί    ι ζώα!

Μα όλοι     ναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είν    ζώα!

Μα όλ    είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είνα     ώα!

Μα ό    ι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι       α!

Μα     οι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζ      

Μ     λοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώ

       όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα  

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! (Χ100)

Η αναρχία δεν είναι μια

είν’ η δική μου η Αναρχία

είν’ η δική σου η Αναρχία

είν’ του Van Gogh η Αναρχία

είναι του Pollock η Αναρχία

είν’ του Bukowski η Αναρχία

είναι της Γώγου η Αναρχία

του Καρυωτάκη η Αναρχία

και του Φιλύρα η Αναρχία

του Λειβαδίτη η αναρχία

της μουσικής η Αναρχία

όλης της τέχνης η Αναρχία

όλης της φύσης η Αναρχία

Η Αναρχία δεν είναι μια

κι εμείς εκεί στην τρικυμία

ψάχνουμε χώμα να μας δεχτεί

και μιαν ανθρώπινη φωνή…

Τι φταιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;  Τι      αιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι      αιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτ    ν τα ζώ      Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φται      α ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν       ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα; 

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν            α;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτα     τα ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φ    ιν τα ζώα    Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι    ταιν τα ζώα;    ι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώ      Τι φταιν τα ζώα;  Τι      αιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτ    ν τα ζώα;

Τι φταιν τα   ώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτα     τα ζώα;

Τι φταιν      ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν       ζώα;

Τι φτα    τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τ    ζώα;

Τι φ    ιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα    ώα;

Τι    ταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα      α;

     φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώ

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα; (Χ100)

Κριτική

από το λογοτεχνικό περιοδικό Βακχικόν.
(Πατήστε στο όνομα του περιοδικού για να μεταφερθείτε στη σελίδα) 

Ποιήματα που γράφτηκαν στο πλοίο

slaveship

William Joseph Turner

Τα είδη του σκαψίματος

Άγγιξες τα χέρια μου

-Τι απαλά που είναι, είπες

Δεν είναι σκληρά και με κάλους όπως παλιά…

-Έχω πάψει να είμαι χαμάλης

Τώρα το παίζω συγγραφέας.

Και τα σημάδια φαίνονται

Τα παλιά, όπως και τα νέα

Δεν έχω αλλάξει

Ποτέ δεν άλλαξα

Ο ίδιος είμαι πάντα

Συνεχίζω να σκάβω με τα χέρια

Το μόνο που έχει αλλάξει, είναι

το είδος του σκαψίματος

Η αντίπερα όχθη

Έτσι,

κάθε βράδυ που κάθομαι και διαβάζω τους αγαπημένους μου ποιητές

 – γράφοντας ενίοτε κάποια αδέξια στιχάκια –

όταν σηκώνομαι να πάρω άλλη μια μπύρα από το ψυγείο,

περνάω σε μια άλλη διάσταση

Η απουσία των άλλων

Τελικά, βολεύει ο χειμώνας

τώρα που έχουν πέσει όλοι για ύπνο

και με έχουν αφήσει μόνο στο κρύο

να πίνω και να γράφω ποιήματα

Ο τρόπος μου

Ναι, κι εγώ θα ήθελα να μάθω την τεχνική του ρεαλισμού

Όχι για να ζωγραφίζω ρεαλιστικά

να τη χρησιμοποιώ όπως νομίζω

Δε θα μπορούσα να εγκλωβιστώ σ’ αυτό

Η τέχνη είναι ελευθερία

και αυτή την ελευθερία θέλω να εκφράσω

με το δικό μου τρόπο

Αλκοολικές συναντήσεις

Κάθομαι στο μπαρ και πίνω μπύρα με ρακή

Πιο δίπλα κάθεται μια μεγαλοκυρία

και πίνει ουίσκι με μπύρα

και πιο πέρα, κάποιος με βότκα και μπύρα

Κι εσείς ψάχνετε να βρείτε το νόημα όλων αυτών

Η μπύρα, το νερό των αλκοολικών

Το ποίημα που έφυγε

Το ποίημα που έφυγε

αυτό που δεν πρόλαβα να καταγράψω

αυτό ήταν το καλύτερο

Αλλά το πήρε ο αέρας

ο συνειρμός – που δε γυρνάει πίσω –

η θάλασσα

και τα στοιχεία της φύσης

Η βροχή της λήθης

Van Gogh

Πάλι βρέχει μέσα στο δωμάτιο

και ο χαμηλός φωτισμός δε βοηθάει,

ούτε που έχω κρεμάσει το κεφάλι μου πάνω απ’ το γραφείο

σαν κορνίζα πεθαμένου.

Θα μουσκέψει όλους μου τους πίνακες

θα λιώσει το μελάνι από τα γραπτά μου

θα καταστρέψει την κιθάρα μου και όλα τα βιβλία

θα αχρηστέψει όλη μου τη μουσική.

Πώς θα αντιμετωπίσω αυτή την απώλεια;

Και δε με νοιάζει για μένα,

αλλά για όλα τα ίχνη της ανούσιας ύπαρξής μου

που μάταια προσπαθούσα να σώσω από τη λήθη.

Συνεχίζει να βρέχει.

Το νερό έχει φτάσει ως τα γόνατα ,

θα περιμένω λίγο ακόμα.

Το ξέρω, θα μου κάνει τη χάρη,

δε θα με αφήσει έτσι.

Θα με πλύνει,

θα καθαρίσει κάθε ίχνος,

θα με βουλιάξει σε μια απέραντη λησμονιά

να με λυτρώσει

Κι έπειτα

με βεβαιότητα θα πω

πως δεν υπήρξα ποτέ.