Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Nobody home... μετάφραση (Pink Floyd)





Έχω ένα μαύρο σημειωματάριο με τα ποιήματά μου
κι ένα σακίδιο με την οδοντόβουρτσα και τη χτένα μου
Όταν όμως είμαι καλό σκυλάκι,
ίσως μου πετάξουν κάνα κόκαλο…

Έχω ελαστικά κορδόνια να μου κρατάνε τα παπούτσια
Έχω κι αυτά τα θλιβερά πρησμένα χέρια
Έχω 13 κανάλια και μαλακίες να επιλέξω στην τηλεόραση
Έχω ηλεκτρικό φως
και εναλλακτική ματιά
έχω φανταστικές δυνάμεις διορατικότητας
κι έτσι γνωρίζω πως
όταν προσπαθήσω να σε πάρω τηλέφωνο
δεν θα απαντάει κανείς

Έχω την επιβλητική αφάνα του Hendrix
κι όλες αυτές τις τρύπες από καύτρες 
πάνω ως κάτω στο αγαπημένο μου σατέν πουκάμισο
Τα δάχτυλά μου, κίτρινα από τη νικοτίνη
Κι ένα ασημένιο κουτάλι σε αλυσίδα
Έχω ένα γέρικο πιάνο που θα στηρίξει τη σορό μου
Άγριο και διαπεραστικό το βλέμμα μου
Έχω μια έντονη επιθυμία να πετάξω
μα δεν έχω πουθενά να πάω
Ω μωρό μου, όταν σηκώσω το τηλέφωνο
Ξέρω πως δεν θα είσαι εκεί

Έχω ένα ζευγάρι δερμάτινες μπότες
 Κι ένα ξεθωριασμένο παρελθόν 



I've got a little black book with my poems in
I've got a bag with a toothbrush and a comb in
When I'm a good dog they sometimes throw me a bone in
I got elastic bands keeping my shoes on
Got those swollen hand blues.
Got thirteen channels of shit on the T.V. to choose from
I've got electric light
And I've got second sight
I've got amazing powers of observation
And that is how I know
When I try to get through
On the telephone to you
There'll be nobody home
I've got the obligatory Hendrix perm
And I've got the inevitable pinhole burns
All down the front of my favourite satin shirt
I've got nicotine stains on my fingers
I've got a silver spoon on a chain
I've got a grand piano to prop up my mortal remains
I've got wild staring eyes
I've got a strong urge to fly
But I've got nowhere to fly to
Ooooh Babe when I pick up the phone
There's still nobody home
I've got a pair of Gohills boots
And I've got fading roots.



Αυτό το κομμάτι των Floyd, με είχε σημαδέψει από μικρό παιδί. Η πρώτη φορά που το άκουσα θα ήταν το 1992 στα 14 μου χρόνια. 20 χρόνια μετά, είπα να επιχειρήσω μια μετάφραση για να το αποδώσω όπως το έχω αισθανθεί. Πάει καιρός που το επιχείρησα - το περασμένο καλοκαίρι αν θυμάμαι καλά. Δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν καλό, το έστειλα σε φίλους και γνωστούς που γνωρίζουν καλά αγγλικά να μου πουν τη γνώμη τους, και περίμενα να ωριμάσει. Ουσιαστικά, δεν μου έκαναν κάποια διόρθωση, αλλά όλοι μου είπαν πως, η τέχνη της μετάφρασης - και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ποιητικούς στίχους - δεν είναι εύκολη δουλειά και πως ο κάθε μεταφραστής θα το έκανε διαφορετικά, σύμφωνα με την αντίληψή του. Έτσι λοιπόν, αφού το παίδεψα έτσι κι αλλιώς, αποφάσισα να το αφήσω όπως το είχα φτιάξει εξ' αρχής. Κι εδώ λοιπόν, αποφάσισα να σας το παρουσιάσω. 



Υ.Γ. Τα πνευματικά δικαιώματα σε αυτό, όπως και σε όλα τα άλλα που έχω αναρτήσει, είναι κατοχυρωμένα. Το αναφέρω αυτό αναγκαστικά, καθώς γνωρίζω πως το κομμάτι αυτό είναι πολύ γνωστό και θα κάνει τον κύκλο του στο διαδίκτυο. 


Με την ευκαιρία λοιπόν, δείτε και ολόκληρη την ταινία The Wall





6 σχόλια:

Μάντεψε ποια είπε...

Εξαιρετικό κομμάτι! Δεν μπορώ να κρίνω την μετάφρασή σου και δεν θέλω να μπω στην διαδικασία, μα μου άρεσε. Την ταινία την έχω δει 3 φορές και τις 3 μοναδική. Φταίει μάλλον η μουσική της :)

Χρήστος Ζάχος είπε...

Την ταινία, τον δίσκο, όλα τα κομμάτια του δίσκου, όλα τα κομμάτια των Floyd, όλες τις συναυλίες...
Όπως καταλαβαίνεις, υπάρχει μεγάλη ταύτιση με τη μουσική αλλά και τους στίχους τους που τις περισσότερες φορές, είναι μελοποιημένα ποιήματα.
Βέβαια στη μετάφραση χάνει από την ένταση του πρωτότυπου, αλλά αυτό δεν με σταματά. Και μάλιστα, τώρα που άρχισα να καταπιάνομαι με αυτό το "σπορ", σκέφτομαι να φτιάξω κι άλλα... Το κέφι μας κάνουμε άλλωστε.
Λοιπόν, να είσαι καλά που πέρασες από δω.
Την καλησπέρα μου.

Μαρια Τζιατζιου είπε...

Αυτή την ανάρτηση ήθελα πολύ να την κατεβάσω στο fb για τους φίλους μου, αλλά, δεν το έκανα επειδή είχα σκοπό να τη σχολιάσω...
Κι επειδή ο,τι και να πω είναι περιττό, ε, δεν σχολιάζω...

Χρήστος Ζάχος είπε...

Καλημέρα Μαρία.
Μπορείς να κάνεις ό,τι θες με την ανάρτηση, αρκεί να αναφέρεις την πηγή.
Τα δικαιώματα τα αναφέρω για να αποτρέψω κάποιους επιτήδειους να το οικειοποιηθούν... να είμαι καλυμμένος. Καταλαβαίνεις...

Μαρια Τζιατζιου είπε...

Μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως, ακόμα και στις προφορικές ατάκες, αναφέρω την πηγή των πνευματικών δικαιωμάτων..:)
Εξάλλου, δεν θα κάνω copy, δεν θα είχε ουσία...

*)

Χρήστος Ζάχος είπε...

Κι εγώ αυτό κάνω, αλλά επειδή δεν είναι όλοι ευσυνείδητοι, αναγκάζομαι να τονίζω τα αυτονόητα. ούτε κι εμένα μ' αρέσει, αλλά ήταν κι αυτή η πρόσφατη περιπέτεια περί πνευματικών δικαιωμάτων και αποφάσισα να προστατέψω λίγο το έργο μου.
Τώρα, τα σχόλια, οι κριτικές και οι αναδημοσιεύσεις, φυσικά κι επιτρέπονται. Πολλές φορές είναι και απαραίτητες, αλλά αναφέροντας πάντα τον δημιουργό.
Θυμάμαι το ανέκδοτο (γεγονός) μιας κοπέλας που έλαβε μέρος σε διαγωνισμό ποίησης με ένα ποίημα του Καβάφη - που προφανώς το επέλεξαν οι γονείς της για να κερδίσει. Και όταν ρώτησε ο υπεύθυνος εκεί, της κόρη σας είναι το ποίημα; Φυσικά, απάντησαν οι γονείς, ωραία λέει, σας εύχομαι να γράψει και την Ιθάκη. και απαντούν οι γονείς: "Α, όλα κι όλα, εμείς είμαστε από την Κέρκυρα"!!!