Ίσως να είναι τα χρώματα που παίρνει ο ουρανός σαν ξημερώσει η μέρα

Κάθε βράδυ σαν μείνω μόνος

βάζω να ακούσω μουσική

ανοίγω μια μπύρα

και κάθομαι να κοιτάω επίμονα τον τοίχο απέναντι.

Για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον

τον έχω γεμίσει με πίνακες.

Αφού πιω 3-4 μπύρες, βάζω μπρος τη ρακή.

Στρίβω τσιγάρα πολλά

και τα καπνίζω το ένα μετά το άλλο.

Κάποιες φορές λέω να ζωγραφίσω

άλλες να γράψω

τις περισσότερες φορές όμως

δεν κάνω τίποτα.

Τα χρώματα

η μουσική

με ταξιδεύουν αλλού

και η ώρα περνάει.

Πριν το καταλάβω, έχει κιόλας φέξει.

Βγαίνω στο μπαλκόνι, χαιρετάω τη μέρα

στρίβω ακόμα ένα τσιγάρο

και περιμένω να περάσει η σκουπιδιάρα.

Αυτοί θα έχουν μόλις ξυπνήσει.

Ακούω το θόρυβο της μηχανής

και παρακολουθώ τους κάδους να αδειάζουν

στο μεγάλο στόμα.

Η ματαιότητα σαν πέπλο έχει καλύψει τις ζωές μας.

Ποτίζω τις γλάστρες

και παρατηρώ πώς ξυπνάνε τα άνθη.

Αναλογίζομαι τη διαφορά μας

κι έπειτα αποφασίζω να ξεκουραστώ.

Κλείνω τα πατζούρια και αφήνω τη μέρα έξω

Τα λέμε σε λίγες ώρες ξανά

Καλημέρα

                       Καληνύχτα

             Ξημέρωσε …

*Πίνακας του Clunde Monet, impresion of sunrise

Άκου ελληνάκο

*

            Αχρείε, βολεψάκια, άξεστε, μικροαστέ, ξεδιάντροπε, μασκαρά, κακομοίρη, ανεγκέφαλε, ανιστόρητε, γελοίε, υποκείμενο, ελληναρά της φραπεδιάς και του ωχαδερφισμού που αποχαυνώνεσαι στην τηλεόραση σαν πρόβατο και λειτουργείς σαν κουρδισμένο ρομποτάκι ανίκανο να αντιδράσει ό,τι κι αν του κάνουν. Άκου ελληνάκο  που τολμάς και υπονομεύεις το μέλλον μου πιστεύοντας σε κάθε προβοκάτσια, κατευθυνόμενε από τα ΜΜΕ και τις δηλώσεις των επιτήδειων πολιτικάντηδων και μεγαλοδημοσιογράφων, αυτών που σε έφτασαν σε σημείο να μην έχεις παιδεία, ασφάλιση για την υγεία,  λεφτά να πληρώσεις το ρεύμα, που θα βρεθείς στο δρόμο χωρίς τίποτα και παρόλα αυτά, να τους πιστεύεις και να πηγαίνεις να τους ψηφίσεις τυφλά, φοβούμενος να αντιδράσεις και να πάρεις τη ζωή και το μέλλον στα χέρια σου, που έχεις μάθει μια ζωή να είσαι δουλοπρεπής και να προσκυνάς αφέντες, αγάδες, αφεντικά, που δεν ξέρεις τι θα πει ελευθερία, που δεν ξέρεις τι θα πει αποφασίζω εγώ για μένα και δε χρειάζομαι κανέναν να με εξουσιάζει, να υπονομεύει και να καταστρέφει τη ζωή μου.

Άθλιε φιλήσυχε πολίτη που δέχεσαι και ανέχεσαι κάθε φασισμό φοβούμενος να αντιδράσεις, φοβούμενος να σκεφτείς διαφορετικά, αγνοώντας παντελώς τη σημασία της λέξης “επανάσταση”, είσαι υπεύθυνος για όλο αυτό το πανηγύρι της εξαθλίωσης της ζωής μας,  του ανύπαρκτου μέλλοντός μας. Ό,τι κι αν σου έκαναν, το ανέχτηκες παθητικά και έσκυβες πάντα το  κεφάλι. Κακομοίρη ανθρωπάκο, που όταν σου δόθηκε η ευκαιρία να αλλάξεις λίγο τα πράγματα, εσύ προτίμησες το χειρότερο εξουσιαστή να σου πάρει ό,τι σου  είχε απομείνει: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κι εντάξει, εσύ είσαι ζώον, ανεπίδεκτος μαθήσεως, ο υπόλοιπος όμως κόσμος που παίρνεις στο λαιμό σου, τι σου φταίει; Τι σου φταίμε όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε καθημερινά να μην πέσουμε στον απόπατο, τι σου φταίν' τα νέα παιδιά που τα αφήνεις χωρίς καμία ελπίδα; Φοβήθηκες μη χάσεις το σπίτι σου, τώρα που θα σου το πάρει η τράπεζα, τι θα πεις; Τώρα που θα μείνεις στο δρόμο και θα τρέφεσαι με συσσίτιο, τι θα πεις;  Τώρα που οι φασίστες θα μπούνε στα σπίτια μας και θα τα λεηλατούν, τώρα που θα τραμπουκίζουν κάθε τι διαφορετικό, το γιο σου που είναι μαλλιάς, άρα και αναρχικός, την κόρη σου που είναι αριστερή, το φίλο μου που είναι μετανάστης και ήρθε εδώ ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο, εμένα, εσένα το φιλήσυχο πολίτη, τι θα κάνεις; Αλλά τι ρωτάω, ξέρω τι θα κάνεις. Θα τους ανεχτείς, θα ανεχτείς τα πάντα κι όταν, αν έρθει ποτέ ξανά η ευκαιρία να διαλέξεις, πάλι τους ίδιους θα διαλέξεις γιατί, σε απλά ελληνικά, είσαι μαλάκας! Αλλά να ξέρεις, τη μαλακία μπορεί πολλοί να την αγάπησαν, το μαλάκα όμως, κανείς.

            Ντρέπομαι πραγματικά που ανήκω σε αυτή την άθλια φυλή, ντρέπομαι που νομίζετε πως είσαστε απόγονοι των αρχαίων ελλήνων και άλλες μαλακίες, ντρέπομαι που ο διπλανός μου δεν έχει καταλάβει τίποτα, κι ενώ του παίρνουν το σπίτι, αυτός θέλει να δείχνει οικονομικά άνετος γυαλίζοντας μια αχρησιμοποίητη mercedes στην αυλή του, ντρέπομαι για τα όνειρα των μικροαστών, ντρέπομαι γι’ αυτούς που κάθονται όλη μέρα σε μια high-class-άτη καφετέρια πίνοντας φραπεδιές ή φρεντοτσίνο και αδιαφορούν παντελώς για το αν ο πατέρας τους έχει να τους δώσει χαρτζιλίκι, ντρέπομαι που ενώ οι παππούδες μας πολέμησαν τους γερμανούς φασίστες στα βουνά, να έρχονται τώρα οι ανεγκέφαλοι και ανιστόρητοι και να νομιμοποιούν ένα ακραίο νεοναζιστικό κόμμα, ντρέπομαι που όλοι αυτοί θεωρούν τους εαυτούς τους έλληνες κι έχουν την αυταπάτη πως έπραξαν το σωστό. Αν είναι λοιπόν αυτός ο ελληνικός λαός, να με συμπαθάτε, αλλά δεν ανήκω σε αυτόν. Εμένα πατρίδα μου είναι ολόκληρη η γη και φυλή μου, το ανθρώπινο είδος. Αυτό που τείνει να εκλείψει τελευταία…




*O πίνακας είναι του Tom Wrenn - faces of agony 

Σου έγραψα μια κασέτα

για να την ακούσεις, πάτα εδώ

Οι στοχασμοί ενός περιπατητή

*

Πατάω στο έδαφος

Βρίσκομαι στον πλανήτη γη

Περπατάω πάνω στον πλανήτη γη

Αντιλαμβάνομαι την απεραντοσύνη του

Αντιλαμβάνομαι πόσο μικρή οντότητα είμαι

Ξέρω πως υπάρχουν ακόμα πιο μικρές οντότητες

απειροελάχιστες

Ξέρω πως υπάρχουν κι άλλες πολύ μεγαλύτερες

Κινούμαι πάνω στον πλανήτη ενώ

κινείται κι αυτός

Γυρίζει, ασταμάτητα γυρίζει

Όσο απέραντος κι αν μου φαίνεται

ξέρω πως είναι ένας από τους μικρότερους

Ξέρω πως το σύμπαν είναι άπειρο

Δεν είμαι σίγουρος

Το σίγουρο είναι πως έχει πολύ κίνηση εδώ

πολύ ζωή

Κατά συνέπεια, και πολύ θάνατο

Τα πάντα είναι θνητά, εύθραυστα

Δεν ξέρω

Βλέπω τη θάλασσα, τον ορίζοντα

τον ουρανό και τα βουνά θολά στο βάθος

σα να είναι διάφανα, κομμάτι του ουρανού

Το ξέρω πως δεν είναι

Άνθρωποι τρέχουν για τις δουλειές τους

πηγαίνουν διακοπές, μαλώνουν

δημιουργούν πολέμους

συμφιλιώνονται, συνουσιάζονται

βιάζονται

δημιουργούν καινούριες ζωές

δημιουργούν τέχνη

καταστρέφουν τις ζωές τους

καταστρέφουν τις ζωές των άλλων

καταστρέφουν τον πλανήτη

Αντιλαμβάνομαι τη ματαιότητα των πάντων

Αντιλαμβάνομαι…

Αλήθεια,

                    πού πήγαινα; 

*Η φωτογραφία με το γλυπτό είναι
"Ο περιπατητής" του Ελβετού καλλιτέχνη Alberto Giacometti. 

Έργο της περιόδου 1961-1962.

Ένας συνηθισμένος διάλογος

Van Gogh

-          Ωπ! Τι έγινε ρε; Εδώ είσαι;

-          Για να με βλέπεις… τι λέει; Καλά;

-          Ωραίος σκύλος. Δικός σου είναι; Πώς τον λένε;

-          Ρόσι

-          Πώς, Ρώσο

-          Όχι, Ρόσι, από το Βαλεντίνο Ρόσι

-          Δίκιο έχεις. Ρώσος. Του ταιριάζει. Έτσι άσπρος όπως είναι… Πάρε μετά τηλέφωνο, θα είμαστε στο δασάκι.

-          Καλό;

-          Θα δεις.

-          Και ο Ρόσι;

-          Ε, το Ρώσο, φέρ’ τον μαζί

-          Δεν πιστεύω να’ χει σκυλιά…

-          Όχι, κάτι δεντράκια μόνο.

-          Δικά σας;

-          Του δάσους.

-          Άγρια δηλαδή;

-          Ναι.

-          Και έχουν φούντα;

-          Όχι ρε, τα δεντράκια τα έχουμε στο κτήμα.

-          Αυτό σε ρωτάω ρε

-          Ε, κι εγώ τι είπα, κάτι άλλο;

-          Καλά, θα σε πάρω τηλέφωνο

-          Αν αργήσεις, δε θα έχει

-          Τι ώρα θα πάτε;

-          Θα σου πω στο τηλέφωνο

-          Και πού είναι το δασάκι;

-          Να, μόλις βγεις από το χωριό, όλο δάσος είναι

-          Ναι ρε, αλλά σε ποιο σημείο;

-          Πάρε πιο μετά και θα σου πω

-          Γιατί δε μου λες τώρα;

-          Μη μας πάρουν χαμπάρι…

-          Ποιος ρε. Καλύτερα πες μου τώρα. Τα τηλέφωνα παρακολουθούνται

-          Και τι θα καταλάβουν αν σου πω έλα κείθε για παράδειγμα;

-          Τίποτα, αλλά ούτε κι εγώ.

-          Αμάν ρε αδελφέ μου. Θα συναντηθούμε κάπου και θα πάμε μαζί.

-          Πού;

-          Θα σου πω

-          Φαύλος κύκλος

-          Όχι ρε, θα σου πω να κόψεις δρόμο

-          Άλλο λέω…

-          Τι;

-          Τίποτα.

-          Καλά, δε σε βλέπω καλά.

-          Τελικά με βλέπεις καλά ή όχι;

-          Σκας γάιδαρο ρε!

-          Ενώ εσύ…

-          Εγώ τι;

-          Ελέφαντα

-          Σκάει και ο ελέφαντας;

-          Κι άμα πιούμε το τσιγάρο θα μπορούμε να συνεννοηθούμε;

-          Γιατί ρε, δε συνεννοούμαστε τώρα;

-          Πώς… θα πέσει πολύ γέλιο

-          Αφού είναι καλό σου λέω

-          Α, πες έτσι. Έχεις πιει ε;

-          Ναι αλλά, πού κολλάει αυτό;

-          Στα χαρτάκια

-          Έχουμε και χαρτάκια ρε, μη σκας.

-          Ε τι είμαι να σκάσω; Γάιδαρος;

-          Εδώ που τα λέμε, φέρνεις λίγο…

-          Ε τότε, μπορεί και να σκάσω.

-          Κάντο παραπέρα όμως μη μας πάρουν τα σκάγια…

-          Πάγωσα.

-          Πήγαινε μέσα ρε, έχει τζάκι

-          Όχι, για το χιούμορ σου λέω

-          Ποιο χιούμορ;

-          Έλα μου ντε;

-          Τα χεις παίξει ε; άντε να πιεις να στανιάρεις

-          Θα μιλάμε κιόλας;

-          Φυσικά.

-          Όπως τώρα;

-          Άμα γεια σου!

-          Κατάλαβα.

-          Τι κατάλαβες;

-          Τα πάντα.

-          Σπίρτο είσαι

-          Κι εσύ, αλλά έχεις πάρει υγρασία…

-          Μπα, δεν καταλαβαίνω τίποτα εγώ

-          Αυτό είναι σίγουρο

-          Και τι κάνεις στην Αθήνα;

-          Άσε, θα τα πούμε εκεί.

-          Σιγά μην κατέβω εγώ στην Αθήνα

-          Μπορώ να φανταστώ το λόγο.

-          Ε, τι τώρα; Μαλακίες; Που θα βρεις καλύτερα από δω;

-          Σε αυτό συμφωνούμε. Αλλά εγώ έλεγα για το δασάκι…

-          Τι έλεγες για το δασάκι;

-          Άστο. Πάμε τώρα

-          Δεν κρατιέσαι μωρή κουφάλα…

-          Ναι, θέλω να κατουρήσω

-          Πήγαινε εδώ

-          Στη φύση είναι καλύτερα

-          Σίγουρα.

-          Άντε πάμε

-           Φύγαμε. 

Τέλεια / Απολογισμός

πίνακας του Γιώργου Ξένου

Τέλεια

Κοιτάω

Κοιτάω επίμονα τον τοίχο

Μια εικόνα

Έναν άνθρωπο

Τον ορίζοντα

Κοιτάω χωρίς να βλέπω

Δε βλέπω τίποτα

Στην καλύτερη ταξιδεύω

Στη χειρότερη, Κενό

Ένα απέραντο Κενό

Κάποιος μου μιλάει

Μου μιλάει ξανά

Δεν ακούω

Ούτε βλέπω

Με σκουντά

-Εεεε!! Ξύπνα ρε! Δεν ακούς;

-Όχι

-Πού είσαι;

-Δεν ξέρω

-Τι σκεφτόσουν;

-Τίποτα

-Όλα καλά;

-Τέλεια

Απολογισμός

Τα δευτερόλεπτα περνάνε αργά, πολύ αργά

Τα λεπτά, κι αυτά αργά περνάνε

Οι ώρες, όχι και τόσο

Οι μέρες, μέχρι να ξημερώσουν, έχουν δώσει τη σκυτάλη τους στη νύχτα

Οι εβδομάδες, οι μήνες, γρήγορα, πολύ γρήγορα

Τα χρόνια περνάνε σαν αστραπή, δεν τα προλαβαίνεις

Πώς γίνεται αυτό;

Ο χρόνος είναι αντιστρόφως ανάλογος ως προς τη διάρκειά του

Ίσως έτσι να εξηγείται το γεγονός πως

μέχρι να φτιάξω έναν καφέ

είχα κιόλας γεράσει

Ένα κυνικό άσμα

Διογένης

(Το παρακάτω κείμενο/ποίημα, το είχα αναρτήσει στο παλιό μπλογκ που για κάποιο λόγο καταστράφηκε και σκέφτηκα να το βγάλω ξανά στη φόρα. Είναι σαρκαστικό και κυνικό - με την αρχαία σημασία της λέξης "κυνικός". Το διευκρινίζω γιατί σήμερα κάποιοι θεωρούν τη λέξη αυτή βρισιά ή υποτιμητική. Λοιπόν, μαζί με τον πρόλογο, έχει ως εξής):

Οδηγίες ανάγνωσης:

Τούτο το ποίημα διαβάζεται ρυθμικά. Το ρυθμό τον υποδεικνύουν οι συλλαβές σε κάθε στίχο. Στο κουπλέ το ακολουθούμε με ήρεμο τόνο. Στο ρεφρέν με σταδιακή αύξηση της έντασης και της οργής. Στο τέλος κάθε ρεφρέν, ουρλιάζουμε τις λέξεις μέχρι να ματώσει το λαρύγγι μας. Αν επιλέξετε να το διαβάσετε με το νου, τότε ουρλιάζετε μέχρι να ματώσει το μυαλό σας. Θα ήταν προτιμότερο το πρώτο, οπότε διαβάστε το δυνατά.

Δεν μελοποιείται καθώς δεν είναι λυρικό και δεν του ταιριάζει καμία μελωδία. Έχει όμως το δικό του ρυθμό που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς.

Αν επιλέξετε μουσική υπόκρουση για τις παραφωνίες αυτές, τότε η μουσική θα είναι απαραίτητα με άγριες ξεκούρδιστες κιθάρες, ξεκούρδιστο μπάσο και άρρυθμα ξεκούρδιστα ντραμς. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. 

Τυχών έμμετροι στίχοι ή ρίμα που μπορεί να υπάρχουν, έχουν δημιουργηθεί εντελώς τυχαία και πάνω του δεν έχει τίποτα το επιτηδευμένο πέρα από κάποια κενά ανάμεσα σε κάποιους στίχους για λόγους αισθητικής. Οποιαδήποτε ομοιότητά του με το κίνημα dada, είναι εντελώς συμπτωματική.

Αν παρόλα αυτά επιμένετε να το διαβάσετε, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σας. Είχατε προειδοποιηθεί.

Γι’ αυτούς που αποφάσισαν να συνεχίσουν:

Έτοιμοι;

Ένα

Δύο

Τρία

Και:

Η Αναρχία είναι μια

κι όλοι εμείς στην τρικυμία

ψάχνουμε χώμα να μας δεχτεί

και μιαν ανθρώπινη πνοή…

Μα όλοι είναι ζώα! Μα     οι είναι    ώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα ό     ι εί     ι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι     ναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλ     εί      ι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα      οι είναι       α! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μ      λοι είναι ζώ    ! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα!     α όλοι είναι ζώα      α όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώ     Μα όλοι είναι ζώα! Μα   λοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι      α! Μα όλοι είναι ζώα! Μα ό     ι είναι ζώα!

Μα όλοι είν     ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι    ναι ζώα!

Μα όλοι ε    αι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι εί    ι ζώα!

Μα όλοι     ναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είν    ζώα!

Μα όλ    είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είνα     ώα!

Μα ό    ι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι       α!

Μα     οι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζ      

Μ     λοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώ

       όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα  

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα!

Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! Μα όλοι είναι ζώα! (Χ100)

Η αναρχία δεν είναι μια

είν’ η δική μου η Αναρχία

είν’ η δική σου η Αναρχία

είν’ του Van Gogh η Αναρχία

είναι του Pollock η Αναρχία

είν’ του Bukowski η Αναρχία

είναι της Γώγου η Αναρχία

του Καρυωτάκη η Αναρχία

και του Φιλύρα η Αναρχία

του Λειβαδίτη η αναρχία

της μουσικής η Αναρχία

όλης της τέχνης η Αναρχία

όλης της φύσης η Αναρχία

Η Αναρχία δεν είναι μια

κι εμείς εκεί στην τρικυμία

ψάχνουμε χώμα να μας δεχτεί

και μιαν ανθρώπινη φωνή…

Τι φταιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;  Τι      αιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι      αιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτ    ν τα ζώ      Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φται      α ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν       ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα; 

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν            α;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτα     τα ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φ    ιν τα ζώα    Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι    ταιν τα ζώα;    ι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;       φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώ      Τι φταιν τα ζώα;  Τι      αιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζ      ;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτ    ν τα ζώα;

Τι φταιν τα   ώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φτα     τα ζώα;

Τι φταιν      ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν       ζώα;

Τι φτα    τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τ    ζώα;

Τι φ    ιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα    ώα;

Τι    ταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα      α;

     φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώ

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;

Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα;  Τι φταιν τα ζώα; (Χ100)