Φωτογραφίες από την παρουσίαση στη Νίκαια 24/2/2017

Θολό το τοπίο.. 

Κάτι γίνεται τώρα... 

και τώρα προσέχτε! 

εδώ είναι το τασάκι; Η ρακή; Τα έχω χαμένα.. 

Ποιος είναι εκεί βρε; 

Τώρα θα μας ακούσετε! 

Πολύ επικίνδυνη τέχνη η ποίηση... 

Αθανασία

Θα πεθάνουμε όλοι

και πεθαμένους θα μας βρει ο θάνατος

Δεν θα χει τι να πάρει

Θα είμαστε από πριν νεκροί

Κι έτσι

τον θάνατο τον ίδιο 

θα τον πάρουμε εμείς

Χαρίσαμε στην ανθρωπότητα

για τιμωρία

την αιώνια ζωή

Αυτοί που δεν έζησαν 

δεν μπορούν να πεθάνουν 

Παρουσίαση στο καφενείο "Καλλικατζούρα" στη Νίκαια

Παρουσίαση της τελευταίας μου δουλειάς "Χ-έγερση υποσυνειδήτου" 

στο καλλιτεχνικό καφενείο "Καλλικατζούρα" 

Ατταλείας 289α, Νίκαια

Την Παρασκευή 24 Φλεβάρη στις 8:00μμ

Οι αρουραίοι που κρύβονται κάτω από τις χαραμάδες τις συνείδησης και η παρουσίαση της Χ-έγερσης υποσυνειδήτου

(...)Είπα να ξεκουραστώ λίγο και να στρίψω ένα τσιγάρο. Άνοιξα το φακελάκι με τον καπνό και 10 κατσαρίδες ξεχύθηκαν στο δωμάτιο. Έβαλα τα χέρια μου μέσα κι αυτό που είχε απομείνει, ήταν το τελείωμα της μεταμόρφωσης του Κάφκα. Έστριψα λοιπόν ένα τσιγάρο με αυτό και το κάπνισα. Ωραίο ήταν, πραγματικά με βοήθησε να ησυχάσω. Ο καπνός που ανέβαινε προς τα πάνω, έπαιρνε συνεχώς και διαφορετική μορφή. Μιας γυναίκας, ενός λουλουδιού, ενός καλικάντζαρου. Έδειξα, φαίνεται πως το απολαμβάνω κι ίσως για με τιμωρήσει, έγινε σαν καπνός που βγαίνει από το τσιγάρο χωρίς να παίρνει καμία μορφή. Μη μου πεις γιατρέ μου πως το ξεπέρασα, πως έχω θεραπευτεί. Τι θα απογίνω τώρα; (...)

Ολόκληρο το κείμενο το διαβάζετε εδώ 

Ευχαριστώ το art-io για τη φιλοξενία και τη στήριξη

Τα λέμε την Παρασκευή 24/2/17 στην Καλλικατζούρα, στη Νίκαια, (Γρ. Λαμπράκη & Ατταλείας 289α στις 8μμ). . 

Τσιγαράκι κανείς;

Αυτές οι εικόνες σπλατεριάς στα τσιγάρα, πραγματικά μας έχουν βοηθήσει. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω το υπουργείο υγείας και την Ε.Ε. καθώς όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί – κι εγώ με τη σειρά μου – κόψαμε τις σπλάτερ καπνοσακούλες και πήραμε καπνοθήκες της αρεσκείας μας. Επίσης, θα ήθελα να προτρέψω το υπουργείο να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του και να εφαρμόσει το ίδιο σε όλα τα προϊόντα. Αλκοόλ, τρόφιμα, σοκολάτες, γαριδάκια, καφέδες κλπ. Να βάλει εικόνες στα αλκοολούχα από διαμελισμένα πτώματα στην εθνική από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, νεκρούς από τσαμπουκάδες, αναίσθητους να τους κάνουν ενέσεις καφεΐνης και ό,τι άλλο βάζει ο νους. Επίσης στα γλυκά, ανθρώπους με διαβήτη κι άλλες ασθένειες που να έχουν ακρωτηριασμένα άκρα κλπ. Στα λαχανικά μπορεί να βάλει υποσιτισμένους ανθρώπους να λιμοκτονούν και στα κρέατα, ανθρώπους υπέρβαρους που κάναν εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς, πέτρες στα νεφρά, χολές και διάφορα άλλα ωραία. Α, ναι, να βάλουν και στις καραμέλες των παιδιών με τα δηλητήρια τις χρωστικές και τις υπερβολικές ποσότητες ζάχαρης, παιδάκια να πεθαίνουν από αντίστοιχα προβλήματα. Εδώ λέω να μη γίνω περιγραφικός, αν και θα έπρεπε. Θα πρέπει φυσικά να γεμίσουν και τους δρόμους με τεράστιες διαφημίσεις με προφυλακτικά στις εθνικές οδούς και οπουδήποτε αλλού, που να δείχνουν όλες τις σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες και τις συνέπειές τους, από κονδυλώματα, σύφιλη, βλεννόρροια, έιτζ κλπ. Και γενικά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Ας το χρησιμοποιήσει λοιπόν το αγαπημένο μας υπουργείο υγείας και η Ε.Ε. έτσι ώστε να μας προστατέψει επιτέλους απ’ όλους αυτούς τους κινδύνους και να μας κάνει υποχόνδρια, αποστειρωμένα, άβουλα, φοβισμένα ανθρωπάκια που χαίρουν άκρας υγείας! Μα πραγματικά, το πόσο νοιάζονται για μας, δεν έχει προηγούμενο. Ας τους δείξουμε λοιπόν κι εμείς έμπρακτα το πόσο το εκτιμούμε αυτό και πόσο τους αγαπάμε, καίγοντας ένα υπουργείο την ημέρα – ή για να μη κουραζόμαστε – καίγοντας όλα τα υπουργεία και τη βουλή με τσιγάρα πολλά και μαρούλια, σοκολάτες και κρεατικά αν προτιμάτε σε μια μέρα και να ζήσουμε ελεύθεροι, δίχως νόμους, κράτη και περιορισμούς της προσωπικής μας ελευθερίας από άλλους μαλάκες που τρομοκρατούν, επενδύουν κι εμπορεύονται την ανάγκη όλων για ζωή. Άντε γαμηθείτε ρε μαλάκες ρε, άντε γαμηθείτε!

Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Εκδόσεις το Κόλο" https://kolobooks.wordpress.com/2017/01/22/splatter/ στις 22/1/17. Ευχαριστώ τον Γιώργο Μικάλεφ για τη φιλοξενία. 

Υποθετική αυτογνωσία

Αν γνωρίζατε τι είστε και τι είναι αυτό που πρεσβεύετε, θα αυτοκτονούσατε. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση, καθώς κανένας βλάκας δεν αυτοκτόνησε καθ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας

Οι ποιητές μου

Συνηθίζω να αναφέρομαι στους ποιητές μου με το μικρό τους όνομα. Τους θεωρώ φίλους. Είναι φίλοι και ίσως, αν ζούσαν, να κάναμε παρέα. Με τους ζωντανούς, δεν ισχύει το ίδιο. Με απογοητεύουν. Έρχομαι σε αντιπαράθεση μαζί τους. Ίσως γιατί απ’ αυτούς έχω περισσότερες απαιτήσεις. Ίσως γιατί δεν τα παράτησαν όταν έπρεπε, ίσως γιατί είναι ακόμα ζωντανοί και δεν γράφουν με τη δύναμη και το πάθος που είχαν τότε.

Η ίδια η τέχνη μας, μας θέλει νεκρούς.

Τι δεν καταλαβαίνετε;

Φθηνή αισθητική

Στις αεροπορικές θέσεις του πλοίου

υπάρχουν πολλές οθόνες

Οι μισές από αυτές παίζουν soft porn

Τι αθλιότητα

Ούτε σε αυτό δεν είναι καλοί

Αν είναι να κάνεις κάτι

κάνε το σωστά

ή μη το κάνεις καθόλου

Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους

που δεν έχουν ιδέα από τέχνη…

Τρόποι ανάγνωσης

Όλα τα γραπτά, νουβέλες, διηγήματα, μυθιστορήματα και άλλα, διαβάζονται με τα μάτια προσηλωμένα στο χαρτί. Μονάχα η ποίηση – κι ας είναι τυπωμένη σε χαρτί – διαβάζεται με τα μάτια στον ουρανό ή στους κενούς τοίχους κάποιου δωματίου.

Τραγική ομορφιά

Ο Μοντιλιάνι πέθανε λίγο πριν

τη καθοριστική του έκθεση

στη ζωή και την τέχνη

από φυματίωση

Η ερωμένη του όταν το έμαθε

έπεσε από το παράθυρο

κουβαλώντας στην κοιλιά της

το παιδί του

Όποιος δεν μπορεί να δει

την τραγική ομορφιά της ζωής

δεν έχει ζήσει ποτέ του

Ο ύπνος των μεγάλων

Όλοι οι ενήλικες αποκοιμήθηκαν 

στις αεροπορικές θέσεις του πλοίου

και η ώρα ήταν αργά

και μονάχα ένα κοριτσάκι παρέμενε ξύπνιο

ανακαλύπτοντας τον κόσμο

κι εγώ που διάβαζα τα ποιήματα του Τσαρούχη

πίνοντας ρακή

Σταλαγματιές

Έσταζε η σκουριασμένη οροφή του πλοίου

πάνω στο τραπεζάκι

ένα κίτρινο υγρό

μουσκεύοντας και τις γύρω καρέκλες

σταγόνες βρώμικες

κι αληθινές

Όπως κι ο μόχθος πάνω στη ζωή

Αρουραίοι και ασημαντότητες

Μπήκα στο καφενείο

Προτίμησα την μπάρα

Όταν ο καφετζής στάθηκε μπροστά μου

του είπα πως

ψάχνω να βρω τους αρουραίους που κρύβονται

κάτω από τις χαραμάδες της συνείδησης

και πως όλα όσα θεωρούμε σημαντικά

δεν είναι παρά ασημαντότητες

μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος

Με κοίταξε απορημένα

κι έτσι αναγκάστηκα 

να παραγγείλω μια ρακή

Αποφασισμένος

Τότε έπιασε το μαχαίρι και το κάρφωσε στην καράφλα του μπροστινού κυρίου. Το σκυλί του άρχισε να αλυχτάει. Το έπιασε με τα χέρια του και το έσφιξε στο λαιμό, έτσι ώστε να σταματήσει. Έπειτα, άνοιξε την πόρτα και το πέταξε με μια κλωτσιά στη θάλασσα. Γυρνώντας, κάποιος προσπάθησε να τον σταματήσει. Έτσι, με μια κίνηση, του πήρε το κεφάλι. Τα αίματα είχαν σκορπίσει παντού και ο κόσμος άρχισε να στριγγλίζει και να απομακρύνεται. Δεν τόλμησε να τον πλησιάσει άλλος. Το πλήθος έφυγε τρομοκρατημένο, αδυνατώντας να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. 

Έπειτα ακολούθησε ησυχία και γαλήνη. Κάθισε τότε αναπαυτικά σε ένα από τα αεροπορικά καθίσματα του πλοίου, άναψε τσιγάρο, έπιασε ένα τετράδιο κι ένα μολύβι και σχεδίασε, ήσυχος πια, αυτό το ποίημα. 

Ηλεκτρική ξυλόσομπα υγραερίου

Το σώμα αυτό ζεσταίνει το ταβάνι

Εμείς κρυώνουμε στο πάτωμα

Το ψυγείο μουρμουρίζει ενώ το ρολόι

με ένα εκκωφαντικό τικ τακ

παίρνει σταθερά κάτι από τον χρόνο μας

Σπαταλιόμαστε  υπομένοντας

αλλά παραμένουμε ήσυχοι καθώς

αύριο το πρωί

θα βάλουμε φωτιά και θα κάψουμε

το σώμα, το ταβάνι, το ψυγείο, το ρολόι

και το χρόνο μαζί

Έπειτα θα βρεθούμε ελεύθεροι

στην απεραντοσύνη του σύμπαντος

δίχως τίποτα
Όπως πάντα

Καταστάλαξη

ας αφήσουμε όλα τα περίτεχνα νοήματα κι ας δούμε την ουσία

τον ανύπαρκτο χρόνο που τον μετράμε σε στιγμές

και την αλήθεια που υπάρχει πίσω από κάθε ψέμα

κι ας αφεθούμε ελεύθεροι να ζήσουμε επιτέλους

τον εναπομείναντα χρόνο

Μια μικρή αλήθεια

Έχω έναν κάλο στη φτέρνα μου που τρυπάει όλες τις κάλτσες

Τον κάλο τον τρίβω κάθε φορά που πλένομαι 

Αυτός όμως αμέσως ξαναβγαίνει

Δεν λέει να φύγει, διογκώνεται

Θα τρυπήσει όλα μου τα τρύπια παπούτσια

Θα συνεχίσει να μεγαλώνει

Θα γίνει τεράστιος

Δεν θα μπορώ να περπατήσω

Θα επιβληθεί με την επιμονή του

Και στο τέλος θα με σκοτώσει.

Έπειτα, νεκρός σαν θα ‘μαι

θα έρθει και θα μου πει:

Ήμουν εσύ κάθε στιγμή

Δεν έφταιξα

Απλά δεν μπορούσες να με υποφέρεις

Και με σκότωσες

Μαζί κι εσένα

Φιλοξενία στο artblog

Ευχαριστώ το artbloggr για τη φιλοξενία.
Μικρή παρουσίαση του έργου μου καθώς και 10 απαντημένες ερωτήσεις.
Μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ

Η συνάντηση

Μπήκα στο καφενείο για να κρυφτώ

Κάθισα σε ένα τραπεζάκι

Στις δύο θέσεις απέναντί μου

ήρθαν και κάθισαν ο Μίλτος και ο Τάσος

Έβρεχε

Ο Τάσος έλεγε πως

οι θαμώνες του καφενείου
γελούσαν σαν αποκοιμιόταν στην καρέκλα

αλλά τι να έκανε που οι νεκροί κάθονται άγρυπνοι 

και πρέπει να κοιμηθούμε και για κείνους

Ο Μίλτος έλεγε για έναν νεκρό κόσμο 

και για κάποια τέρατα που χαρτόπαιζαν

και πως η κυρία σκατό και καρπούζι

μιλούσε πάλι

ώσπου να βγάλει η κόκκινη σελήνη 

το μαχαίρι της και να αρχίσει να σφάζει

Εγώ τους έβαζα ρακή στα ποτήρια

και τους καθησύχαζα

Δεν βρέχει πια στο δωμάτιο

Ας σπάσουμε τις κορνίζες

με  τα νεκρά μας πορτραίτα

Η σελήνη μας περιμένει

Έχουμε καιρό ακόμα

Ας πιούμε 

Επιρρεπής

Ήμουν πάντα επιρρεπής στον έρωτα, στο αλκοόλ και στις ομορφιές της ζωής. Και στην κάνναβη και στις ατέλειωτες κουβέντες περί φιλοσοφίας, τέχνης και ζωής, με συνδαιτυμόνες γύρω από ένα τραπέζι και να αφήνουμε τον οίνο, τη ρακή ή τη φούντα – ή και τα 3 μαζί – να μας μεθούν και να κοινωνούμε τη σκέψη μας και η σκέψη να εξελίσσεται και η κουβέντα να εξελίσσεται και να ψάχνουμε το νόημα της ζωής, το νόημα του σύμπαντος, το νόημα όλων και να το αγγίζουμε κάθε φορά όντας σε μια κατάσταση υπερδιέγερσης και ευφυΐας και να αποδομούμε τον κόσμο, τα ήθη και τα έθιμα και να ανακαλύπτουμε τη ζωή και το σύμπαν γύρω μας, την ίδια την οντότητά μας κάτω από μια άλλη διάσταση, πολύ πιο κοντά στην πραγματική, την ουσιαστική. Η ολότητα του σύμπαντος γύρω από ένα τραπέζι με τσικουδιές και μεζέ. Και η συζήτηση να μας έχει συνεπάρει και να συμπληρώνει ή να διορθώνει ο ένας τον άλλο και να επαναπροσδιορίζουμε και να αναθεωρούμε, μαθαίνοντας πάντα κάτι παραπάνω και να προβληματιζόμαστε έχοντας πάντα μια ευφορία και το καφενείο να κλείνει κι εμείς να παραμένουμε εκεί να συζητάμε, να αγορεύουμε, να φιλοσοφούμε και να τους ζητάμε ένα ακόμα καραφάκι ρακή και να κλείσουν και πως εμείς θα παραμείνουμε ως το πρωί εκεί και όντως να το κάνουμε και να απολαμβάνουμε τη νύχτα κι έπειτα το πρωί με το που δούμε το ηλιοβασίλεμα, να αποφασίζουμε πως πρέπει να πάμε να ξεκουράσουμε το πνεύμα και το σώμα μας και να αποχωρούμε ο καθένας για το σπίτι του με μια αίσθηση του ανεκπλήρωτου, πως θα υπάρξει συνέχεια και πως πάντα έτσι θα κάνουμε όποτε μας δοθεί η ευκαιρία μέχρι να τα καταφέρουμε και ποτέ ως τώρα να μην τα έχουμε καταφέρει και να το προσδοκούμε και να συνεχίζουμε με κάθε ευκαιρία.

Θα μπορούσαν να μας χαρακτηρίσουν αλκοολικούς, αλλά οι ουσίες, είναι μονάχα το μέσο για να κοινωνήσουμε το πνεύμα μας ή απλά για να γουστάρουμε, χωρίς να ζητάμε απαραίτητα απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα. Ή, πιο απλά, να ζητάμε τη ρακή για να μας φέρει σε αυτή την κατάσταση και να περάσουμε και πάλι ωραία. Κι εντάξει, όλο αυτό δεν είναι η δικαιολογία για τον αλκοολισμό μας, αλλά το πνεύμα θέλει τροφή πέρα από τα διαβάσματα και την ενασχόληση με την τέχνη και αυτός είναι ο μόνος τρόπος, ακόμα και αν καταλήξουμε αλκοολικοί. Αλλά ποτέ δεν θα καταλήξουμε αλκοολικοί. Κι αυτό γιατί αυτοσκοπός είναι η φιλοσοφία και η έκσταση του πνεύματος και όχι το ίδιο το αλκοόλ ως ουσία. Όχι πάντα…  

Σύντροφοι, συνδαιτυμόνες, συμπότες ή συμποσιαστές; Ίσως όλα μαζί με έμφαση στα δυο τελευταία. Εξάλλου, όλα τα παραπάνω είναι μια αρχαία παράδοση που τη συνεχίζουμε, όχι γιατί τη μάθαμε, αλλά γιατί την ανακαλύψαμε στην πράξη. Μόνο που στις μέρες μας, έχουν αλλάξει οι ερμηνείες και οι έννοιες και οι περισσότεροι παρανοούν και παρεξηγούν τη στάση μας. Ευτυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε γι’ αυτό πέρα από το να αδιαφορούμε και να αμφισβητούμε τη γνώμη των πολλών. Η μάζα καταστρέφει την ιδιαιτερότητα και την διαφορετικότητα γενικώς. Αν στεκόμασταν εκεί, θα ήταν η καταστροφή μας. Σεβόμαστε όμως την οντότητά μας – καθώς και την οντότητα όλων – κι έτσι δεν μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία. Ας ζήσει ο καθένας την προσωπική του κόλαση και τον προσωπικό του παράδεισο. Μάθαμε να ζούμε σύμφωνα με τη φύση και να τη σεβόμαστε. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν κόντρα στην ολότητα του σύμπαντος και κάτι τέτοιο δεν το θέλουμε.

Και ποιοι είσαστε εσείς, θα ρωτούσε κάποιος. Οι αλκοολικοί του καφενείου. Κάποιες μικρές ασημαντότητες και τίποτε άλλο. Ή θα μπορούσες να πεις, αυτοί που δεν συμβιβάζονται με την κοινωνία σας και αντιδρούν με το δικό τους τρόπο. Όχι αναρχικοί, αλλά άναρχοι. Ή απλά, άνθρωποι που αποζητούν την ελευθερία τους και τη μέθη που θα τους οδηγήσει εκεί. Κι αυτή η μέθη, δεν έχει να κάνει απαραίτητα με ουσίες, αλλά με έρωτα για τη ζωή, τη φύση την ίδια, την ελευθερία. Έστω κι αν αυτή βρίσκεται ξεκομμένη από το κοινωνικό σύνολο… τι να κάνουμε;

Περιθώριο = περί + θεωρώ. Αλητεία = άλωμαι, περιπλανώμαι. 

Άνθρωποι που δεν χωρούν στα στενά πλαίσια όποιας ιδεολογίας. «Κάθε δέσμευση είναι ολιγωρία, άμα θες δεσμά, φάε ιδεολογία» όπως έλεγε και ο Νικόλας. Δεν είναι τυχαίο που οι κυνικοί και οι επικούρειοι μας εκφράζουν περισσότερο. Και ο Νικόλας, σαφώς και ήταν ένας από τους σύγχρονους κυνικούς φιλοσόφους. 

Δεν ξέρω γιατί βάζω το εμείς σε αυτό το κείμενο, αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι μόνος. Ενίοτε συμβαίνει αλλά τώρα χάσαμε τον ειρμό, οπότε, καληνύχτα!